Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Масавыя ўцёкі? — сіпатым голасам паўтарыў прэм'ер-міністр.
— Не трэба турбавацца, не трэба турбавацца! — пракрычаў Фадж, ступіўшы адной нагой у полымя. — Мы схопім іх, вокам не паспееце міргнуць. Проста я падумаў, што вам трэба гэта ведаць!
Не паспеў прэм'ер-міністр крыкнуць: "Гэй, пачакайце хвіліначку!", як Фадж знік у слупе зялёных іскраў.
Што бы ні гаварыла прэса і апазіцыя, прэм'ер-міністр быў недурным чалавекам. Ад яго ўвагі не выслізнула, што, нягледзячы на гарантыі Фадж падчас іх першай сустрэчы, зараз яны бачаць адзін аднаго досыць часта, і што з кожным візітам Фадж становіцца ўсё больш устрывожаным. Хоць прэм'ер-міністру і не дастаўляла адмысловага задавальнення думаць аб міністру магіі (або, як ён заўсёды пра сябе зваў Фадж, "сябрам міністру"), ён баяўся, што наступны раз Фадж з'явіцца з яшчэ больш пагрозлівымі навінамі. Таму момант, калі растрапаны і раздражнёны Фадж зноў з'явіўся ў агні, жудасна здзіўлены, што прэм'ер-міністр не ведае, чаму ён знаходзіцца тут, было горшым, што здарылася на працягу гэтага надзвычай змрочнага тыдня.
— Адкуль мне ведаць, што адбываецца ў …э-э-э… грамадстве чараўнікоў? — раздражнёна сказаў прэм'ер-міністр гэтым разам. — Мне трэба краінай кіраваць, у мяне зараз шмат спраў і без…
— У нас з вамі адны і тыя жа клопаты, — перапыніў яго Фадж, — Бракдэйлскі мост абрынуўся не сам па сабе. І ураган насамрэч не быў ураганам. Забойствы не былі справай рук маглаў. І сям'я Герберта Чорлі будзе ў большай бяспецы без яго. Мы рыхтуемся перавесці яго ў лякарню магічных хвароб і траўм імя Святога Мунга. Перавозіць будзем сёння ўначы.
— Што вы... Я баюся, што я… Што?! — ускіпеў прэм'ер-міністр.
Фадж глыбока ўздыхнуў і сказаў:
— Прэм'ер-міністр, я з вялізным шкадаваннем змушаны сказаць вам, што ён вярнуўся. Самі-Ведаеце-Хто вярнуўся.
— Вярнуўся? Калі вы сказалі "вярнуўся"… Ён жывы?.. Я маю ў выгляду…
Прэм'ер-міністр перабіраў у сваёй памяці дэталі той жудаснай гутаркі тры года назад, калі Фадж распавёў яму пра чараўніка, якога ўсё баяліся, чараўніка, які здзейсніў тысячу жудасных злачынстваў, пасля чаго загадкава знік пятнаццаць гадоў назад.
-Так, ён жывы, — сказаў Фадж, — Гэта значыць… Я толкам не ведаю… ці можа быць жывым чалавек, якога нельга забіць? Я не зусім разумею гэта, а Дамблдор не жадае нічога тлумачыць… Але ў любым выпадку, у яго ёсць цела, ён ходзіць, гаворыць і забівае, таму, я мяркую, у рамках нашай гутаркі, так, ён жывы.
Прэм'ер-міністр не ведаў, што і адказаць на гэта, але звычка падавацца выдатна дасведчаным па любым пытанні прымусіла яго ўчапіцца за некаторыя дэталі, якія ён мог успомніць з іх папярэдніх гутарак.
-А Шэрывус Блэк разам з эээ… Самі-Ведаеце-Кім?
— Блэк? Блэк? — мармытаў Фадж, хутка круцячы свой кацялок. — Вы маеце ў выгляду Сірыўса Блэка? Клянуся барадой Мерліна, не, Блэк мёртвы. Як апынулася, мы … эээ… памыляліся наконт Блэка. Ён не быў вінаваты. І ён не быў у змове з Самі-Ведаеце-Кім. Я маю ў выгляду, — дадаў ён, нібы апраўдваючыся, і стаў круціць кацялок яшчэ хутчэй, — Усё доказы былі ў наяўнасці — мы маем больш пяцідзесяці відавочцаў — але ў любым выпадку, як я ўжо сказаў, ён мёртвы. Забіты насамрэч. У будынку Міністэрствы Магіі. Хоць гэта яшчэ пытанне наогул-то…
Да ўласнага здзіўлення. прэм'ер-міністр адчуў жаль да Фаджу. Але яе тут жа выцесніла цёплае пачуццё самаздаволення: хай сам ён не ўмее матэрыялізавацца ў камінах, затое на тэрыторыі даручаных яму дзяржаўных устаноў забойстваў не было... па крайняй меры пакуль.
Прэм'ер-міністр неўзаметку пастукаў па драўлянай стальніцы, а Фадж тэм часам працягваў:
— Зараз Блэк — справа дзесятае. Галоўнае, што мы знаходзімся ў стане вайны і неабходна прымаць адпаведныя меры.
— Вайна? — трывожна перапытаў прэм'ер-міністр. — Не ці занадта моцна сказанае?
— Самі-Ведаеце-Хто зноў сустрэўся са сваімі прыхільнікамі, якія вырваліся з Азкабана ў студзені. — Фадж гаварыў усё хутчэй і хутчэй і так люта круціў свой кацялок, што той падаваўся размытай светла-зялёнай плямай. — Яны больш не хаваюцца і дзеюць немаведама што. Бракдэйлскі мост — гэта яго рук справа, прэм'ер-міністр, ён пагражаў масавым забойствам маглаў, калі я не адыду ў бок, адкрыўшы яму дарогу...
— Божа ты мой, так гэта па вашай віне загінулі людзі, а мне прыходзіцца адказваць на пытанні аб праржавелай арматуры і карозіі апорных канструкцый і не ведаю ўжо аб чым яшчэ! — гнеўна выклікнуў прэм'ер-міністр