Wojna Honor [War of Honor - pl]

W przypadku Jurgensena najważniejsze było coś innego — całkowita spolegliwość wobec przełożonego. Doskonale rozumiał, co chcą usłyszeć Janacek i jego polityczni zwierzchnicy, i zawsze dostarczał takie właśnie analizy.

Honor nie była do końca pewna, czy aby to osiągnąć, fałszował dane uzyskane przez podkomendnych, czy tylko selektywnie je dobierał, biorąc pod uwagę wyłącznie te, które pasowały do pożądanej interpretacji. To drugie było pewne, bo wiedzieli o tym nie tylko oficerowie wywiadu, ale praktycznie cały korpus oficerski Królewskiej Marynarki.

— Cóż, sądzę, że to było nieuniknione — burknął White Haven. — Znów zabrakło im gotówki na przekupienie wyborców, tylko na większą skalę.

— Zgadzam się, że to było nieuniknione, i prawdę mówiąc, nie zaskoczyło mnie — przyznał William. — Natomiast zaskoczyło mnie i poważnie zmartwiło coś innego, czego przy tej okazji się dowiedziałem.

— Co? — spytała Honor zaskoczona nagłym wzrostem jego niepewności i złości.

Mimo iż rozumiała znacznie lepiej to, co odbierała, dzięki Nimitzowi, ponieważ oba treecaty wytłumaczyły jej jak potrafiły pewne rzeczy, które dotąd mogła jedynie podejrzewać, ale nadal w sporym stopniu była to zgadywanka. Odbierała emocje, nie myśli, i musiała je interpretować, co nie zawsze jej wychodziło. Teraz była na przykład prawie pewna, że dominujący w uczuciach Williama gniew nie jest skierowany przeciwko niej, ale ma z nią konkretny związek. Tylko nie wiedziała jaki.

— High Ridge i reszta jego bandy są pewni, że znaleźli sposób, by poważnie zmniejszyć wiarygodność tak twoją, jak i Hamisha, bo wiedzą, że to głównie wy z ramienia opozycji będziecie zabierali głos w debacie, krytykując ich pomysły — powiedział William i zamilkł, wpatrując się w portret Paula Tankersleya, który Honor dostała od Henke na ostatnie urodziny, a który wisiał na wprost jej biurka… — odciągając was od tematu głównego.

— Prędzej piekło zamarznie! — zapewnił White Haven.

Natomiast Honor poczuła nagły niepokój, odbierając nową falę emocji Williama.

— Wal, Willie — poleciła cicho.

— Jutro rano ukaże się reportaż autorstwa Solomona Hayesa, w którym zostaniecie przedstawieni jako kochankowie — oznajmił zwięźle William.

Honor zbladła, czując, jak ogarnia ją zimna wściekłość, natomiast była ona niczym w porównaniu z furią, jaką wyczuła u White Havena. William nie był empatą, ale by także to wiedzieć, nie musiał nim być, dlatego gdy się odezwał, jego twarz przypominała kamienną maskę, a w głosie nie było śladu emocji.

— Oboje wiecie, jakie Hayes ma metody. Nie powie tego wprost i nie poda świadków mogących poprzeć jego tezę, ale sens będzie oczywisty dla każdego. Zasugeruje, że jesteście kochankami od ponad dwóch lat standardowych, a dziennikarze siedzący w kieszeni u High Ridge’a już zajmują się materiałami dodatkowymi mającymi dolać oliwy do ognia. To jest prawdziwy powód przesunięcia debaty o tydzień: chcą zyskać czas na rozgrzanie emocji. Będą się starali, by wszystko miało pozory sprawiedliwej oceny, i będą podkreślać, że wasze prywatne życie nie ma żadnego związku z publicznymi opiniami przez was głoszonymi, ale wszyscy doskonale wiemy, jakie skutki odniesie taki reportaż. A publiczne uwielbienie, jakim się cieszycie, tak jako osoby prywatne, jak i bohaterowie wojenni, tylko wzmocni ten efekt, zwłaszcza że nie ma sposobu zneutralizowania tej informacji ani udowodnienia Hayesowi kłamstw. Bo będą to wasze słowa przeciwko jego słowom… i starannie zorganizowanemu chórowi, który ma zagłuszyć wszystko, co powiecie. A poza tym oboje spędzaliście tyle czasu razem tak publicznie, jak i prywatnie, i tak blisko współpracowaliście przez ten czas, że plotka będzie wiarygodna, bo okazji wam nie brakowało. Nie da się udowodnić, że takie pomówienie jest nieprawdziwe, bo to nie pomawiający musi przekonać opinię publiczną, że mówi prawdę, a pomawiany, że tamten kłamie.

White Haven jedynie zgrzytnął zębami, zbyt wściekły, by wykrztusić słowo.

Honor zaś siedziała jak sparaliżowana, nie mogąc wyjść z szoku, gdyż ból okazał się chwilowo silniejszy od gniewu. Nimitz zeskoczył na biurko, chcąc być jak najbliżej niej i równocześnie próbując psychicznie złagodzić jej ból, tak jak to wielokrotnie już mu się udawało. Ledwie władował się na jej kolanach, objęła go i podniosła. Gdy wtuliła twarz w jego futro, zaczął mruczeć na granicy słyszalności, ale tym razem nawet on nie był w stanie zmniejszyć jej cierpienia.