Каласы

Была на Зямлі (у Лагойскім раёне, на Беларусі)                 веска сасновых хат — Хатынь. Там гуляла ў вокнах сінь,                 на сонцы грэліся гладышы i слоікі,                 якіх уздзявалі на тын. Там поле вясною аралі,                 жытам i лёнам зямлю засявалі, Там песні свае (такіх нідзе не пачуеш!)                 на купалле i на дажынкі спявалі. Там маці, выцягваючы з вузялка                 скупыя рублі,                 дачушцы панчошкі купляла, А як гуляць маладу пускала,                 выходзіла за вароты,                 рог хусткі кусала. Праводзіў хлопец дзяўчынку                 да гэтай вось брамкі;                 даверліва рукі свае міламу аддавала — I ад вакна адыходзіла маці,                 усю ноч вачэй не змыкала... Аднойчы прыйшлі сюды людзі ў зялёных фрэнчах З арыйскімі сваімі ідэямі, З кулямётамі                 i запалкамі. Вочы былі ў ix з халоднага лёду,                 сэрцы — з каменю. Кажуць, тады далека з дымам ляцеў                 людскі развітальны крык. Была на Зямлі (у Лагойскім раёне, на Беларусі)                 веска сасновых хат — Хатынь. Сёння на месцы Хатыні —                 пустыня. Хто галаву не схіліць,                 пачуўшы пра гэта: На цэлую вёску людзей                 асірацела планета! Сталі попелам сівым                 i вочы, i рукі, i ўсмешкі; Навек загінула (і ніколі ўжо не ўваскрэсне!)                 людская душа — песні... Нядаўна —                 у памяць пра вёску Хатынь,                 у памяць пра іншыя ўсе Хатыні — Павесілі архітэктары                 на яе папялішчы званы. Падзьме вецер, які варот i аканіц шукае, I — звоняць яны. Звоняць званы. Звоняць званы. Ці чуеш ты, шар зямны, Хатыні тваёй                 званы?