Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Jestem Koronalem Majipooru — powtórzył Valentine stanowczym głosem.

— Już nim nie jesteś — odrzekł Król Snów. Dotknął złotego diademu i w tej samej chwili Valentine zachwiał się, jakby nagle stracił grunt pod nogami, potknął się i upadł, a kiedy spojrzał do góry, zobaczył, że Dominin Barjazid ma na sobie zielony kubrak i gronostajowy płaszcz Koronala, że w miejsce swojej twarzy ma twarz Lorda Valentine'a, a jego ciało w miejsce swojego ciała, i że ze sztyletów do żonglowania, które zabrał Valentine'owi, sporządził już gwiezdną koronę Koronala, którą stary Simonan Barjazid właśnie wkładał mu na głowę.

— Widzisz? — krzyczał Król Snów. — Wreszcie władza przechodzi w godne ręce! Idź, żonglerze! Idź precz!

I Valentine znów znalazł się na purpurowej równinie. Widząc nadciągające z południa wściekłe wiry burzy piaskowej, rzucił się do ucieczki w przeciwnym kierunku, lecz okazało się, że burza naciera na niego i z północy, i z pozostałych stron świata. Zaczął krzyczeć ile tchu w piersiach: — Jestem Lord Valentine, Koronal! — wiatr jednak zagłuszał wszystko i wciskał mu do ust szorstki pustynny piasek. Valentine, nie bacząc na to, krzyczał dalej: — To zdrada! Władzę przejął uzurpator! — lecz odpowiadało mu tylko wycie wiatru. Popatrzył w stronę, gdzie powinien znajdować się pałac Króla Snów. Poza tumanami piasku nie zobaczył niczego. Zrozumiał, że stracił wszystko i na zawsze.

Obudził się.

Obok spała spokojnie Carabella. Do pokoju przenikało pierwsze światło brzasku. Chociaż sen, który śnił przed chwilą, był przesłaniem najbardziej złowieszczego rodzaju, Valentine czuł, że ogarnia go spokój. Całymi dniami usiłował zaprzeczać prawdzie, ale teraz nie mógł już jej odrzucić, bez względu na to, jak była absurdalna. Kiedyś, w innym ciele był Koronalem Majipooru i tamto ciało oraz tamtą tożsamość w jakiś sposób mu ukradziono. Czy mogło tak się stać? Przeglądał teraz najgłębsze zakamarki umysłu, próbując odtworzyć choćby okruchy wspomnień dotyczących władzy, ceremonialnych obrzędów na Górze, królewskiego przepychu czy smaku odpowiedzialności. Znajdował tylko pustkę. Nie pamiętał niczego. Był żonglerem i nikim więcej. Miał wrażenie, że urodził się na stoku góry zawieszonej nad Pidruid, chwilę wcześniej, nim zjawił się przy nim pastuch Shanamir; urodził się z pieniędzmi w sakiewce, butelką dobrego czerwonego wina i z garstką nieprawdziwych wspomnień w pamięci.

A jeśli to prawda? Jeśli był Koronalem?

No cóż, jeśli tak, to musi podjąć wyzwanie i przez wzgląd na królestwo usunąć uzurpatora i odzyskać należną sobie pozycję. Nie może uchylić się od takiego obowiązku. Ale już na samą myśl o tym czuł suchość w gardle i głuchy łomot serca. Ogarniała go panika. Odsunąć od władzy tamtego ciemnowłosego mężczyznę, który na królewskim rydwanie jechał przez Pidruid? A w jaki sposób można się zbliżyć do Koronala, nie mówiąc już o strąceniu go z tronu? To, że być może postąpiono tak poprzednio, nie znaczyło jeszcze, że uda się taki czyn powtórzyć. I kto miałby tego dokonać? Wędrowny żongler? Lekkomyślny młody człowiek, który wcale nie czuje w sobie nieodpartej potrzeby, by zabierać się za to, co niemożliwe? Poza tym Valentine zdawał sobie sprawę ze swoich miernych zdolności do rządzenia. Jeśli naprawdę był Koronalem, to musiał być całymi latami do tego przygotowywany. Całymi latami musiał poznawać rodzaje i sposoby wykonywania władzy, ale po tych naukach nie został teraz najmniejszy ślad w jego umyśle. Jakże mógłby być monarchą, nie mając monarszych uzdolnień?