Dziedziczka Morza i Ognia [The Heir to Sea and Fire - pl]

— On się zmienił. Kiedy był ziemwładcą Hed, prędzej zadałby śmierć sobie, niż kogoś zabił. Teraz…

— Tristan, jego skrzywdzono, i to prawdopodobnie bardziej, niż którakolwiek z nas potrafi sobie wyobrazić…

Dziewczyna kiwała nerwowo głową.

— Tyle to sama wiem. Na Hed ludzie też zabijają jeden drugiego… w gniewie, z zazdrości, ale… ale nie tak. Tropiąc kogoś jak zwierzynę, z wyrachowaniem zapędzając go w pułapkę bez wyjścia. To niepodobne do dawnego Morgona. A jeśli… jeśli on to zrobi i wróci potem na Hed, to jak się poznamy?

Zamilkły. Po trapie schodził powoli marynarz dźwigający na ramieniu baryłkę wina. Bri Corbett wrzasnął coś za ich plecami, ale wiatr uniósł jego głos jak okrzyk mewy. Raederle poprawiła się niespokojnie.

— On to wie — powiedziała cicho. — Wie w głębi duszy, że ma wszelkie podstawy, by się mścić, ale musi pamiętać o jednym. O tym, mianowicie, że potem sam sobie będzie sędzią. Okaż mu trochę zaufania. Wracaj do domu, czekaj i nie trać wiary w niego.

— To najrozsądniejsze słowa, jakie słyszałem od początku całej tej zwariowanej wyprawy — odezwał się Bri Corbett, który zszedł w międzyczasie ze statku i stał teraz za nimi. — A więc do domu?

— Na razie do Caithnard — powiedziała Raederle.

— Cóż — westchnął Bri. — Na początek dobre i to. Rozejrzę się tam za jakąś robotą, na wypadek gdyby twój ojciec uznał, że po tym wszystkim nie chce już oglądać w An mojej gęby. Ale prawdę mówiąc, to z całą pokorą przyjąłbym jego klątwę i wyłysiał, gdybym tylko mógł odstawić cię na tym statku do samego portu w Anuin.

Lyra podniosła się i nieoczekiwanie uściskała Bri, przekrzywiając mu przy tym włócznią kapelusz.

— Dziękuję ci — powiedziała. — Powiedz Mathomowi, że to moja wina.

Zażenowany Bri, rumieniąc się, poprawił kapelusz.

— Wątpię, by mi uwierzył.

— Słyszałeś tu jakieś wieści o nim? — zapytała Raederle. — Wrócił?

— Nikt nic nie wie. Ale… — Bri urwał i ściągnął brwi.

— To już prawie dwa miesiące — zauważyła Raederle. — Skoro Morgon żyje, przysięga już go nie zobowiązuje i powinien wrócić do An, zanim zaczną się tam niepokoje.

Strażniczki ustawiły się przed statkiem w dwuszeregu. Kia podprowadziła konia Lyry. Raederle i Tristan wstały, i Lyra uściskała najpierw jedną, a potem drugą.

— Do zobaczenia. Wracajcie do domu.

Rzuciła jeszcze jedno spojrzenie Raederle, po czym odwróciła się, dosiadła konia, zasalutowała im włócznią, której grot błysnął w słońcu niczym srebrna pochodnia, zajęła swoje miejsce obok Triki na czele kolumny i nie oglądając się już za siebie, poprowadziła strażniczki przez port w Hlurle. Raederle odprowadzała strażniczki wzrokiem, dopóki ostatnia z nich nie zniknęła za magazynami. Dopiero wtedy odwróciła się i weszła za Bri i Tristan po trapie.

— No — westchnął Bri, kiedy znaleźli się na pokładzie — nikt nie będzie się już ćwiczył w strzelaniu z łuku do bomu, podróż więc zapowiada się spokojnie. Jak tylko skończymy załadunek zapasów, podnosimy żagle i ruszamy do Caithnard. Opływając jak najszerszym łukiem Ymris — dorzucił posępnie. — Wolę mieć do czynienia z samym królem An niż spotkać się teraz z Astrinem Ymrisem.

Podczas całej długiej podróży do Caithnard nie napotkali ani jednego, ani drugiego. Czasami tylko mijali się z jakimś statkiem kupieckim, który tak samo jak oni okrążał przezornie niespokojne wybrzeże Ymris. Zdarzało się często, że taki statek podpływał bliżej, żeby wymienić się z nimi informacjami, bo wieść o porwaniu okrętu z An rozeszła się już po całym królestwie. Od załóg tych statków dowiadywali się wciąż tego samego: wojna objęła już Tor i wschodnie Umber; nikt nie wiedział, gdzie jest Morgon; nikt nie znał losu Mathoma z An; a w Caithnard doszło do czegoś niesłychanego — starodawny uniwersytet Mistrzów Zagadek odesłał studentów do domów i zamknął swoje podwoje.

Pewnego dnia po południu weszli wreszcie do portu w Caithnard. Wśród wiwatów i rozmaitych uwag padających z brzegu opuszczono ciemne żagle i doświadczony Bri dobił sprawnie do nabrzeża.

— Mamy mały przeciek — powiedział do Raederle, nie zwracając uwagi na zamieszanie. — Przed wyruszeniem w dalszą drogę do Anuin musimy go zlikwidować, trzeba też uzupełnić zapasy. Zajmie to dzień, może dwa. Mam ci wyszukać na ten czas jakąś kwaterę w mieście?

— Wszystko mi jedno. — Raederle z trudem zbierała myśli. — Chociaż, dobrze. Poproszę. Będzie mi potrzebny koń.

— Załatwione. Tristan odchrząknęła.

— Mnie też koń będzie potrzebny.

— Koń, powiadasz. — Bri obrzucił ją podejrzliwym spojrzeniem. — A na co? Chcesz na nim jechać po wodzie do Hed?

— Zdecydowałam, że nie wracam na Hed. — Wytrzymała hardo jego wzrok. — Jadę do tego miasta… miasta czarodziejów. Do Lungold. Wiem, gdzie to jest; widziałam na twoich mapach. Prowadzi tam prosta droga z…