Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Але вы засталіся там…
— Так, Белатрыса, застаўся, — адказаў Снэйп, упершыню выяўляючы ледзь прыкметнае раздражненне. — Упадабаў добрую працу Азкабану. Калі вы памятаеце, Пажыральнікаў Смерці хапалі аднаго за другім. Дзякуючы заступніцтву Дамблдора я пазбег турмы — удалы збег акалічнасцяў. Паўтараю: Цёмны Лорд не ў прэтэнзіі, і я не разумею, што не ўладкоўвае вас.
— Яшчэ, здаецца, вас займала пытанне, — гучней працягнуў Снэйп, паколькі Белатрысе, відавочна, не цярпелася запярэчыць. — Чаму я перашкодзіў Цёмнаму Лорду атрымаць філасофскі камень. Гэтаа лёгка растлумачыць. Цёмны Лорд, як і вы, не ведаў, ці можна мне давяраць, лічыў, што я ператварыўся ў хатнюю сабачку Дамблдора. Спадар быў у бездапаможным стане; вельмі слабы і змушаны туліцца ў целе бездапаможнай пасродкавасці. Ён не вырашаўся адкрыцца былому прыхільніку — быццам я здаў бы яго Дамблдору або Міністэрству? Шчыра шкадую, што ён не даверыўся мне — мог бы вярнуцца да ўлады на тры гады раней. А так я бачыў толькі нявартага смоўжня, які жадаў сцягнуць камень, і, прызнаюся, зрабіў усё, каб не дапусціць гэтага.
Белатрыса скрывілася, нібы ад горкіх лекаў.
— Але вы не далучыліся да нас, калі ён вярнуўся, не з’явіліся адразу жа, па першай пякоце Смяротнай Пазнакі….
— Дакладна. Я вярнуўся двума гадзінамі пазней. Па распараджэнні Дамблдора.
— Дамблдора?! — абурана ўскрыкнула яна.
— Падумайце! — адказаў Снэйп, зноў пачынаючы гарачыцца. — Раскіньце мазгамі! Пачакаўшы дзве гадзіны, усяго дзве гадзіны, я забяспечыў сабе магчымасць застацца ў “Хогвартсу” інфарматарам! Прыкінуўшыся, быццам вяртаюся да Цёмнага Лорда выключна па загаду Дамблдора, я і зараз магу перадаваць звесткі пра яго і Ордэн Фенікса! Разважце, Белатрыса: Смяроткая Пазнака ярчэла кожны дзень; я, як усе Пажыральнікі Смерці, разумеў, што Цёмны Лорд вось-вось вернецца! У мяне быў час падумаць, як паступіць, разлічыць наступны крок, выкруціцца падобна Каркараву, так жа? Паверце, Цёмны Лорд, хоць спачатку і раззлаваўся на маё спазненне, змяніў гнеў на літасць, ледзь я запэўніў яго, што адданы свайму спадару, як раней, хай нават мяне лічаць чалавекам Дамблдора. Так, Цёмны Лорд думаў, што я назаўжды ад яго адступіўся, але ён памыляўся.
— Але што карыснага вы зрабілі? — зло ўсміхнулася Белатрыса. — Якую каштоўную інфармацыю прыдабылі?
— Гэтую інфармацыю я перадаў асабіста Цёмнаму Лорду, — сказаў Снэйп. — Калі ён злічыць магчымым з вамі падзяліца…
— Ён дзеліцца са мною ўсім! — імгненна пырснула Белатрыса. — Заве мяне сваім самым верным, самым адданым…
— Вось як? — запытаўся Снэйп з лёгкім адценнем недаверу ў голасу. — Дагэтуль, нават пасля фіяска ў Міністэрству?
— Але я не вінаватая! — Белатрыса счырванела. — Раней Цёмны Лорд давяраў мне самыя патаемныя… Калі бы Люцыўс не…
— Не смей… не смей перакладаць віну на майго мужа! — ціхім і страшым голасам вымавіла Нарцыса, гледзячы на сястру.
— Бессэнсоўна спрачацца, хто вінаваты і наколькі, — прымірэнча сказаў Снэйп. — што зроблена, то зроблена.
— Галоўнае, што не вамі! — крыкнула Белатрыса. — Вы, як заўсёды, адсутнічалі, пакуль іншыя падвяргаліся небяспецы!
— Мне было загадана заставацца на месцы, — холадна адклікнуўся Снэйп. — Магчымы, вы не згодны з Цёмным Лордам і лічыце, што Дамблдор не заўважыў бы, што ў барацьбе з Ордэнам Фенікса я перайшоў на бок Пажыральнікаў Смерці? І, ужо прабачце… да пытання пра небяспеку… наколькі я памятаю, вы мелі справу з шасцю падлеткамі?
— Да іх, як вам выдатна вядома, амаль адразу далучылася палова Ордэна! — ледзь не загыркала Белатрыса. — Дарэчы, каб не забыцца: вы па-ранейшаму сцвярджаеце, што не можаце раскрыць месцазнаходжанне іх штаб кватэры?
-Я не Хавальнік Сакрэту і не магу назваць адрас. Лічу, вы ў курсе, як працуе заклён? Цёмны Лорд суцэль здаволены тымі звесткамі пра Ордэн якія я перадаў. Дзякуючы ім, як вы, верагодна, здагадваецеся, атрымалася схапіць і ліквідаваць Эммеліну Ванс, і яны безумоўна дапамаглі пазбавіцца ад Блэка. Урэшце, прызнаю, тут галоўная заслуга прыналежыць вам.
Ён схіліў галаву набок і прыпадняў куфель, нібы абвяшчаючы тост у гонар Белатрысы. Але яна ніколькі не змякчэла.
— Вы забыліся пра маё апошняе пытанне, Снэйп. пра Гары Потэра. Апошнія пяць гадоў вы маглі прыкончыць яго ў любы момант. Але не зрабілі гэтага. Чаму?
— А вы абмяркоўвалі гэта з Цёмным Лордам? — пацікавіўся Снэйп.
— Ён… у апошні час мы… я пытаю вас, Снэйп!
— Забі я Гары Потэра, Цёмны Лорд не змог бы ўзяць яго кроў, адрадзіцца і зрабіцца непераможным…
— Гэта значыць, вы прадбачылі, што ён мае намер выкарыстаць хлапчука? — ухмыльнулася Белатрыса.