Statek przeznaczenia. Część 1

Rozejrzała się po swoich sąsiadach i znajomych. Ci, którzy się tu zebrali, pochodzili od osadników przybyłych do Przeklętych Brzegów tylko z nadaniami ziemi i edyktem satrapy Esclepiusa. Ich przodkami byli wygnańcy, ludzie wyjęci spod prawa i młodsi synowie. Nie mając wielkich nadziei na stworzenie czy odzyskanie majątków w Jamaillii, przybyli spróbować szczęścia na złowrogo nazwanych Przeklętych Brzegach. Ich pierwsze osady uległy zagładzie, która spływała wraz z wodami Rzeki Deszczowej. Przenosili się coraz dalej od początkowo obiecującej drogi wodnej, aż wreszcie osiedli tutaj, na brzegach Zatoki Kupieckiej.

Część ich krewnych stawiła jednak czoło obcości życia wzdłuż brzegów Rzeki Deszczowej. Rzeka naznaczała tych, którzy mieszkali nad jej wodami, lecz każdy prawdziwy Kupiec zawsze wiedział, że wszyscy oni są krewnymi i że wiąże ich ten sam edykt. Ronika dostrzegła tę jedność po raz pierwszy od czasu nocnych zamieszek. Wszyscy, z którymi się witała, wyglądali na bardziej zmęczonych, starszych i bardziej niespokojnych niż ostatnim razem, kiedy ich widziała. Niektórzy włożyli swoje kupieckie szaty w rodowych barwach, ale równie liczna grupa ubrała się w zwykłe ubrania. Najwyraźniej nie tylko Ronika została obrabowana. Skoro się jednak tu znaleźli, wzięli się do porządkowania sali z wypraktykowanym uporem, który zawsze cechował Kupców. Bez względu na okoliczności ci ludzie zwyciężali – i zwyciężą znowu. Ronika czerpała z tego nadzieję, zarazem z przygnębieniem uświadamiając sobie, jak niewiele osób ją zauważa.

Kupcy pozdrawiali ją półgłosem i zagadywali do niej, jak to ludzie zajęci tą samą pracą, ale nikt nie nawiązywał prawdziwej rozmowy. Co było jeszcze bardziej zniechęcające, nikt nie pytał o Słodką czy o Keffrię. Nie spodziewała się, by ktokolwiek współczuł jej z powodu śmierci Davada, lecz teraz Ronika zdała sobie sprawę, że cały temat wydarzeń owej nocy wydaje się zakazany.

Wreszcie sala była tak czysta, jak pozwalało na to pośpieszne sprzątanie. Członkowie Rady zaczęli zajmować swoje miejsca na podwyższeniu, a członkowie rodzin kupieckich zasiedli na krzesłach i ławach. Ronika usiadła w trzecim rzędzie. Zachowywała spokój, chociaż bolało ją, że miejsca po obu jej stronach pozostały puste. Kiedy obejrzała się przez ramię, ze strachem spostrzegła, że wiele miejsc pozostaje pustych. Gdzie oni wszyscy się podziali? Zginęli, uciekli albo byli zbyt przerażeni, by wyjść z ukrycia? Przebiegła wzrokiem po odzianych na biało przywódcach Rady, a potem zauważyła z niezadowoleniem, że na podwyższeniu postawiono jeszcze jedno krzesło. Co gorsza, zamiast przywołać Kupców do porządku i rozpocząć zebranie, Rada czekała, aż ktoś na tym krześle usiądzie.

Wyciszenie głosów sprawiło, że Ronika odwróciła głowę. Do sali weszła Towarzyszka Serilla, wprowadzona przez Kupca Drura, lecz jej dłoń nie spoczywała na jego ręce, a ona sama szła o pół kroku przed nim. Włożyła zielononiebieską suknię bogato wyszywaną perłami, na którą narzuciła szkarłatną opończę wykończoną białym futrem, którą zamiatała brudną podłogę. Włosy upięła wysoko perłowymi spinkami. Perły oplatały też jej szyję i lśniły ciepło w płatkach uszu. Tak swobodnie demonstrowane bogactwo uraziło Ronikę. Czyż ta kobieta nie wie, że niektórzy ze zgromadzonych stracili niemal wszystko, co posiadali? Dlaczego obnosi się przed nimi ze swoim dobytkiem?