Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Trev zbudził się pół godziny później, kiedy Glenda przyniosła mu kubek herbaty.

— Uznałam, że powinieneś się przespać — wyjaśniła. — Juliet mówiła, że wyglądasz okropnie, więc widocznie wraca jej rozsądek.

— On był trupem — powiedział Trev. — Zimny jak kamień, a potem już nie. O co tu chodzi?

Uniósł się i zobaczył, że został ułożony na jednym z brudnych posłań przy kadziach. Nutt leżał obok.

— No dobrze — westchnęła Glenda. — Jeśli potrafisz chwilę nie kłamać, opowiedz.

Siedziała spokojnie i obserwowała śpiącego Nutta, a Trev usiłował nadać jakiś sens wydarzeniom minionego wieczoru. Wysłuchała wszystkiego cierpliwie, dopiero potem zaczęła pytać.

— Co to była za kanapka? Ta, którą przygotował mu Igor?

— Tuńczyk, spaghetti i dżem. I wiórki czekoladowe — powtórzy! Trev, ziewając.

— Jesteś pewny?

— Takich rzeczy się nie zapomina.

— A jaki dżem? — nie ustępowała Glenda.

— Czemu pytasz?

— Myślę, że miałoby to sens z pigwą. Albo z papryką. Ale nie widzę miejsca dla wiórków czekoladowych. To jakaś bzdura.

— Co? Przecież to Igor. To nie musi mieć sensu!

— Ostrzegał cię przed Nuttem?

— Tak, ale chyba nie chodziło mu o „zamknij dobrze wszystkie zapiekanki”, prawda? Będziesz miała kłopoty z tego powodu?

— Nie, mam ich dużo więcej, dojrzewają w chłodni. Najlepsze są, kiedy dobrze dojrzeją. Z zapiekankami trzeba zawsze mieć rezerwę. — Obejrzała się na Nutta i podjęła: — Więc poważnie chcesz mnie przekonać, że chłopaki Stollopa całkiem go załatwili, a potem sam wyszedł ze szpitala Lady Sybil?

— Był martwy jak kamień. Nawet stary Haddocki to zauważył.

Tym razem oboje popatrzyli na Nutta.

— Teraz jest żywy — stwierdziła Glenda takim tonem, jakby to było oskarżenie.

— Słuchaj, wszystko, co wiem o ludziach, którzy tu przybywają z Überwaldu, to że czasem są wampirami, a czasem wilkołakami. I nie wydaje mi się, żeby wampiry interesowały się twoimi zapiekankami. A pełnia była w zeszłym tygodniu i on wcale się dziwnie nie zachowywał. No, nie dziwniej niż normalnie.

— Może on jest zombi… — Glenda zniżyła głos. — Nie, one też nie jedzą zapiekanek. — Nadal wpatrywała się w śpiącego Nutta. ale jakaś inna jej część dodała: — W środę wieczór ma się tu odbyć bankiet. Lord Vetinari kombinuje coś z magami. Chodzi o piłkę nożną, jestem pewna.

— Tak?

— Domyślam się, że to jakiś plan. Coś paskudnego. Magowie byli dziś na meczu i robili notatki! Nie wmówisz mi, że to normalne! Chcą zlikwidować piłkę nożną, jak nic!

— Dobrze!

— Trevorze Likely, jak możesz tak mówić?! Twój ojciec…

— Zginął, bo był głupi — oświadczył Trev. — I nie tłumacz mi, że tak właśnie chciałby odejść. Nikt nie chce tak odejść.

— Ale kochał swoją piłkę!

— I co? Co to właściwie znaczy? Stollopowie kochają swoją piłkę. Andy Shank kocha swoją piłkę. I co z tego wynika? Nie licząc dzisiaj, jak często widziałaś piłkę w grze? Założę się, że prawie nigdy.

— No, niby racja. Ale nie o to chodzi w piłce.

— Tłumaczysz mi, że w piłce nie chodzi o piłkę?

Glenda żałowała, że nie ma prawdziwego wykształcenia, no, w ogóle jakiegokolwiek wykształcenia. Ale w tej chwili nie zamierzała się cofać.

— Chodzi o wspólnotę — powiedziała. — O bycie częścią tłumu. Wspólne skandowanie. O wszystko to razem. O całość.

— Wydaje mi się, panno Glendo — odezwał się ze swego materaca Nutt — że praca, o którą panience chodzi, to „Der Selbst uberschritten durch das Ganze” Trousenblerta.

Ponownie spojrzeli na Nutta, rozdziawiając usta. Otworzył oczy i zdawało się, że gapi się w sufit.

— To samotna dusza próbująca sięgnąć do wspólnego ducha całego człowieczeństwa, a być może i dalej. Przekład W. E. G. Goodnighta „W poszukiwaniu całości” jest niepełny, choć całkiem zrozumiały, wskutek błędnego tłumaczenia bewußtseinsschwelle w całym tekście jako „fryzury”.

Trev i Glenda spojrzeli po sobie. Trev wzruszył ramionami. Od czego powinni zacząć?

Glenda odchrząknęła.

— Panie Nutt, jest pan żywy czy martwy, czy jak?