Wyspa Nieszczęść

– Dlaczego? Toż to czarna magia! Aż roi się tu od zaklęć i magicznych receptur!

– Czy to znaczy, że księga jest dziełem francuskiego właściciela zamku? – Peter był coraz bardziej zaciekawiony.

– Z pewnością. To jakby jego własny dziennik, ale nie taki zwyczajny. Z lękiem myślimy o czarownicach, które potajemnie sporządzają straszliwe mikstury, by potem odprawiać czary na cmentarzu w noc przy pełni księżyca, choć to tylko bzdurne bajanie. Ta zaś księga jest naprawdę straszna. Wydaje się, że piszący ją człowiek bez trudu przenikał ludzkie myśli. Jak na tamte czasy musiał posiąść głęboką wiedzę i… nie, to zbyt odrażające!

Pastor z nie udawanym wstrętem odsunął księgę, ale zaraz sięgnął po nią Peter.

– Może to i dobrze, że on nie żyje… – skomentował sucho.

– Chyba tak rzeczywiście jest lepiej! – wykrzyknął wzburzony duchowny.

– Czy to możliwe, że on zjawia się tu jako duch? – spytała zaniepokojona Margareth.

– Nie, w to nigdy nie uwierzę.

Gordon bez powodzenia starał się pochwycić spojrzenie żony. Sharon siedziała bez słowa, przysłuchując się tylko dyskusji. Gordon z troską obserwował jej apatyczne zachowanie. Wiedział dobrze, że jeszcze kilka dni wcześniej zadawałaby mnóstwo pytań i żywo uczestniczyła w rozmowie.

– Spójrzcie! – wykrzyknął podniecony Peter. – To słowo chyba musiało zostać podkreślone całkiem niedawno! Te strony są najbardziej zniszczone.

Pastor pochylił się nad księgą i usiłował odczytać.

– Sumak… Nie, zupełnie nie wiem, co by to mogło znaczyć. Kartki są zbyt zniszczone.

– Gdzieś słyszałam to słowo, ale nie mogę sobie przypomnieć, gdzie – Margareth zmarszczyła czoło.

– To słowo z pewnością odgrywa ważną rolę. Podejrzewam, że podkreślił je ten, kto podrzucił Sharon księgę – wtrącił się wreszcie Gordon.

– Zapiszmy je! Niech pastor jeszcze nam coś powie na temat tej mapy na końcu księgi – poprosił rezolutnie Peter. – Tu, gdzie znajduje się rynek, jest coś napisane, ale co…?

Duchowny przetłumaczył:

– Obóz… Być może chodzi o Indian, rybaków i myśliwych. Natomiast kolonizatorzy zamieszkiwali prawdopodobnie tereny, na których teraz stoją nowe domy.

– A to co? – zapytał Gordon. – W lesie, tam gdzie znajduje się najdalszy, północno-zachodni fragment wyspy? Tu jest też coś napisane.

Tym razem nawet Sharon się zainteresowała.

– „Vallee de la…” Literki są takie malutkie, że trudno je odróżnić – powiedziała. – Musi to być mniej więcej w okolicy, gdzie ogarnęło mnie to dziwne zamroczenie.

– Pokażcie mi to zdanie – rzekł Warden. – To miejsce nazywa się Dolina Śmierci.

– A więc owa dolina z opowiadania Sharon już od dawna wiąże się z jakąś mroczną tajemnicą – zauważył Peter.

– Chyba musimy się tam wreszcie wybrać. I do zamku także – dorzucił Gordon.

– Protestuję! – krzyknął doktor Adams. – Chodziliście tam tyle razy i co z tego wynikło? Nie mam zamiaru leczyć kolejnych rannych.

– Tak czy owak musimy tam dotrzeć – powiedział zdecydowanie Gordon. – Jutro po południu kończę rozbudowę kopalni i mam zamiar zrobić sobie parę dni wolnych. Chcę je poświęcić na rozwikłanie tajemnicy ruin.

– A co z kradzieżami chalkopirytu? – zapytał Peter.

– O nich też pamiętam.

Warden nadal w zamyśleniu studiował mapę.

– Jest tu jeszcze jakaś dziwna, szeroka droga, która prowadzi z zamku przez ową „Dolinę Śmierci”. Nigdy jej tu nie widziałem!

– Rzeczywiście. Ona nie istnieje – powiedział sklepikarz. – Jestem tego pewien. Nie raz spacerowałem w tamtych okolicach i na żadną drogę nie natrafiłem.

– Udało ci się dotrzeć do tej strasznej doliny?

– Nie, ale podobnych dolinek jest w okolicy mnóstwo.

Zebrani na moment zamilkli, jakby temat został wyczerpany. Margareth zapytała Petera:

– I co, udało wam się wreszcie odnaleźć Lindę?

Na twarzy Petera pojawił się cień rozgoryczenia.

– Nie, i wcale mnie to nie martwi. Skóra mi cierpnie na samą myśl o niej. To bezwzględna kobieta, która ukrywała swoje prawdziwe ja pod maską nieporadności. Omamiła mnie i zawiodła przed ołtarz. I pomyśleć, że kiedyś miałem okazję wybrać Sharon!

– To byłby błąd, Peter – cicho powiedziała Sharon.

– No tak, może i masz rację. Na mnie nigdy tak nie patrzyłaś jak na Gordona.

Gordon podniósł się tak gwałtownie, że krzesło, na którym siedział, przewróciło się z łoskotem. Stanął przy oknie odwrócony plecami do zebranych.

– Co ci się stało, Gordon? – spytał zdumiony jego reakcją Peter.

– Nic, zupełnie nic – odpowiedział tamten zduszonym głosem.

– Myślę, Peter, że nie powinieneś podejmować teraz spraw prywatnych – zauważyła Margareth.

– To prawda, poza tym na nas już czas – dodał pastor. – Jeśli pozwolicie, wezmę księgę do domu, żeby się jej dokładniej przyjrzeć. Może uda mi się rozszyfrować słowo „sumak”?

Gdy wszyscy sobie poszli, Sharon pogasiła lampy i wróciła do swojego pokoju. Na dworze wiatr szumiał w koronach drzew. Nadeszła jesień, pora sztormów. Od strony morza dochodził huk fal rozbijających się o skalisty, stromy brzeg.