Новая зямля

Яхімаў воз ужо прыбралі, Каня на лейцы навязалі Ў кустах альховых каля дуба, Дзе пагуляць было так люба. Яшчэ счакаўшы з паўгадзіны, Язэп прыехаў з Караліны. Жыхар заможны і выдатны, Ва ўсім прыкладны, акуратны — І ў гаспадарцы, і ў банкеце, — Ў паноў быў нават на прымеце, — Такі уважны і шляхетны, Далёка ў воласці прыметны. Хоць не шляхецкага ён роду, Але падтрымліваў іх моду, А гаспадыняй меў дваранку, Вельмі панадную шляхцянку, З прыгожым тварам, з тонкім станам, Жыў у фальварку Язэп панам І гаспадарку вёў умела. Само сабою зразумела, Яго спаткалі тут пачэсна Гаспадары з гасцьмі сумесна. А там Кандрат каня сцябае. «Гэ, смерць турэцкая!» — гукае. Як толькі згледзелі Кандрата, Загаманіла зараз хата... — Ну, вот і бортнік наш імчыцца, Усіх насмешыць, раскрычыцца: «Ноль! смерць турэцкая! мякіна!» Кандрат жартлівы быў мужчына І каля пчолак хадзіў смела, Бо надта добра ведаў дзела (Прынамсі, гэтак тут казалі, Калі Кандрата разбіралі). Прыехаў з маткаю старою, Якую зваў часцей савою. Худы, высокі, сухарлявы, Для ўсіх жаданы і цікавы, Вайшоў Кандрат і павітаўся І пра здароўе распытаўся. Дарота, Пальчыха старая, Таксама хлебам дом вітае — Такі ўжо звычай беларускі, — У клумку выпіўка, закускі.