Krwawa Linia

– Jak napisałem w raporcie, przeprowadzałem przez ostatnie cztery lata testy na zwierzętach z bardzo dobrym wynikiem. Czas, aby podać go ludziom.

Elżbiecie podobał się jego entuzjazm.

– Kto jeszcze wie o pana badaniach? – zapytała.

– Wiedział o nich pani ojciec. Moja praca badawcza jest ściśle tajna. O jej rezultatach mogłem informować jedynie prezesa korporacji i jednego z członków zarządu.

– Kogo?

– Walthera Gassnera. Elżbieta umilkła na moment.

– Od tej pory proszę kontaktować się w tej sprawie tylko ze mną.

Joeppli spojrzał na nią zaskoczony i odparł:

– Rozumiem, proszę pani.

– Kiedy będziemy mogli wdrożyć ten lek do produkcji?

– Jak wszystko pójdzie dobrze, za rok, może półtora.

– Doskonale. Proszę dać mi znać, jeżeli będzie pan potrzebował pomocy.

– Dobrze, proszę pani.

Elżbieta wstała z miejsca i ruszyła w kierunku drzwi.

– Było mi miło panią poznać – powiedział Joeppli na pożegnanie. – Bardzo lubiłem pani ojca.

– Dziękuję. Sądzi pan, że lek będzie przydatny dla ludzi?

– Jestem tego pewien.

– Kto zatwierdza nowe projekty badawcze? – zapytała Elżbieta sekretarkę po powrocie do biura.

– To zależy, na jaką sumę opiewa projekt.

– Co przez to rozumiesz?

– Jeżeli projekt nie przekracza pięćdziesięciu tysięcy dolarów, wówczas każdy z dyrektorów może zezwolić na rozpoczęcie badań. Powyżej tej sumy projekt musi uzyskać akceptację całego zarządu.

– A co się dzieje w przypadku badań ściśle tajnych?

– Zanim trafią do tak zwanej czerwonej teczki, muszą przejść pozytywnie testy wstępne.

– Oznacza to, że muszą dobrze rokować – wtrąciła Elżbieta. – Co się dzieje dalej?

– Później prace nad nimi zleca się jednemu z naszych tajnych laboratoriów, a wszystkie wyniki umieszcza się w czerwonej teczce. Dostęp do niej ma tylko troje ludzi: naukowiec prowadzący badania, prezes korporacji i jeden z jej dyrektorów.

– Który?

– Pani ojciec wybrał Walthera Gassnera.

– Dziękuję, Kate.

Elżbieta nie wspomniała sekretarce ani słowem o projekcie Joeppli, ale czuła, że ta wie o jego istnieniu. Były tylko dwie możliwości: albo Sam miał do niej zaufanie i powiedział jej o tajnych badaniach, albo dowiedziała się o nich od kogoś innego.

Postanowiła porozmawiać z Gassnerem. Nacisnęła guzik interkomu.

– Słucham – usłyszała głos Kate.

– Chciałam… Nie, nic, Kate. – W ostatnim momencie doszła do wniosku, że lepiej będzie, jeżeli spotka się z nim osobiście.

Jeszcze tego samego popołudnia poleciała do Berlina.

Walther Gassner był bardzo zdenerwowany. Jedli kolację w jednej z restauracji w Kurfiirstendamm.

Jeszcze nie tak dawno, gdy przyjeżdżała do Berlina, Walther zapraszał ją na kolację do domu, gdzie czekała na nich Anna. Tym razem zaproponował kolację w restauracji i przyszedł bez Anny.

Walther swoim wyglądem przypominał gwiazdora filmowego. Miał jednak bladą, zmęczoną twarz i drżały mu ręce. Wydawał się żyć w ciągłym napięciu. Gdy zapytała go o Annę, udzielił niejasnej odpowiedzi.

– Nie mogła przyjść, bo nie czuje się najlepiej.

– Czy to coś poważnego?

– Nie, skądże. Jest teraz w domu. Odpoczywa.

– Zadzwonię do niej.

– Lepiej jej nie przeszkadzaj – powiedział stanowczo.

Zastanawiała się, co sprawiło, że Walther z sympatycznego człowieka przemienił się w ponuraka. W końcu zdecydowała się porozmawiać o projekcie badawczym Emila.

– To, nad czym ten człowiek pracuje, może uratować “Roffe & Sons”. Walther pokiwał głową.

– Narobi niezłego zamieszania.

– Poprosiłam Joeppli, aby od tej pory nie składał ci już więcej raportów. Spojrzał na nią zaskoczony.

– Dlaczego to zrobiłaś?

– Nie zrozum mnie źle. Uczyniłabym to samo w przypadku każdego innego członka zarządu. Po prostu chcę sama sprawować nadzór nad tym projektem.

– Rozumiem – odparł i położył ręce na stole, próbując opanować ich drżenie. – Masz rację. – Uśmiechnął się, choć widziała, ile go to kosztowało. – Chcę cię jednak o coś prosić.

– Słucham.

– Zgódź się, proszę, na sprzedaż akcji. Pieniądze, które dostalibyśmy, bardzo by nam pomogły… Sama rozumiesz…

– Rozumiem, Waltherze, ale nie mogę się na to zgodzić. Jeszcze nie teraz.

–