Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Tak — powiedział Valentine. — Sny jednak mogą być zmyśleniem, fantazją czy metaforą. Szaleństwem byłoby brać je dosłownie, nie mając znikąd potwierdzenia ich prawdziwości. Takie potwierdzenie mogę uzyskać od Pani, przynajmniej mam taką nadzieję. Jak daleko stąd do Wyspy, czarodzieju?

Deliamber przymknął na chwilę wielkie złociste oczy.

— Tysiące mil — odpowiedział. — Do tej pory przemierzyliśmy mniej więcej jedną piątą Zimroelu. Aby posuwając się na wschód ominąć terytorium Metamorfów, musisz zahaczyć o Khyntor albo Velathys, a dalej udać się rzeką, przez Ni-moya do Piliploku. Dopiero stamtąd ruszają na Wyspę statki z pielgrzymami.

— Ile czasu może trwać taka podróż?

— Żeby się dostać do Piliploku? Przy naszym dotychczasowym tempie około pięćdziesięciu lat. Wędrowanie z żonglerami, zatrzymywanie się po tygodniu to tu, to tam…

— A gdybym opuścił trupę i zdał się sam na siebie?

— Sześć miesięcy. Być może. Rzeką podróżuje się szybko, ale wędrówka lądem zabiera dużo czasu. Gdybyśmy mieli statki powietrzne, tak jak to bywa na innych planetach, dostanie się do Piliploku byłoby kwestią jednego dnia — no, może dwóch — ale oczywiście my żyjemy na Majipoorze, gdzie nie ma udogodnień, które ułatwiają życie innym.

— Sześć miesięcy? — Valentine zmarszczył brwi. — A gdybym wynajął jakiś pojazd i przewodnika, to ile musiałbym zapłacić?

— Pewnie dwadzieścia rojali. Długo będziesz żonglował, zanim tyle uzbierasz.

— A kiedy już dotrę do Piliploku, to co wtedy? — Valentine nie dawał za wygraną.

— Wtedy popłyniesz na Wyspę. To zabierze ci kilka tygodni. Na Wyspie wynajmiesz kwaterę na najniższym tarasie i rozpoczniesz wspinaczkę.

— Wspinaczkę?

— Wspinaczkę ku modlitwie, oczyszczeniu, wtajemniczeniu. Przechodzisz z tarasu na taras, aż osiągniesz Taras Adoracji, który jest przedsionkiem Świątyni Wewnętrznej. Naprawdę nic o tym wszystkim nie wiesz?

— Mój mózg został nieźle wyprany. — No, tak.

— Docieram do Świątyni Wewnętrznej. I co dalej?

— Zaczynasz nowicjat. Służysz Pani jako akolita i jeśli szukasz u niej posłuchania, przechodzisz rytualne próby, po czym oczekujesz przyzywającego snu.

— Ile czasu zabiera ten cały proces — te tarasy, wtajemniczenie, służba akolity, przyzywający sen? — zaniepokoił się Valentine.

— To zależy. Czasami pięć lat. Czasami dziesięć. Bywa, że i całe życie. Pani nie ma czasu na zajmowanie się każdym pielgrzymem.

— A czy nie ma prostszej drogi, by uzyskać u niej posłuchanie? Deliamber zabulgotał kaszlem, który zabrzmiał jak śmiech.

— Co takiego? Chciałbyś zapukać do drzwi świątyni, wykrzyczeć, że jesteś jej podmienionym synem i domagać się wpuszczenia?

— Dlaczego nie?

— Ponieważ — powiedział Vroon — zewnętrzne tarasy Wyspy służą temu, by zapobiegać takim właśnie incydentom. Nie ma ani prostych, ani wymyślnych sposobów skomunikowania się z Panią. Może ci to zabrać całe lata.

— Znajdę jakąś drogę. — We wzroku Valentine'a widać było zdecydowanie. — Gdybym tylko znalazł się na Wyspie, potrafiłbym dotrzeć do jej umysłu, wykrzyczeć swoje prośby, przekonać ją, by wezwała mnie przed swoje oblicze. To znaczy — myślę, że bym potrafił.

— Może — potwierdził Deliamber.

— Ale przy twojej pomocy to “może” znaczyłoby więcej.

— Tego się obawiałem — odpowiedział czarodziej oschle.

— Masz pewne zdolności w sprowadzaniu przesłań. Moglibyśmy dotrzeć, jeśli nie do samej Pani, to przynajmniej do jej najbliższego otoczenia. Krok po kroku skracalibyśmy nie kończący się proces osiągania kolejnych tarasów…

— Być może da się to zrobić — powiedział Deliamber. — Trudno mi w to uwierzyć, ale chyba zgodzę się na tę pielgrzymkę.

Valentine przez dłuższą chwilę przyglądał się Vroonowi.

— Dobrze o tym wiedziałem — odezwał się wreszcie. — Udajesz wahanie, ale to ty od samego początku popychałeś mnie ku Wyspie. I oczywiście widziałeś siebie u mego boku. Może nie mam racji, co? Przyznaj, Deliamberze, że masz większą ode mnie ochotę wyprawić mnie w tę podróż.

— Och! — westchnął czarodziej. — Co tu ukrywać.

— No widzisz, miałem rację.

— Jeśli się zdecydujesz wyruszyć na Wyspę, Valentine, nie opuszczę cię. Ale czy ciebie w ogóle stać na decyzję?

— Czasami.

— To za mało, by być silnym — stwierdził czarodziej.

— Łatwo ci mówić. Tysiące mil. Lata oczekiwań. Znój i intrygi. Dlaczego ja się na to godzę, czarodzieju?

— Ponieważ byłeś Koronalem i musisz być nim ponownie.

— Co do pierwszego, to może i prawda, choć nadał mam poważne wątpliwości. Drugie pozostaje kwestią otwartą. Deliamber spojrzał na niego przebiegle. — Wolisz zatem żyć pod rządami uzurpatora?

— Co mi do Koronala i jego rządów! Dzieli nas pół świata. On mieszka na Górze Zamkowej, ja jestem wędrownym żonglerem. — Valentine wyciągnął przed siebie dłonie i przyglądał im się tak, jakby je widział po raz pierwszy. — Oszczędziłbym sobie wiele zachodów, gdybym pozostał z Zalzanem Kavolem i pozwolił tamtemu, kimkolwiek on jest, zatrzymać tron dla siebie. A może jest mądrym i sprawiedliwym uzurpatorem? Jaką korzyść odniesie Majipoor, jeśli wykonam tę całą robotę po to tylko, by samemu zająć jego miejsce? Och, Deliamberze, Deliamberze, czy wyglądam na króla, skoro mówię takie rzeczy? Gdzie moja żądza władzy? I jak mógłbym sprawować rządy, jeśli w tak oczywisty sposób nie przejmuję się tym, co się wydarzyło?