Dziedziczka Morza i Ognia [The Heir to Sea and Fire - pl]

Tristan milczała. Wpatrywała się w czarny cień masztu u swych stóp. Woda pluskała cicho przy burtach statku.

— No, dobrze — powiedziała w końcu i postąpiła krok w przód. Zatrzymała się. — Wrócę do domu, żeby Eliard przekonał się, żem cała i zdrowa. Ale nie obiecuję, iż tam zostanę. Tego nie obiecam. — Zrobiła jeszcze jeden krok, a potem odwróciła się i uściskała Raederle. — Uważaj na siebie — powiedziała cicho. — A jeśli spotkasz Morgona, powiedz mu… Po prostu powiedz mu to. I poproś, żeby wrócił do domu.

Oderwała się od Raederle i podeszła powoli do Cannona. Pogładził ją po włosach, objął w talii i przyciągnął do siebie. Raederle patrzyła, jak schodzą po trapie i przeciskają się przez rojny, gwarny port. Obudziła się w niej tęsknota za Anuin, za Duakiem i Elieu z Hel, za Roodem o bystrych jak u kruka oczach, za dźwiękami i zapachami An, za wygrzanym w słońcu dębem i rozlegającym się w głębi ziemi szeptem, snującym opowieść o nie kończącej się materii dziejów.

— Głowa do góry — odezwał się stojący za nią Bri Corbett. — Za tydzień poczujesz wiatr wiejący od domu.

— Naprawdę? — Spojrzała na białe znamię na dłoni, nie mające nic wspólnego z An. Po chwili, wyczuwając zatroskanie Bri, dodała: — Muszę chyba zejść z tego statku. Poprosisz kogoś, żeby przyprowadził mi konia?

— Jeśli zaczekasz, odprowadzę cię. Położyła mu dłoń na ramieniu.

— Dam sobie radę. Chcę być przez jakiś czas sama.

Wydostała się z portu na zgiełkliwe handlowe uliczki. Nie zwracała uwagi na przelewające się nimi tłumy. Było późne popołudnie. Sieć wydłużonych cieni kładła się pod kopyta konia, kiedy skręcała na drogę wiodącą do uniwersytetu. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że ani w porcie, ani na ulicach Caithnard, nie widziała żadnego studenta. Nie było ich także na drodze. Dotarła na sam szczyt wzgórza i rozejrzała się po wyludnionych terenach uniwersytetu.

Zatrzymała konia. Pociemniałe starożytne kamienne mury ze swymi ciemnymi oknami wydały jej się siedzibą pustki, zdrady prawdy tak samo przykrej i strasznej jak ta pod górą Erlenstar. Z drugiego końca królestwa cień tej góry sączył się w serca Mistrzów, aż w końcu wykryli we własnych murach największe oszustwo. Odesłali studentów, ale Raederle wiedziała, że chociaż teraz mają wątpliwości wobec samych siebie, to nigdy nie zakwestionują znaczenia nieprzerwanej, podstawowej Sztuki Rozwiązywania Zagadek.

Zeskoczyła z konia i zapukała do furty. Nie doczekawszy się reakcji, otworzyła sobie sama. W wąskim korytarzu było pusto i ciemno. Ruszyła nim powoli, zaglądając po drodze przez każde z długiego rzędu pootwieranych drzwi do każdej z małych izdebek, w których kiedyś znajdowały się prycze, książki, i w których przy blasku świec prowadzono niezliczone gry. Na dole nie było żywej duszy. Wspięła się szerokimi kamiennymi schodami na piętro. Tam również ciągnęły się rzędy drzwi do pustych izdebek. Doszła tak w końcu do drzwi prowadzących do biblioteki Mistrzów.

Otworzyła je. Przywitały ją zaskoczone spojrzenia ośmiu Mistrzów i jakiegoś króla, którzy dyskutowali tu o czymś cicho. W starych, lodowo niebieskich oczach króla zapłonęła ciekawość.

Jeden z Mistrzów wstał.

— Raederle z An — odezwał się cicho. — Możemy ci w czymś pomóc?

— Chyba tak — wyszeptała — bo nie mam dokąd pójść.