Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

3

Elizabeth Orme was zo van streek door de schok van de trans­missie dat ze nauwelijks de helpende handen voelde die haar aanmaanden verder te gaan op het pad naar het kasteel. Iemand nam haar bagage van haar over en daar was ze blij om. Het geruststellend gemompel van de stem van haar gids bracht haar een ander moment vol pijn en angst in herinnering. Ze voelde zich wakker worden in de behaaglijke baarmoeder van een war­me oplossing waar ze negen maanden van regeneratie had door­gebracht in een web van buizen en draden en machines die haar levensfuncties onderhielden. Haar ogen verblind, haar huid niet meer gewoon aan zintuiglijke indrukken door de lange onder­dompeling in de vloeistof, kon ze desondanks de vriendelijke, menselijke stem horen die haar vertelde dat ze weer in orde was en binnenkort zou worden bevrijd. ‘Lawrence?’ fluisterde ze. ‘Is het goed met je?’ ‘Kom nu maar mee, mevrouwtje. Gewoon meelopen. U bent nu veilig en onder vrienden. We gaan allemaal naar kasteel Door­tocht en daar kunt u tot uzelf komen. Maar nu een flinke meid zijn en doorlopen.’

Vreemd gehuil van gek geworden beesten. Het openen van de ogen. Angst. Ogen weer sluiten. Wat is dit voor een plek? ‘Kasteel Doortocht, in de wereld die Ballingschap wordt genoemd door de mensen waar u vandaan komt. Rustig aan maar, mevrouwtje. Die beesten kunnen ons niks doen. Nu de trappen nog op en dan gaat u lekker even liggen. Daar gaan we.’

Het opengaan van deuren op een kleine kamer met... wat? Handen waren bezig haar naar beneden te drukken, te dwingen om te gaan liggen. Iemand tilde haar voeten op en legde een kussen onder haar hoofd. ‘Niet weggaan! Laat me hier niet alleen!’

ik ben in een paar minuten terug met de genezer, mevrouwtje. We laten met u niks gebeuren, reken daar maar op! U bent een heel speciale dame. Probeer tot rust te komen en ondertussen haal ik iemand om u te helpen. Een badkamer is achter dat gor­dijn.’

Toen de deur sloot, lag ze bewegingloos totdat een golf van mis­selijkheid in haar keel omhoogkwam. Ze worstelde overeind, schoot naar voren de badkamer in en gaf over in het wasbekken. Een verblindende pijn schoot door haar hersenen en ze raakte bijna bewusteloos. Leunend tegen de witgesausde muur snakte ze naar adem. De misselijkheid verdween beetje bij beetje en ook de pijn in haar hoofd nam af, maar langzamer. Ze werd zich ervan bewust dat iemand de kamer binnenkwam, twee mensen die met elkaar spraken, vervolgens armen die haar ondersteun­den en de rand van een dikke beker die tegen haar lippen werd geduwd. Ik wil niets.

‘Drink dit, Elizabeth. Het zal je helpen.’ Openen. Slikken. Zie je nou. Goed zo. Nu weer gaan zitten. Een stem, diep, zoet als honing. ‘Dank je, Kosta. Ik zal nu voor haar zorgen. Je kunt ons alleen laten.’ ‘Ja, Heer.’ Geluid van een sluitende deur. Elizabeth greep de leuningen van haar stoel, wachtend tot de pijn terugkwam. Toen dat niet gebeurde, ontspande ze en deed langzaam haar ogen open. Ze zat aan een lage tafel waarop voedsel stond en drank. Tegenover haar, staande naast een hoog venster, bevond zich een buitengewone man. Hij was gekleed in wit en rood en droeg een zware riem, bestaande uit onderling verbonden gouden vierkanten die bezet waren met rode en melk­witte stenen. Rondom zijn hals lag een gouden band van dikke gevlochten snoeren met een geornamenteerd slot aan de voorzij­de. Zijn vingers, die de aardewerk beker met de medicijn nog vasthielden, waren ongewoon lang en hadden zeer gepronon­ceerde knokkels. Ze vroeg zich vaag af hoe hij kans had gezien de vele ringen, die in het ochtendlicht glommen, daar overheen te krijgen. Hij had blond, schouderlang haar dat in een pony boven zijn ogen viel. De ogen waren van een zeer bleekblauw, schijn­baar zonder pupillen en diep verzonken binnen hun oogkassen. Zijn gezicht was mooi, ondanks het fijne netwerk van lijntjes rondom de mondhoeken. En hij was bijna twee en een halve meter groot. Oh God. Wie ben je? Wat is dit voor een plek? Ik dacht dat ik in de tijd terugging naar het Aardse Plioceen. Maar dit is niet... dit kan niet...