Новая зямля

Зварот пары, зніканне лета... То — водгулле душы паэта, То — смутны вобраз развітання, То — струн дрыгучых заміранне, Натхненнай песні жаль сардэчны, Жыцця і смерці — сымбаль вечны! І люб і смуцен час прыгоды, Калі душа ўсяе прыроды З тваёю злучыцца душою Ў адным суладдзі і настроі! І ты маўчыш, маўчаць і далі, Як бы ў адной агульнай хвалі, Ў адной асветленай часіне Жыццё злучыла свае плыні І бег свой вечны прыпыніла, І неба твар свой адчыніла. На залаты парог паўдзення Скрозь бела-руннае адзенне У багне неба ясна-сіняй Ступае сонца, як багіня, І стрэлы-косы раскідае, Як чараўніца маладая. Пад гэтай ласкаю зіяння, Ўспагадна-добрага ўзірання, Ўсё заспакоілася: неба, І поле знятага ўжо хлеба, І гэта даль, і лугавіны... На ніцях белай павуціны Прывозяць восень павучкі. Яе красёнцы, чаўначкі У моры лесу мільгатнулі І лісце ў багру апранулі; І з кожнай лісцевай галоўкі Глядзіць твар восені-свякроўкі. Павее ветрык — шурхнуць травы: Няма ў ім ласкі, ні забавы. Не — то не шолах каласочкаў, Не смех блакітных васілёчкаў У межах росных збажыны; Не — то не музыка вясны, А ціхі жаль і нараканне, З жыццём і з сонцам развітанне. Шыбуюць гусі ў край далёкі І жураўлі ў той самы край. — Бывай жа, лецейка, бывай! Бывайце, родныя валокі!