Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Fanowny pan Likely? — odezwała się.

— A kto pyta? — spytał Trev. I dodał: — Co pyta?

Postać westchnęła.

— Jak rozumiem, jeft pan przyjacielem tego dżentelmena, którego przyjęlifmy dzifiaj do fpitala.

— Co cię to obchodzi?

— Ofem, obchodzi — zapewniła postać. — Czy mogę fpytać, co pan wie o tym dżentelmenie?

— Nie muszę z tobą rozmawiać — oświadczył Trev. — Wszystko jest załatwione, jasne?

— Gdyby tak było… Mufę to z panem omówić. Nazywam fię Igor.

— A wiesz, miałem takie przeczucie. Ty jesteś tym, który zrobił Nuttowi kanapkę?

— Tak. Tuńczyk, fpaghetti i dżem z wiórkami czekolady. Moja fpecjalnofć. Nic pan nie wie o jego pochodzeniu?

— Nic zupełnie.

— Naprawdę?

— Słuchaj pan, w kadziach mieszamy łój, nie przeszłość, jasne? Nie robi się tego i tyle. Wiem, że ma za sobą ciężkie czasy, ale więcej nic nie powiem.

— Tak fobie myflałem — mruknął Igor. — Uważam, że pochodzi z Überwaldu. A z Überwaldu przybywają różne niefamowite i niebezpieczne ftwory.

— Może to głupie pytanie, ale czy ty przypadkiem sam nie pochodzisz z Überwaldu?

— Fkoro pan pyta, to iftotnie.

Trev się wahał. Widywał czasami Igory. Jedyne, co ludzie o nich wiedzieli, to że potrafią zaszyć kogoś lepiej niż straż, wyczyniają dziwne rzeczy po piwnicach i tylko w czasie burz częściej wychodzą na zewnątrz.

— Myflę, że pański przyjaciel może być niebezpieczny — oznajmił Igor.

Trev spróbował wyobrazić sobie Nutta niebezpiecznego. Nie było to łatwe, dopóki sobie nie przypomniał tego rzutu, który przewrócił słup gola o pół ulicy dalej. I pożałował, że o tym pomyślał.

— Czemu miałbym ci wierzyć? Skąd wiem, czy sam nie jesteś niebezpieczny?

— Ależ jeftem — zapewnił Igor. — Może pan być pewien. Ale Überwald miefci w fobie rzeczy, których wolałbym nie fpotykać.

— Nie chcę cię słuchać — poinformował Trev. — Zresztą i tak trudno cię zrozumieć.

— Czy zaobferwował pan u niego fybkie zmiany naftroju? — nie ustępował Igor. — Czy wpada we fciekłofć? Czy wie pan cof o jego przyzwyczajeniach żywieniowych?

— Tak, lubi szarlotkę — odparł Trev. — Ale o co ci chodzi?

— Widzę, że jeftefcie fietnymi przyjaciółmi — uznał Igor. — Zająłem panu czaf. Przeprafam. — Zawisłe w powietrzu „przeprafam” zagęściło kropelki mgły. — Udzielę panu rady. Gdyby mnie pan potrzebował, wyftarczy wrzafnąć. Żałuję, że ten wrzafk przyjdzie panu całkiem łatwo.

Igor odwrócił się i natychmiast zniknął we mgle.

I jeszcze Igory dziwnie się przemieszczają, przypomniał sobie Trev. W dodatku nigdy się ich nie widuje na meczach.

Zwrócił uwagę na tę przebiegającą myśl. Co właściwie próbował sobie powiedzieć? Że ktoś, kto nie ogląda piłki, nie jest prawdziwym człowiekiem? Nie umiał sensownie sobie na to odpowiedzieć. Był zdumiony, że w ogóle zadał takie pytanie. Wszystko się zmieniało.