Planeta śmierci 2

— Dobrze by było, gdybyśmy mieli więcej ludzi i trochę czasu…

— Mamy około dwóch dni — tyle czasu zajmie mi wyposażenie mojej floty inwazyjnej. To wystarczy, byś mógł wezwać posiłki. Chcemy zaatakować i zdobyć fortecę Trozelligoj i jest to nasza jedyna szansa. A nowa katapulta parowa załatwi sprawę.

— Czy została wypróbowana?

— W wystarczającym stopniu, by przekonać się, że jest w stanie wykonać to, do czego ją zaprojektowano. Celowanie i próbne strzelanie przeprowadzimy, biorąc za cel Trozelligoj. Rozpocznę pracę o brzasku, a tymczasem proponuję zaraz wysłać posłańców, żebyś zdołał^na cz,as zebrać wielu ludzi. Śmierć Trozelligoj!

— Śmierć! — odezwał się jak echo Hertug i wykrzywił się straszliwie, dzwoniąc na służbę.

Było jeszcze wiele do zrobienia i Jason zdołał załatwić wszystko rezygnując ze snu. Gdy czuł się zmęczony, przypominał sobie zdradę Mikaha oraz zastanawiał się, jaki los spotkał Ijale i natychmiast wściekłość przydawała mu nowych sił do pracy. Nie miał żadnej pewności, że Ijale w ogóle jeszcze żyje, po prostu zakładał, iż została porwana. No, a z Mikahem miał sporo porachunków.

Ponieważ machina parowa i śruba zostały jux zamontowane w kadłubie i sprawdzone bez wypływanią za bramę, prace wykończeniowe na okręcie wojennym zabrały niewiele czasu. Polegały one przede wszystkim na zamontowaniu płyt żelaznych tak, by chroniły nadbudówki i kadłub powyżej linii wodnej. Opancerzenie na dziobie było grubsze i Jason zadbał również o wzmocnienie wewnętrznej konstrukcji tej części okrętu. Początkowo zamierzał umieścić kata-pultę na jego pokładzie, ale potem zarzucił ten pomysł. Bardziej prosty sposób był lepszy. Katapultę zainstalowano na dużej, płaskodennej barce, na której znalazł się również kocioł, zbiornik z paliwem i zestawem starannie zaprojektowanych pocisków.

Perssonoj przybywali. Wszyscy płonęli gniewem i żądzą zemsty za zdradziecką napaść. Drugiej nocy, mimo ich wrzasków, Jason zdołał jednak przespać się kilka godzin. Na jego polecenie zbudzono go o świcie. Flota się zgromadziła i przy akompaniamencie łomotu bębnów i wycia trąb, postawił żagle.

Pierwszy wypłynął okręt wojenny “Dreadnaught”, na którego opancerzonym mostku znajdowali się Jason i Hertug. Okręt holował barkę, a za nimi, w szyku torowym, podążały rozmaite jednostki wypełnione wojskiem. Całe miasto wiedziało, na co się zanosi i kanały były puste. Bramy fortecy Trozelligoj były zamknięte. Twierdza oczekiwała na atak. Jason, na długo zanim znalazł się w zasięgu strzał z łuków, dał sygnał syreną i cała flota zatrzymała się niechętnie.

— Czemu nie atakujemy? — zapytał Hertug.

— Ponieważ mamy ich w zasięgu strzału, a oni nas nie.

Potężne włócznie o żelaznych grotach wyrżnęły w wodę ponad trzydzieści metrów od dziobu okrętu.

— Strzały jetilol — Hertug wzdrygnął się. — Widziałem jak bez trudu przebijały siedmiu ludzi naraz.

— Ale nie tym razem. Chcę zademonstrować im, na czym polega naukowy sposób prowadzenia wojny.

Jetilo były równie skuteczne, co wrzaski żołnierzy na murach, którzy ciskali klątwy, tłukąc mieczami o tarcze i wkrótce Trozelligoj przerwali ostrzał. Jason przedostał się na barkę i dopilnował, by ją solidnie zakotwiczono, dziób miał być skierowany na fortecę. W czasie gdy ciśnienie w kotle rosło, wycelował katapultę i na chybił trafił ustawił kąt podniesienia.

Urządzenie było proste, ale potężne i pokładał w nim wielkie nadzieje. Na platformie, którą można było obracać, a także zmieniać jej kąt nachylenia, znajdował się wielki cylinder parowy z tłokiem umocowanym do krótszego ramienia długiej dźwigni. Gdy do cylindra wpuszczono parę, krótki, lecz potężny suw tłoka wprawił w gwałtowny ruch górną część ramienia, które zatrzymywało się, uderzając w wyściełaną poprzeczkę i wyrzucało to, co znajdowało się w łyżce umocowanej do zakończenia dźwigni. Mechanizm przeszedł próby i okazało się, że działa doskonale, ale jak dotąd z katapulty nie oddano ani jednego strzału.

— Pełne ciśnienie! — zawołał Jason do swych techników. — Załadować do łyżki jeden kamień. — Przygotował duży wybór pocisków. Każdy z nich ważył mniej więcej tyle samo, co upraszczało sprawę celowania. Gdy ładowano pocisk na katapultę, jeszcze raz sprawdził elastyczne przewody pary. Z ich wykonaniem miał najwięcej kłopotów, ale mimo to wciąż zdarzały się nieszczelności — zwłaszcza przy długim ich używaniu pod wysokim ciśnieniem.

— Jazda! — zawołał i przycisnął dźwignię zaworu.

Tłok przesunął się szybko, ramię dźwigni poderwało się do góry i z łomotem wyrżnęło w poprzeczkę. Kamień pomknął ze świstem, zmieniając się stopniowo w malejącą kropeczkę. Wszyscy Perssonoj wrzasnęli triumfalnie. Wrzask ten umilkł jednak, gdy kamień przeleciał dobre pięćdziesiąt metrów ponad najwyższą wieżą i chlupnął do kanału po drugiej stronie twierdzy nie wyrządzając najmniejszych szkód. Trozelligoj widząc to zaczęli wznosić szydercze okrzyki.