Krwawa Linia

– Czas na nas – oznajmił Alec następnego dnia rano. – Chętnie pozwoliłbym ci jeszcze poleniuchować kilka dni, ale musimy lecieć do Zurychu. Czeka cię przecież arcyważne spotkanie z dyrektorami korporacji.

Na lotnisku czekali na nich dziennikarze. Zanim wsiedli do limuzyny, Elżbieta wygłosiła krótkie oświadczenie dla prasy dotyczące wypadku.

Kilka minut później znalazła się w sali konferencyjnej. Zajęci dotąd rozmową mężczyźni nagle umilkli. Elżbieta wolno zbliżyła się do stołu, przy którym siedzieli, i siląc się na spokój, powiedziała:

– Panowie, chcę was poinformować, że podtrzymuję swoją poprzednią decyzję, co oznacza, że nie zamierzam zgadzać się na sprzedaż akcji.

Charles gniewnie zmarszczył brwi. Wyrzucał jej, że niepotrzebnie się upiera i że jest nieodpowiedzialna. Gdyby wiedział, jak bliska była decyzji, która z pewnością zadowoliłaby wszystkich. Nie mogła się jednak poddać. Wśród nich był przecież zabójca jej ojca, który teraz czyhał również na jej życie. Gdyby zgodziła się na sprzedaż “Roffe & Sons”, złoczyńca odniósłby zwycięstwo.

Wszyscy obecni próbowali przekonać ją, by zmieniła decyzję, przytaczając różne argumenty.

Alec utrzymywał, że “Roffe & Sons” potrzebuje doświadczonego prezesa, który wyciągnąłby korporację z obecnych tarapatów.

Ivo kokietował ją jeszcze bardziej niż zwykle.

– Jesteś przepiękną kobietą, carissima. Masz cały świat u swoich stóp. Powinnaś cieszyć się życiem, a nie zajmować nudnymi interesami.

Charles tłumaczył jej wszystko na swój sposób.

– Przejęłaś kontrolę nad firmą wskutek tragicznego zbiegu okoliczności. Powinnaś jak najszybciej naprawić swój błąd, zanim będzie za późno.

– Mamy poważne kłopoty – dodał Walther. – Jedynym rozwiązaniem jest rozpisanie akcji i ich sprzedaż.

Elżbieta analizowała dokładnie wszystkie argumenty.

Ich wypowiedzi nie były pozbawione sensu. Mieli na względzie dobro korporacji, a mimo to któryś z nich pragnął ją zniszczyć. “Tylko który?” – zastanawiała się, próbując przeniknąć szare od gniewu twarze.

Jedno było pewne: pragnęli z całego serca, aby usunęła się z drogi i zezwoliła na sprzedaż akcji. Rozumiała jednak, że z chwilą, gdy wyrazi na to zgodę, szansę znalezienia zabójcy ojca i jednocześnie winowajcy wszystkich obecnych problemów korporacji będą równały się zeru.

Postanowiła jak najszybciej zakończyć posiedzenie.

– Doskonale zdaję sobie sprawę, że zarządzanie tak ogromną firmą nie należy do spraw najłatwiejszych, dlatego oczekuję od was pomocy. W ten sposób z pewnością stawimy czoło obecnym kłopotom…

– Niech ktoś przemówi jej do rozsądku! – przerwał Elżbiecie Ivo. Wreszcie dał o sobie znać jego temperament.

– Obawiam się, panowie, że będziecie musieli zatańczyć tak, jak zagra wam ta młoda dama – odezwał się nagle Rhys i, śmiejąc się, mrugnął porozumiewawczo do Elżbiety.

– Dziękuję, panie Williams. Chciałabym, aby oficjalnie ogłoszono, że od dziś zajmuję miejsce ojca.

– Czy to ma oznaczać, że zostajesz nowym prezesem? – zapytał Charles.

– Przecież już nim jest – odparł Alec. – Robi nam jedynie grzeczność, że nas o tym informuje.

Charles zawahał się przez moment, ale w końcu wykrztusił z siebie:

– Głosuję za tym, aby Elżbieta Roffe została nowym prezesem “Roffe & Sons”.

– Popieram wniosek – powiedział Walther i uniósł rękę do góry.