Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
Але ў той жа момант недзе з глыбіні пушчы данёсся яе покліч:
– Янік, я яшчэ вярну-ууу-сяяяааааа!... Уа-уа, – паскакала рэха па вяршынях сонных сосен.
Хацеў адгукнуцца, але падумаў, што тое мне толькі прымроілася. Сам сябе суцешыў: “Дык ты ж у казцы, хлопча, жывеш, у нерушы і цнатлівасці, таму павінен прывыкнуць да такіх дзівосаў – ты ж казачны герой у гэтай казцы... Дзе ты такое сустрэнеш, як не ў лясных нетрысках – уладаннях Дзеда Мароза і яго ўнучкі – Снягуркі? Тут жа крыніца і натхнення, і радасці, і творчасці…”
...Вельмі ж не хацелася пакідаць гэтыя мясціны…
Шкадаваў адно, што хутка і вокаімгненна бяжыць час і прымушае мяне пакінуць лес…
...Дадому вяртаўся іншай дарогай – адпрэчыў нават свае ж сляды, кіраваўся нацянькі цаліком на Спрымачоў, – куды і пакіравала прыгажуня Снягурка, потым збочу на Бобрык, на Алёсы, а потым праз Шміды і Лабасова і падыду да сваіх Крушнікаў…
Адчуваў не стому, не, наадварот, чуў, як ува мне назапашваецца сіла, якой хопіць на цэлы год, аж да наступнага Свята Нерушу…
Гэтую сілу даў Лес. І – Максім. І – Снягурка…
А вунь і поле, і Ігналява крыніца, над якой звісае чырвоная каліна.
За імі – і мая вёска.
Калі ж падышоў да каліны, убачыў, што на галіне з сакавітымі гронкамі ляжала рукавічка. І была яна бел-чырвона-белай, як і сама каліна. Не асмельваўся ўзяць рукавічку ў руку – магла мяне Снягурка паклікаць у новую чароўную і незвычайную казку. Я верыў у тое.
“Але ці не хопіць дзівосаў для аднаго дня? – спытаў ў самога сябе. – Перанясем працяг казкі на наступнае спатканне…”
Неўпрыкмет насоўваўся ўжо і вечар.
Ад сонца, што сядала за ўчырванелы небакрай, адыходзілі такія ж чырвоныя промні, – як хто накідаў на снег гарачага, з полымя, вуголля…
Ноччу мне сніўся неруш. І – Багдановіч.
Толькі падалося мне, што майстра быў нечым незадаволены.
Мажліва, абдумваў новыя і ўзнёслыя радкі, каб уславіць неруш нашага спадзявання, альбо з горыччу шкадаваў, што яго прарочыя радкі яшчэ не знайшлі пакуль што свайго ўвасаблення, – не спраўдзіліся.
Ліцвінія ўмее чакаць, умее змагацца, спадзяецца і верыць у перамогу…
Таму ў Прарока я ўбачыў затоеную ўсмешку. Ён як быццам казаў, што яшчэ не вечар…
І я верыў яму.
Прарокам нельга не верыць.
вёска Крушнікі, Мазыршчына
Дак
Змітрок вельмі хацеў мець маленькага цюцьку.
Яго кожны раз агортваў сум, калі заставаўся дома на адзіноце. Во каб то ў яго брацік быў ці сястрычка, то ўжо зусім інакш пачуваў бы сябе, – ён з імі бавіў бы час, гуляў па вуліцы, хадзіў бы ў кіно, – ды ці мала чым можна было б заняцца, разнастаіць свае дні… А тут – ні жывой душы, суцэльная маркотная адзінота. Жах!
– Тат, а тат, ну купі мне сабачку, га…
Бацька адарваўся на момант ад свайго занятку – ладзіў прас, што перагарэў надоечы, паглядзеў на Змітрака:
– Сын, а хто ж за ім прыглядваць будзе? Яго ж трэба раніцай на вуліцу выводзіць, а ты моцна спіш у гэты час… Карміць яго трэба, даглядаць, выхоўваць, дрэсіраваць, адказнасць за яго браць на сябе.
Сын апусціў галаву, адчуваючы, што і бацька кажа праўду, але ўсё роўна не адступаўся ад свайго:
– Я пра ўсё ведаю… Купі, га?
– Калі не будзе ў цябе “траякоў” у школе, тады і куплю. Што з табой паробіш.
– Праўда, татачка? – загарэліся радасцю вочы ў хлопчыка. – Не падманіш?
– Не падману.
Бацька сказаў, каб толькі адчапіцца ад сына, бо не адрываўся ад праса. А пра цюцьку… У яго былі свае меркаванні: за жывой істотай трэба пастаянны догляд. Вунь колькі бадзяжных сабакаў бегае па горадзе: нагуляюцца дзеці, нацешацца, а потым бацькі выганяюць чатырохногіх сяброў на вуліцу. Жыві і выжывай, як хочаш. А іншыя і пракарміць не могуць – вунь якая дарагавізна на ўсё, ашчаджаеш кожную капейчыну, каб размеркаваць на кожны дзень і не памерці з голаду. Хаця ніводзін беларус ніколі з голаду не памёр, але ўсё ж… Спадзяваўся бацька, што перагарыць сын у сваім жаданні і тады ўсё адпадзе само сабой.