Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Nie — zaprzeczyła. — Koronal jest dotknięty najwyższą łaską, raz na zawsze.

— Każdy może zostać Koronalem, jeśli ma odpowiednie wykształcenie i odpowiedni charakter. Nikt nie jest do takiej władzy specjalnie stworzony. Koronalowie pochodzą z różnych rejonów Majipooru i z różnych warstw społecznych.

— Panie, ty wciąż nie rozumiesz. Być Koronalem oznacza być dotkniętym łaską. Ty rządziłeś, ty przechadzałeś się po Górze Zamkowej, ty zostałeś sukcesorem Lorda Stiamota i Lorda Dekkereta, i Lorda Prestimiona, to twoim bratem był Lord Voriax, to ty jesteś synem Pani Wyspy. A ja mam myśleć o tobie jak o zwykłym mężczyźnie? I mam się ciebie nie bać?

Patrzył na nią wstrząśnięty.

Przypomniał sobie, co przemknęło mu przez myśl, kiedy stojąc na ulicy ujrzał w pochodzie Lorda Valentine'a, Koronala, i poczuł bijącą od niego potęgę. Pojął wtedy, że Koronal jest wyobcowany ze społeczeństwa i skazany na życie z dala od innych, że jest kimś, kto sprawuje rządy nad dwudziestoma miliardami mieszkańców planety, kimś, kto jest silny siłą sławnych władców żyjących na przestrzeni tysięcy lat, kimś, kto pewnego dnia zejdzie do Labiryntu i zostanie obdarzony autorytetem Pontifexa. Im dłużej o tym myślał, tym bardziej zatracał się w niezrozumiałym lęku. Ależ to absurdalne, stwierdził w końcu. Bać się samego siebie? Pogrążać się w strachu przed własnym wyimaginowanym majestatem? On jest Valentinem żonglerem, nikim innym i niczym więcej.

Carabella szlochała. Za chwilę dostanie ataku histerii, pomyślał. Vroon powinien mieć jakieś lekarstwo, które by ją uspokoiło.

— Zaczekaj — powiedział. — Wrócę za chwilę. Poproszę Deliambera o pomoc.

Wybiegł na korytarz, ale nie wiedział, które drzwi prowadzą do sypialni czarownika. Wszystkie były zamknięte. Bał się, że pukając na chybił trafił mógłby się natknąć na Zalzana Karola. Wtem z ciemności, gdzieś na wysokości jego łokcia, dobiegł go oschły głos:

— Czy masz jakieś problemy ze spaniem? — To ty, Deliamberze?

— Tak, to ja.

Valentine musiał dobrze wytężyć wzrok, żeby w mroku korytarza wypatrzyć postać siedzącą w pozie medytacyjnej, ze skrzyżowanymi mackami.

— Pomyślałem, że możesz mnie potrzebować — powiedział czarodziej podnosząc się.

— Carabella miała wizję. Potrzebne mi lekarstwo, które uspokoiłoby jej ducha. Czy masz coś odpowiedniego?

— Żadnych lekarstw. Wystarczy mój dotyk. Chodźmy.

Mały Vroon niczym duch przemknął wzdłuż korytarza i wpadł do pokoju Valentine'a i Carabelli. Dziewczyna siedziała tak, jak ją Valentine zostawił. Deliamber podszedł do niej i delikatnie objął mackami jej ramiona. Carabella opadła na podłogę bezwładnie, z ciężkim westchnieniem. Za chwilę przyszła do siebie, rozejrzała się wokół, ale jej spojrzenie nadal wyrażało strach i zagubienie.

Wskazała na Valentine'a.

— Śniło mi się, że on był… że kiedyś był… — Zawahała się. — Wiem wszystko — powiedział Deliamber.

— To nieprawda — zaprzeczył Valentine stłumionym głosem. — Jestem tylko żonglerem.

— Teraz jesteś żonglerem — odparł łagodnie Deliamber.

— Ty też wierzysz w te brednie?

— Ależ było to dla mnie oczywiste od samego początku, od kiedy wszedłeś między mnie a Skandara. Tak postępują królowie, powiedziałem sobie i wyczytałem w twojej duszy…

— Co zrobiłeś?

— Ach, to taka zawodowa sztuczka. Zajrzałem do twojej duszy i zobaczyłem, jak z tobą postąpiono.

— To niemożliwe! — zaprotestował Valentine. — Oddzielić umysł człowieka od ciała i włożyć go w inne ciało, a umysł kogoś drugiego włożyć do…

— Niemożliwe? — odparł Deliamber. — Niestety, myślę, że się mylisz. Z Suvraelu od dawna dochodziły pogłoski, że na dworze Króla Snów prowadzi się studia w tej dziedzinie. Od wielu już lat przeciekały stamtąd skąpe, ale ciągłe wiadomości o dziwnych eksperymentach.

Valentine w milczeniu wpatrywał się w czubki swoich palców.

— To nie mogło się wydarzyć.

— Ja też tak myślałem, kiedy usłyszałem o tym po raz pierwszy. Potem jednak zacząłem się zastanawiać. Znam wiele czarów, mimo że jestem tylko drugorzędnym czarodziejem. Ziarna takiej sztuki mogły być już dawno zasiane i w końcu jakiś czarownik z południowego kontynentu znalazł sposób na to, by zakiełkowały. Valentine, gdybym był tobą, nie wątpiłbym w prawdziwość tego zdarzenia.

— Zamiana ciał? — odezwał się Valentine, zdruzgotany. — To nie jest moje prawdziwe ciało? A zatem czyje?

— Któż to wie? Może jakiegoś nieszczęśliwca, który zginął w wypadku. Utopił się albo udławił kawałkiem mięsa, albo padł ofiarą trującego grzyba. Martwego, ale z ciałem w miarę całym, zawieziono w ciągu godziny od chwili śmierci w jakieś tajemne miejsce, gdzie odbył się przeszczep duszy Koronala do pustej powłoki cielesnej. W tym samym czasie inny mężczyzna wypełnił czaszkę Koronala własnym umysłem i dopomagając sobie pamięcią poprzednika może teraz udawać, że jest prawdziwym monarchą…