Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

Недзе праз тыдзень пасля гэтага няўдалага званка, калі яго сум па іншай жанчыне пабольшаў, Міхась узяў загадзя падрыхтаваную жонкай валізку з ужыванай бялізнай i парашком, талон i паехаў у пральню, каб там сустрэцца з былым службоўцам i ягонай жонкаю ды мыць, прасаваць з імі наўлечкі, прасцірадлы, чахлы i абрусы. Але ў пральню ягоны былы саслужбовец не заявіўся, яго i іншых з іхняга завода паслалі ў падшэфную вёску на працу, з сумкай прыбыла яго жонка (якраз яна, выпадкова сустрэўшы Міхасёву жонку ў горадзе, падакляравала дастаць ім абанемент у пральню).

Гэтая жанчына была з тых, з кім яны некалі сустракаліся. Яе ён не бачыў ужо гадоў пяць. Яна была i тая, што раней, — невысокенькая, русявая, жвавая, але за гэты час з дробнага i худога вераб'я аформілася ў паўнаватую i стройную для свайго росту кабетку. Усё добра пасавала ёй: караткаватыя, але ладныя ногі, шыракаватыя клубы, падцягнуты жывот, высокія грудзі, прадаўгаватая шыя i спрытная галоўка, паўнаватыя свежыя шчокі, раўнаваты нос i карыя вясёлыя вочы.

«Як змянілася! — як толькі ўбачыў яе, падумаў Міхась. — Як пахарашэла!»

Успомніў: пра гэта гаварыла яму i жонка. «Алеся ўмее стварыць свой вобраз. Паколькі малая, дык не носіць сукенак i паліто, a толькі спадніцы, блузкі ды курткі. Любіць выставіць грудзі. А на ix ёй патрэбен станік ажно сёмага ці нават восьмага нумару».

Сапраўды, прыгледзеўся Міхась, Алесі добра пасуюць да яе постаці караткаватая спадніца i блузка, што нібы падвышаюць яе, рухавасць і, здаецца, заўсюдная ўсмешка.

«Няўжо чаканая іншая жанчына — яна, Алеся?»

Алеся, адчуваючы яго захопленыя позіркі, усміхалася, пунсавела, хораша пры гэтым прыгажэючы i аж пырскаючы маладым здароўем, але нібы мала зважала на яго, увесь час была засяроджаная — на пральных машынах, на сушыльных цэнтрыфугах, на рабоце каля прасавальнага станка. Ён жа ўпершыню тут, у пральні, успомніў адзін даўні эпізод, што здарыўся на Алесінай кватэры: аднойчы, калі яны гасцявалі ў ix, пры развітанні ён выпадкова сустрэўся з гэтай Алесяй на кухні. Яна, вось гэтак хораша ўсміхаючыся i пунсавеючы, гарэзна шчыканула яго за бок, ён, на лёгкім падпітку, узнёслы, молада абхапіў яе, высока падняў, ды яна рэзка вырвалася, палахліва паказала вачыма на калідор: што ты, там жа твая жонка i мой муж! Цяпер той гарэзны эпізод не толькі нагадаўся, але здаўся i шматзначным. Чаму яна шчыканула? Чаму гэтак адскочылася? Хіба не магло тое быць за жарт?

З пральні вярталіся адным тралейбусам, стаялі побач на задняй пляцоўцы каля сваіх валізак, размаўлялі.

— «Я помню чудное мгновенье: передо мной явилась ты...» — нечакана нават для сябе працытаваў ён пушкінскія радкі, любуючыся яе пунсовымі шчокамі, а таксама схаванымі пад блюзкай высокімі грудзямі, што вельмі хораша пасавалі ёй.