Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
У снезе, з гурбы, тырчэлі чырвоная лыжы. На палках надзеты адмысловыя рукавічкі – белыя, але з чырвонай паласой пасярэдзіне. Як сядно штандар той дзяржавы, якая набыла не так даўно самастойнасць і незалежнасць. Сімволіка на рукавічках была мне па душы. Але што ж яна хацела мне тым самым сказаць? Што яна належыць краіне Ліцьвініі, і што яна яе адданая дачка?
“Хадзіла па лесе на лыжах, ды рашыла тут адпачыць? З якой жа яна всёскі? Можа, як і я, з Крушнікаў? Дык жа не памятаю такой дзяўчыны. Мо да каго прыехала на вакацыі?..”
– Вы адна ў гэтым лесе? – папытаўся. – І не баіцёся?
– А каго мне баяцца? Тут усе для мяне свае – і дрэвы, і звяры, і птушкі…
– І казулі?
– І казулі. Вы бачылі яе? Гэта мая сяброўка. Яна кожным разам прыходзіць да мяне, калі тут адпачываю. Праўда, прыгожая? Грацыёзная, спаважлівая, шляхетная…
– То я яе напалохаў, што яна пакінула вас?
– Не, вас не было чуваць. Проста нам прыйшоў час развітвацца… Ёй няможна доўга знаходзіцца побач з чалавекам.
– Нават і з вамі?
– А хіба ж я не чалавек? – выгнула дужкай броўкі. – Хіба ж Снягуркі не могуць мець жывую душу?
– Могуць, – пагадзіўся, – могуць. Дазвольце запытацца – а з якой вы вёскі, дзе жывяце?
Яна зноў сустрэлася са мною позіркам, быццам здзівілася майму пытанню. Я падумаў: мо цікаўнасць мая залішняя?
– Я тут і жыву, – адказала ціха. – Я ж – Лесавуха, значыць, Снягурка…
Мы гаварылі, перакідваліся словамі, а тым часам я выразаў два дубчыкі, дастаў з кайстры сала.
Адрэзаў па кавалку хлеба.
Падаў адзін дзяўчыне:
– Вазьміце, шаноўная Снягурка-Лесавуха, бо вы апошнім акрайцам падзяліліся з лясной скакухай. Будзем смажыць на вогнішчы сала…
– Люблю смажыць сала на цяпельцы, – прызнала субяседніца, прымаючы пачастунак.
Праз хвіліну салодкі дымок узвіўся над намі.
– Даруйце, шаноўная субяседніца, але неяк няёмка сядзець адно супраць аднаго і не ведаць імёнаў…
Яна засмяялася, скінуўшы шапку, і на плечах рассыпаліся доўгія чорна-каштанавыя косы. Страсянула імі, і яны атулілі яе гожы твар, ружовыя шчокі былі падобны на калінавы пажар, што палаў за яе спінай. Ружовыя шчокі і прыхопленыя марозікам вусны найбольш і прыцягнулі мой позірк. Падумалася тут жа: “Трэба сустрэць у вёсцы і бліжэй пазнаёміцца, не можа быць, каб мы не ўбачыліся болей…”
– Я – Ліцьвінка, з краіны Ліцвініі. Як і маці мая, як і татуля – волат Ліцьвін.
– А я – Янік, Янка, Ян, што ў суседняй краіне – Іван. Але ў маіх Крушніках нікога не назвалі так, а толькі Янкамі. Мо ж ведаеце пра тое?
Сала падсмажвала над полымем, і Ліцвінка спрытна падстаўляла хлеб па тук, які капаў у агонь і сквірчэў, зноў схіляла галінку над цяпельцам…
– Ніколі ў жыцці, Янік, я смачнейшага не каштавала… – удыхала кулінарны пах Ліцьвінка, прымружвала вочы.
– Я рады, што вам спадабалася…
Не ведаю, колькі мы з ёю сядзелі і гаварылі каля цяпельца сярод паляшуцкага лесу. Я падкідваў і раз, і другі сухія галінкі ў агонь, як быццам падаграючы нашую размову. Мы пераходзілі з адной тэмы на іншую, гаварылі-баялі пра жыццё і пра лес, і нам цікава размаўляць, слухаць адно аднаго… У мяне ўжо выспела адчуванне, што мы ведаем адно аднаго даўно, вельмі даўно, і проста з ёю дзеля кахання і рамантыкі прызначылі ў народжанай казцы нашае спатканне…
Але ў кожнай казцы некалі прыходзіць канец, і яны заўсёды заканчваюцца шчасліва і прыгожа, накшталт – “і яны потым пабраліся, і нарадзілася ў іх процьма дзетак, і жылі яны доўга і шчасліва…”
Калі сонца пачало апускацца за шчыкі далёкага лесу, схамянулася Ліцвінка, трывожна на сонца паглядзела, порстка ўскочыла са свайго месца:
– Даруйце, Ян-Янік, але мне пара, даўно пара… Я і не заўважыла за размовай, як праляцеў час… Дзякуй за пачастунак, і што праведалі мяне ў маім каралеўстве…
– Мы яшчэ ўбачымся, прыгажуня Ліцьвінка?
Яна хуценька ўсунула жоўтыя боцікі ў металічныя бліскучыя мацавальнікі лыжаў, надзела рукавічкі, узяла ў рукі палкі.
– Не ведаю, як Бог дасць.
Адштурхнулася кіямі, пакіравала ў адваротны бок вёскі.
– Вы ж не ў той бок пакіравалі, – перасцярог, недаўменна гледзячы ёй у след.
– У той, Янік, бок, у той… Я ж там жыву…
Вось і здагадайся – яна сапраўды ў пушчы жыве, ці гэта яе вёска знаходзіцца ў тым баку? Толькі ўжо тады, як яна ладна ад’ехала ад мяне і схавалася за срэбназвонкім кустоўем і стромкімі соснамі, са здзіўленнем ўбачыў, што ніякіх слядоў да вогнішча, акрамя маіх, не было. Аніякіх слядоў, тым больш лыжні, што павінна застацца ад Ліцвінкі. Ды і вогнішча ніякага не існавала. Я адзін стаяў пасярод паляны, і мяне пачалі ўжо прабіраць дрыжыкі… Не ведаў, як аднесціся мне да гэтага цуду: спалохацца ці здзівіцца…