Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

In het brokstukje van een seconde waarin hij antwoordde, lan­ceerde ze een bliksemsnelle sonde met al haar kracht, recht tus­sen zijn bleekblauwe ogen. Het stuiterde af en versplinterde. De kracht van de echo deed haar schreeuwen en de man die Creyn heette, lachte.

Elizabeth. Dat was heel onbeleefd. En het werkt niet. Schaamte. ‘Het was een impuls, een sociale vergissing, ik bied mijn verontschuldigingen aan. In onze wereld zou niemand eraan denken iets dergelijks te doen zonder toestemming, tenzij hij werd bedreigd. Ik weet niet wat er over me kwam.’ ‘Het portaal zal er de oorzaak van zijn.’ Mooi afschuwelijk meedogenloos eenrichtingsportaal! ‘Het is niet alleen dat,’ zei ze, terugvallend in haar stoel. Ze onderzocht snel haar mentale verdedigingen. Alles overeind en in redelijke staat, het gevoel van beschadigd zijn verdween al, de gebruikelij­ke patronen herstelden zich.

‘Aan de andere kant,’ zei ze, ‘heb ik ernstig hersenletsel opgelo­pen. Mijn psychische functies gingen in het regeneratieproces verloren. En we dachten dat dat verlies duurzaam was. Anders...’ ze onderstreepte dat mentaal, ‘zou het nooit toege­staan zijn dat ik naar Ballingschap ging. En ik zou het ook niet hebben gewild.’

‘We zijn bijzonder fortuinlijk. Welkom namens alle Tanu.’ ‘Er zijn nooit eerder meta’s door de poort gekomen?’ ‘Eenmaal arriveerde een groep van bijna honderd personen, zeer onverwachts, zo’n zevenentwintig jaar geleden. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat ze zich niet wisten aan te passen aan de plaatselijke omstandigheden.’ Waarschuwingwaarschuwing. Muren omhoog.

Elizabeth knikte. ‘Dat moeten vluchtende rebellen zijn geweest. Dat was een treurige tijd voor ons Galaktisch Bestel... En ze zijn dus allemaal dood? Ben ik dan de enige meta in Ballingschap?’

Misschien niet voor lang.

Ze hield zichzelf aan de tafel vast, kwam overeind en liep dichter naar hem toe. Zijn vriendelijke gezichtsuitdrukking veranderde. ‘Het is niet onze gewoonte elkaar al te dicht te naderen. Ik vraag je vriendelijk iets verder weg te gaan.’

Beleefde verontschuldiging. ‘Ik wilde alleen maar naar die gou­den halsring kijken. Zou je hem af willen doen zodat ik hem bekijken kan? Het lijkt me een bijzonder vaardig staaltje vak­manschap.’

Verschrikkingen! ‘Het spijt me, Elizabeth. De gouden halsring heeft voor ons een diep religieuze betekenis. We dragen hem zolang we leven.’

‘Ik denk dat ik het begrijp.’ Ze begon te glimlachen. SONDERING.

Elizabeth lachte luid. Nu moet jij je verontschuldigen, Creyn! Teleurstelling. Ongemak. Het spijt me, Elizabeth. Ook ik moet nog aan jou wennen.

Ze wendde zich af. ‘Wat gaat er met me gebeuren?’

‘Je zult naar onze hoofdstad gaan, het rijke Muriah op de Witte Zilvervlakte. Het ligt in het zuiden van dit Veelkleurig Land.

Daar staat je een buitengewoon welkom te wachten onder de Tanu.’

Ze draaide zich om en zocht zijn ogen. ‘En zij over wie jullie regeren? Zullen zij mij ook welkom heten?’ Voorzichtig. ‘Ze zullen van je houden zoals ze van ons houden. Probeer je oordeel op te schorten tot je over meer gegevens beschikt. Ik weet dat er kanten aan je huidige situatie zijn die je verontrusten. Maar wees geduldig. Er is geen enkel gevaar.’ ‘Wat gebeurt er met mijn vrienden? De mensen die tegelijk met mij door het tijdportaal zijn gekomen?’

‘Enkelen van hen zullen meegaan naar de hoofdstad. Anderen hebben nu al te kennen gegeven dat ze liever ergens anders heen willen. We zullen voor allemaal een goede plek vinden. Ze zullen gelukkig zijn.’

‘Gelukkig? Terwijl ze overheerst worden? Onvrij zijn?’ ‘We regeren inderdaad, maar met zachtmoedigheid, Elizabeth. Oordeel niet voor je gezien hebt wat wij hier hebben verricht. Eens was het niets en wij hebben deze uithoek getransformeerd tot iets verbazingwekkends.’

Het was te veel ineens ... In haar begon het te bonzen en er was het begin van duizeligheid. Ze zakte terug in de zachte kus­sens.

‘Waar . .. waar zijn jullie vandaan gekomen? Ik ken elk intelli­gent ras binnen ons Bestel, dat wil zeggen, zes miljoen jaar in de toekomst. Er is geen soort bij die op jullie lijkt, behalve wij mensen. En toch zijn jullie niet aan ons verwant. Jullie mentale patronen zijn anders.’

Verschillen overeenkomsten parallellen wervelende sterrehopen in ongetelde aantallen tot aan de uiterste grenzen. ‘Ik begrijp het. In mijn toekomst is niemand ooit verder gereisd dan ons eigen Melkwegstelsel. We hebben nog geen bescher­ming gevonden tegen de pijn die bij een dergelijke transmissie optreedt. Het neemt meetkundig toe met het vergroten van de afstand.’ Matigend.