Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

De oude paleontoloog knikte tevreden. Liefhebbers van water. Knolleneters. Dus de chalicotheres hielden zich inderdaad op in het vochtige, halftropische woud en de modderige graslanden langs de rivieren. En ze gebruikten hun klauwen echt om wortels op te graven. Een klein mysterie van de paleobiologie was opge­lost, voor hem tenminste. Maar zouden de gevangenen werkelijk op zulke archaïsche viervoeters moeten rijden? De dieren zou­den niet zo snel zijn als paarden, maar ze zagen er wel uit alsof ze over veel uithoudingsvermogen beschikten. Maar hun loop? Claude huiverde. Wanneer een van deze beesten met hem erop in draf ging, dan zouden zijn oude knie- en heupgewrichten als antieke kerstboomversieringen door elkaar worden geschud. Een geluid uit de beschaduwde kloostergang trok zijn aandacht. Soldaten voerden twee nieuwe gevangenen naar de achterdeur van het erf. Claude zag een wuivende groene pluim en een glimp van iets zwarts met wit. Felice en Amerie! Hij haastte zich erheen en stond te wachten toen de gevangenen via de slaapzaal werden binnengeleid. Een van de bewakers, die hun bagage had gedragen, zette dat neer en zei op vriendelijke toon: ‘Jullie zullen niet lang meer hoeven te wachten. Probeer iets te eten van wat er op de tafels is overgebleven.’ De dolende ridder kwam naar hen toegerend en zei op tragische toon: ‘Is Aslan onderweg? Hebt u hem gezien, goede Zuster? Misschien maakt deze krijgsmaagd deel uit van zijn gevolg? Aslan moet komen anders zijn we ten ondergang gedoemd!’ ‘Oh, rot op!’ mompelde Felice.

Claude greep de ridder bij een van zijn gemaliede ellebogen en voerde hem naar een zitplaats bij de andere deur. ‘Blijf hier zit­ten en wacht op Aslan.’ De man knikte ernstig en ging zitten. Ergens in de schemerige ruimte huilde iemand. De alpinist speelde ‘Greensleeves’ op zijn fluit.

Toen Claude terugkeerde, was Felice vloekend bezig haar rug­zak overhoop te halen. ‘Alles is weg! De kruisboog, mijn vilders­messen, de touwen, ongeveer elk verdomd ding dat ik had kun­nen gebruiken om hier weg te komen!’

‘Dat kun je maar beter vergeten,’ vertelde Claude haar. ‘Als je geweld gebruikt, doen ze je zo’n halsring om. Die kerel die daar fluit zit te spelen, vertelde me van een gevangene die de kolder in zijn kop kreeg en een bewaker aanviel. Soldaten sloegen hem neer en daarna kreeg hij een van die grijze metalen nekringen om. Toen hij stopte met schreeuwen en weer bij zijn positieven kwam, was hij zo zacht als een lammetje. En die band kreeg hij er niet meer af.’

Felice begon nog uitgebreider te vloeken. ‘Zijn ze dan van plan om ons allemaal zo’n ding om te doen?’ Claude keek om zich heen, maar niemand schonk hen ook maar de minste aandacht. ‘Blijkbaar niet. Voor zover ik kan nagaan, werken die grijze banden als een ruw soort psychoregulator, waarschijnlijk verbonden met de gouden exemplaren die door Vrouwe Epone en haar soortgenoten worden gedragen. Niet al de bedienden op het kasteel dragen ze. Soldaten en bewakers wel en stromannen als die Tully. Maar de stalknechten niet en de lui uit de keuken evenmin.’

‘Die posities zijn niet belangrijk genoeg?’ suggereerde de non. ‘Of misschien zijn er niet voldoende metalen,’ zei Claude. Felice fronste. ‘Dat zou kunnen. Er is een goed ontwikkelde tech­nologie nodig om dit soort dingen te fabriceren. En veel ziet er hier toch een beetje gammel uit. Heb je gezien hoe dat testappa­raat aan- en uitging? En stromend water was er ook al niet.’ ‘Ze hebben niet de moeite genomen om mijn medicijnen in te pikken,’ zei Amerie. ‘De ringen beschermen de bewakers zeker tegen de mogelijkheid dat wij zouden proberen hen ergens mee te verdoven. Handige dingetjes blijkbaar. Geen slavenopzichter zou eigenlijk zonder moeten zijn.’