Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Нервовае ўзрушэнне патроху праходзіла. Некаторы час ён спрабаваў упэўніць сябе, што Фадж на самай справе быў галюцынацыяй, выкліканай недасыпаннем падчас вымотвальнай перадвыбарнай кампаніі. У дарэмнай спробе пазбавіцца ад усяго, што нагадвала бы яму аб прыкрай падзеі, ён падарыў пацука сваёй каханай пляменніцы і даручыў сакратару зняць партрэт пачварнага маленькага чалавечка, які папярэдзіў аб прыбыцці Фаджу. Аднак, да жаху прэм'ер-міністра, прыбраць партрэт апынулася немагчыма. Пасля таго, як некалькіх цесляроў, адзін або два будаўніка, гісторык жывапісу і канцлер казначэйства беспаспяхова спрабавалі ададраць яго ад сцяны, прэм'ер-міністр пакінуў спробы ў надзеі, што гэтая штука не будзе рухацца і не выдасць ні гуку да канца яго знаходжання ў гэтым кабінеце. Ён мог паклясціся, што часам ён бачыў бокам вока, як насельнік карціны пазяхаў або калупаўся ў носе, і нават, адзін або два разу, проста сыходзіў з карціны, пакідаючы пасля сябе толькі брудна-карычневае палатно. Тым не менш, прэм'ер-міністр імкнуўся не глядзець на карціну занадта часта, і штораз, калі здаралася нешта падобнае, упэўніваў сябе, што гэта ўсяго толькі гульня яго ўяўлення.
Затым, тры года назад, у ноч, вельмі падобную на сённяшнюю, калі прэм'ер-міністр знаходзіўся адзін у сваім кабінеце, партрэт ізноў абвясціў яму аб хуткім візіце Фаджу, які выскачыў з каміна, змоклы да ніткі, у стане поўнай панікі. Не паспеў прэм'ер-міністр спытаць, навошта той замачыў яго дыван, як Фадж выліўся цэлай прамовай аб нейкай турме, пра якую прэм'ер-міністр ніколі не чуў, аб чалавеку, якога клікалі Сірыўс Блэк, пра нейкі "Хогвартс", і пра хлопчыка па імі Гары Потэр, словам, аб тым, што не гаварыла прэм'ер-міністру роўным рахункам нічога.
— Я толькі што з Азкабана, — задыхаўшыся, гаварыў Фадж, пераліваючы ваду са свайго капелюша ў кішэню, — Гэта пасярод Паўночнага мора, ці ведаеце, агідна даляцеў… Дзяментары хвалююцца, — ён паціснуў плячамі. — Ад іх яшчэ ніхто ніколі не ўцякаў. Увогуле, я прыйшоў да вас, прэм'ер-міністр. Блэк — вядомы забойца маглаў, і, магчыма, ён збіраецца далучыцца да Самі-Ведаеце-Каго… Але вы, вядома, не ведаеце, хто такі Самі-Ведаеце-Хто! — Імгненне ён з надзеяй глядзеў на прэм'ер-міністра, а потым сказаў: — Ну, садзіцеся, садзіцеся, я вас увяду ў курс справы… Віскі будзеце?
Прэм'ер-міністр быў відавочна абураны тым, што яго папыталі сесці ў яго ўласным кабінеце, не гаворачы ўжо аб тым, што яму прапаноўваюць яго ўласныя віскі, але ён не стаў супрацівіцца. Фадж выцягнуў палачку, стварыў з паветра дзве вялікіх шклянкі, напоўненыя бурштынавай вадкасцю, саўгануў адзін з іх у руку прэм'ер-міністра і апусціўся ў крэсла.
Фадж гаварыў больш гадзіны. Ён адмовіўся прамаўляць услых адно імя, замест гэтага напісаў яго на лапіку пергаменту і саўгануў яго ў іншае руку прэм'ер-міністра. Калі Фадж нарэшце ўстаў, каб сысці, прэм'ер-міністр устаў разам з ім.
— Так вы лічыце, што… — ён скрыва зірнуў на імя ў яго левай руцэ. — Лорд Вол…
— Самі-Ведаеце-Хто! — абарваў яго Фадж.
— Прабачыце… Вы лічыце, што Самі-Ведаеце-Хто дагэтуль жывы?
— Ну, Дамблдор гаворыць, што так і ёсць, — адказаў Фадж, зашпіліўшы свой паласаты плашч пад падбародкам. — Але мы ніколі не бачылі яго. Я думаю, што ён не небяспечны датуль, пакуль яго ніхто не падтрымлівае, таму зараз мы павінны турбавацца аб Блэке. Такім чынам, вы папярэдзіце, каго варта? Выдатна. Ну, я спадзяюся, што мы больш не сустрэнемся, прэм'ер-міністр! Дабранач!
Але яны сустрэліся. Менш, чым праз год устрывожаны Фадж прама з паветра з'явіўся ў кабінеце, каб распавесці прэм'ер-міністру, што адбылася нейкая заварушка на чэмпіянаце свету па Квідзішу (падаецца, так ён гэта назваў) і што ў яе былі залучаныя некалькіх маглаў, але што прэм'ер-міністру не варта турбавацца, а тое, што ізноў бачылі пазнаку Самі-Ведаеце-Каго, бо гэта яшчэ ні аб чым не гаворыць. Фадж быў упэўнены, што гэта быў адзінкавы выпадак, і кіраванне па сувязях з магламі ўладзіла ўсе пытанні з зменай памяці.
— Ой, я ледзь не забыў, — дадаў Фадж, — Мы прывязем трох замежных драконаў і сфінкса для турніру трох чараўнікоў. Звычайная справа, але ў Дэпартаменце па кіраванні і кантролю над магічнымі істотамі мне сказалі, што, паводле правіл, мы павінны апавясціць вас, што мы ўвозім у краіну вельмі небяспечных жывёлін.
— Я… што… драконы? — захваляваўся прэм'ер-міністр.
— Так, тры штукі, — адказаў Фадж. — І сфінкс. Ну, усяго добрага.
Прэм'ер-міністр усёй душой спадзяваўся, што драконы і сфінксы будуць горшым, што можа здарыцца, але няма. Меней, чым праз два года, Фадж зноў з'явіўся з агню, гэтым разам з навінамі аб масавых уцёках з Азкабана.