Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Waarom ga je dan niet naar huis?’

Dink grijnsde scheef. ‘Omdat ik het spel niet kan opgeven.’Hij trok aan het materiaal van zijn flitspak dat naast hem op zijn brits lag. ‘Omdat ik hier gek op ben.’

‘Waarom wil je dan geen bevelhebber worden?’

Dink schudde zijn hoofd. ‘Nooit. Moet je zien wat er van Volker is geworden. Die jongen is volslagen knetter. Vok de Gok. Slaapt hier samen met ons in plaats van in zijn kamer. Waarom? Omdat hij bang is om alleen te zijn, Ender. Bang in het donker.’

‘Vok?’

‘Maar ze hebben hem bevelhebber gemaakt en hij moet zich nu dus wel als een bevelhebber gedragen. Hij weet niet wat hij doet. Hij wint, maar dat vindt hij nog het allerengst omdat hij niet weet waarom hij wint, behalve dan dat ik er iets mee te maken heb. Op elk moment kan iemand ontdekken dat Volker helemaal geen magische Israëlische generaal is die altijd kan winnen. Hij weet niet waarom iemand wint of verliest. Niemand weet dat.’

‘Dat betekent nog niet dat hij gek is, Dink.’

‘Ik weet het, jij bent hier nu een jaar, jij denkt dat deze mensen normaal zijn. Nou, dat zijn ze niet. Wij zijn het niet. Ik snuffel in de bibliotheek, ik lees boeken op mijn lessenaar. Oude boeken, want iets nieuws geven ze ons niet, maar ik heb toch aardig doorgekregen wat kinderen eigenlijk zijn en wij zijn geen kinderen. Kinderen kunnen soms verliezen en dat kan niemand wat schelen. Kinderen zitten niet in legers, kinderen zijn geen bevelhebbers, ze zijn niet de baas over veertig andere kinderen. Niemand kan zoiets verdragen zonder een beetje gek te worden.’

Ender probeerde zich te herinneren hoe andere kinderen waren, in zijn klas op school, in de stad. Maar de enige die hem te binnen wilde schieten was Stilson.

‘Ik had een broer. Een doodgewone gozer. Het enige waar hij om gaf waren meiden. En vliegtuigen. Hij wilde vliegenier worden. Hij balde altijd met zijn vrienden. Een razendsnel spel waarbij je de bal door een hoepel mikte en stuiterend door de gangen rende tot de wijkagenten je bal inpikten. We hadden altijd lol. Hij leerde me net hoe ik moest stuiteren toen ik werd weggehaald.’

Ender herinnerde zich zijn eigen broer en dat was niet zo’n prettige herinnering.

Dink begreep de uitdrukking op Enders gezicht verkeerd. ‘Hé, ik weet dat niemand hier over thuis hoort te praten. Maar we komen toch ergens vandaan. De Krijgsschool heeft ons niet gemaakt, hoor. De Krijgsschool maakt helemaal niks. Die vernietigt alleen maar. En we herinneren ons toch allemaal wel dingen van thuis. Misschien geen leuke dingen, maar we herinneren ze ons toch en dan staan we te liegen en doen net alsof — hoor nou eens, Ender, waarom heeft niemand het ooit over thuis? Dat geeft toch wel aan hoe belangrijk het is? Het feit dat niemand zelfs maar wil toegeven dat — ach kolere.’

‘Nee, het geeft niet,’zei Ender. ‘Ik moest alleen aan Valentine denken. Mijn zus.’

‘Ik wilde je niet van streek maken.’

‘Geeft niet hoor. Ik denk niet zo vaak aan haar omdat ik er altijd — net als nu van word.’

‘Dat klopt, wij huilen nooit. Jezus, dat is me eigenlijk nooit opgevallen. Niemand hier huilt er ooit. We proberen echte volwassenen te zijn. Net als onze vaders. Ik wil wedden dat je vader net zo iemand was als jij. Ik wil wedden dat hij een kalme vent was die alles rustig slikte en dan ineens kon uitbarsten en —’

‘Ik lijk helemaal niet op m’n vader.’

‘Nou, dan heb ik het mis. Maar neem nou Bonzo, jouw ouwe bevelhebber. Die heeft last van een vergevorderde aanval van Spaans eergevoel. Hij kan zichzelf niet toestaan om zwakke plekken te hebben. Als je beter bent dan hij, beledig je hem. Als je sterker bent, castreer je hem. Daarom heeft hij zo’n hekel aan jou, omdat je niet wilde lijden toen hij je probeerde te straffen. Daar haat hij je zó om dat hij je met liefde zou willen doden. Hij is knettergek. Ze zijn allemaal knettergek.’

‘En jij niet?’

‘Ik ben ook knettergek, maatje, maar wanneer ik op z’n gekst ben, zweef ik tenminste in m’n eentje in de ruimte en dan sijpelt die gekte langzaam uit me weg en wordt door de wanden opgenomen en die komt er pas weer uit als er gevechten plaatsvinden en kleine jongens tegen de wanden opbotsen en de gekte eruit persen.’