Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

Creyns kleding was nu nauwelijks wit meer. Hij stond onbewo­gen tegen de muur, de vingers tegen de gouden ring om zijn hals. Een van de soldaten slaagde erin de gehoornde helm van Steins hoofd te krijgen terwijl een ander een knuppel in zijn nek liet neerkomen met een kracht die de wervels zou hebben gebroken van een minder heroïsche ruggegraat. Drie lange seconden stond de viking daar als een grotesk standbeeld, de bijl geheven, het hoofd van Creyn binnen bereik. Toen lieten zijn vingers los. Het wapen viel achter zijn rug op de grond. Zijn knieën bogen lang­zaam door en het hoofd viel op de borst terwijl het net alsnog over hem heen werd geworpen.

Een van de soldaten trok een kort, bronzen zwaard en schoot naar voren, de ogen schitterend van moordlust. Een andere sol­daat wrong het wapen uit zijn hand.

‘Niemand mag deze man kwaad doen,’ zei de Tanu-opperheer. Hij stapte over de brokstukken hout en knielde neer op de bevlekte stenen bij het lichaam van de bewusteloze Stein. De Tanu strekte zijn hand uit naar het zwaard waarmee hij de mazen van het net rondom Steins hoofd wegsneed. Vervolgens haalde hij een grijze metalen halsband uit een grote buidel die aan zijn riem hing en bevestigde die rondom de nek van de voor­malige boorexpert.

‘Hij is niet gevaarlijk meer. Jullie kunnen het net verwijderen. Breng hem naar een andere kamer en maak hem schoon zodat ik zijn wonden kan behandelen. Hij zal in de hoofdstad meer dan welkom zijn.’

Terwijl hij overeind kwam, wenkte Creyn een paar soldaten om hem te vergezellen. Hun schoenen maakten bloedige voetaf­drukken terwijl ze in de richting gingen van Aikens schuil­plaats.

‘Kom te voorschijn,’ zei Creyn.

‘Ja, nou, toe dan maar.’ Aiken grijnsde terwijl hij overeind kwam. Hij nam zijn hoed af in een quasi eerbiedige groet en boog vanuit zijn middel. Voor hij zich realiseerde wat er gebeurde, had Creyn zich over hem heen gebogen en bevestigde iets rond­om zijn nek.

Oh, Christus, dacht Aiken. Niet ik ook!

Jij bent een heel ander katje, Aiken Drum, en goed genoeg voor wat ingewikkelder genoegens dan je gespierde vriend. Aiken kromde zijn nek om in de winterse ogen ver boven hem te kunnen kijken. Het haar van de Tanu, dat zo glanzend en glad was geweest, was nu samengeklonterd door het bloed van de mannen die gestorven waren terwijl ze hem verdedigden. Aan het geluid van hun kreten te horen, waren ze onwillig gestorven en pas bevrijd van het symbool van hun slavernij op het moment dat Steins bijl hun hoofden van de lichamen scheidde. ‘Ik neem aan dat je met ons kunt doen wat je wilt, zodra die hondehalsbanden om onze nek zitten,’ zei Aiken bitter, terwijl hij het ding aanraakte dat om zijn nek was gelegd. Het voelde warm aan. Een fractie van een seconde voelde hij een speer van genoegen in zijn lendenen, een verrukking die langs de zenuwba­nen van zijn lichaam rende en een tintelend gevoel van opwin­ding achterliet in vingers en tenen. Wat was dat?