Sztuka Medytacji
- Автор: Goldsmith Joel S.
- Язык: польский
- Жанр: Эзотерика
Электронная книга - «Sztuka Medytacji». Краткое содержание книги:
Sztuka słuchania wewnętrznego głosu jest zaawansowaną formą modlitwy praktykowaną przez mistyków wszystkich czasów, niezależnie od przyjętej tradycji religijnej. Praktykowanie procedur przedstawionych w Sztuce Medytacji połączy czytelników szukających duchowego umocnienia ze Stwórcą i otworzy ich świadomość na wiedzę, kim naprawdę są.
Nie patrz nigdy na zakłócenia czy trudności w życiu jako na przejaw braku zrozumienia czy brak demonstracji. Traktuj te niefortunne okoliczności jako możliwości, które zostaną usunięte, gdy przestaną służyć przyśpieszeniu twego duchowego rozwoju.
Miej odwagę stanąć przed każdą osobą i wobec warunków, które uważasz za szkodliwe lub niszczące. W ciszy sprostaj sytuacji bez lęku. Stań przed sytuacją czy osobą, a zobaczysz, że osoba ta czy sytuacja jest obrazem twojej własnej myśli i dlatego nie ma przyczyny, prawomocności czy prawa, które by ją podtrzymywało. Postrzegaj Boga jako Duszę każdego człowieka i Boga jako aktywność w każdej sytuacji.
Nie obawiaj się, co śmiertelna myśl może uczynić, jako że śmiertelna myśl jest samodestrukcyjna. Nie obawiaj się myśli i czynów człowieka, którego dech jest w jego nozdrzach. Jesteś świątynią Boga i w tym momencie Bóg znajduje się w swojej świątyni. Jesteś świątynią żyjącego Boga. Ciało twe jest świątynią żyjącego Boga. Twoje życie, dusza, umysł są miejscem przebywania prawdy i jeżeli przebywasz w tej prawdzie, pozwalając, by przebywała ona w tobie, zło nie zbliży się do miejsca, w którym się znajdujesz. Nie lękaj się. Spoczywaj w wierze i zaufaniu w królestwo Boga.
Nigdy cię nie zostawię, nigdy cię nie opuszczę. Po co to całe zmaganie się? Ja jestem w samym środku ciebie, bliżej niż oddech, bliżej niż dłonie i stopy. Po co się zmagać, tak jakbyś miał się Mnie trzymać? Nigdy cię nie zostawię, jestem z tobą zawsze.
Dam ci wodę. Dam ci, więc nie musisz się zmagać. Nie walcz – bądź spokojny. Pozwól Mi cię nakarmić. Nie próbuj żyć chlebem, przynajmniej nie samym chlebem. Żyj każdym słowem, każdą obietnicą Pisma, które jest spełnione w tobie. Tak jak byłem z Mojżeszem, tak będę z tobą. Miej tylko wiarę, a dam ci ukrytą mannę, która jest niewidzialne dla świata, nieprzystająca do zdrowego rozsądku i niepojęta dla ludzkiego zrozumienia, ukryta w głębi twej własnej istoty. Mam pożywienie, o którym świat nie wie. Gdy Mnie poprosisz, dam ci wodę. Porzuć uzależnienie i wiarę w ludzi, okoliczności i warunki. W głębi ciebie jest pożywienie, o którym świat nie wie; są tam ukryte źródła wody i niewidzialna manna; wszystko to jest osadzone i ucieleśnione w twej własnej istocie.
Twój Ojciec niebieski wie, że masz potrzebę tych rzeczy. Radością Jego jest ci je dać – nie sprawiać, byś zmagał się czy walczył o nie, ale dać je tobie na mocy łaski. Kiedykolwiek widmo jakiegoś zakłócenia majaczy się na twym horyzoncie, rozluźnij się, spocznij w pokoju, w zapewnieniu Mojej obecności w tobie.
Słuchaj Mnie, łagodnego głosu ciszy wewnątrz twojej istoty. Nigdy cię nie zostawię, nigdy cię nie opuszczę, nawet w dolinie cienia śmierci Ja będę z tobą. Ja daję ci życiodajne wody tryskające życiem wieczystym. Jeżeli nasłuchujesz Mego głosu ciszy, jeśli spoczywasz w wieczystych ramionach, jeżeli odpoczywasz we mnie, jeśli pozwalasz by każde Moje słowo karmiło cię i było twoim chlebem życia i twą podporą, nigdy nie umrzesz. Mój Duch jest z tobą; Moja obecność idzie przed tobą; Ja idę, żeby przygotować ci miejsce.
Przestań się bać, przestań wątpić. Odpoczywaj na Moim łonie; odpoczywaj w Moich ramionach, w Mojej miłości i bądź w spokoju. Ufaj Ja wewnątrz twej istoty. Ufaj, że Ja może czynić to wszystko. Ufaj, że istnieje Obecność wewnątrz twej istoty, której jedyną rolą jest błogosławić, być dobrodziejstwem i instrumentem Mojej łaski. Ufaj Mi; wierz jedynie we Mnie; nie lękaj się.
14
Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów!…Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich.
Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego.
Księga Psalmów 84:2-3
O jedno proszę Pana, tego poszukuję: bym w domu Pańskim przebywał po wszystkie dni mego życia,
abym zażywał łaskawości Pana, stale się radował Jego świątynią.
Księga Psalmów 27:4
Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, kto zamieszka w Twojej świętej górze?…Człowiek
o rękach nieskalanych i o czystym sercu.
Księga Psalmów 15:1; 24:4
Ludzie różnych wyznań zawsze mieli uświęcone miejsce wielbienia – świątynię, meczet czy kościół – gdzie wierny mógłby przebywać z Bogiem. Struktura samego sanktuarium i przedmiot wielbienia były ustanowione tak, by wieść Duszę do Boga. W rzeczywistości spotkanie Boga twarzą w twarz nie jest zależne od czczenia w szczególnym miejscu czy stosowania się do przepisanego rytuału. Praktykowane obrzędy stanowią zaledwie zewnętrzny symbol wewnętrznego dążenia do Boga i każdy symbol ma swoje własne głębokie znaczenie i wartość. Ilustracją takiego dążenia do Boga, przepełnionego symbolami, jest nabożeństwo w przybytku Pana opisane w najdrobniejszych szczegółach w Starym Testamencie.
Hebrajska świątynia czy tabernakulum miało kształt równoległoboku ze ścianami zwróconymi na północ i południe oraz na wschód i zachód. Składała się ona z trzech części: zewnętrznego dziedzińca, Świętego Miejsca i z Miejsca Najświętszego.
Dziedziniec był dostępny dla wszystkich. Na tym zewnętrznym dziedzińcu znajdował się płonący kotlarz (miejsce ognia koksowego), wielki kotlany ołtarz umieszczony w pobliżu wejścia, w którym palono ofiary dobrowolnie przyniesione przez ludzi. Pomiędzy kotlarzem i drzwiami prowadzącymi do świątyni znajdowała się umywalnia zrobiona z brązu, w której kapłani obmywali swoje dłonie i stopy przygotowując się do składania ofiar czy przed wejściem do świątyni.
Miejsce Święte dostępne było jedynie dla kapłanów. Po stronie północnej znajdował się drewniany stół. Był to stół chleba pokładnego, na którym leżało dwanaście bochenków przaśnego chleba podzielonych na dwa oddzielne stosy. Chleb ten był wyrazem boskiego dostatku i łaski i każdego tygodnia na stół kładziono świeży zapas. Słowo "chleb pokładny" oznacza "chleb Obecności" i przez niektórych znawców Biblii interpretowane jest jako symbol Obecności Boga. Naprzeciwko stołu chleba pokładnego znajdował się złoty świecznik, metalowa kolumna z trzema odnogami rozszerzającymi się w pojemniki o kształcie migdała, które tworzyły zbiorniki dla siedmiu lamp. W lampach nieustannie płonęła oliwa. W pobliżu wejścia do Miejsca Najświętszego, znajdował się zbliżony w konstrukcji do ołtarza na dziedzińcu, na którym znajdował się kotłarz, złoty ołtarz, gdzie rano i wieczorem wysoki kapłan zapalał kadzidło.
Miejscem najbardziej uświęconym w całym tabernakulum było Miejsce Najświętsze znajdujące się tuż za Miejscem Świętym. W tym zamkniętym miejscu składano symbole o największej wartości i znaczeniu dla rytuału i jedynie raz do roku kapłanom wolno było wejść w jego obręb. Tutaj spoczywała Arka Przymierza, skrzynia z drzewa akacjowego wyłożona złotem. Tutaj, jak wierzono, znajdowała się sama Obecność Boga, ale jedynie ci, którzy mieli czyste dłonie i niewinne serce, mogli znaleźć drogę do tej Obecności.
Teraz spróbujmy poprzez medytację zrozumieć duchowe znaczenie symboliki tej świątyni. Zaczynamy od dziedzińca. Przy ołtarzu, na którym znajdował się kotlarz witający wszystkich przybyłych, wierni składali swe ofiary. W tych dawnych czasach ofiara polegała na oddawaniu płomieniom jakiegoś materialnego przedmiotu o istotnej wartości, co dowodziło oddania i gotowości poświęcenia wszystkiego, by dosięgnąć Boga. Wierny musiał pozbyć się wszystkiego, co by stanowiło przeszkodę w jego komunii z Bogiem, i być gotowym wrzucić w ogień cokolwiek, co mogłoby opóźnić jego postęp. Praktyka ta symbolizowała poświęcenie poczucia siebie, bo nikt nie może dosięgnąć Obecności Boga bez uprzedniego wyzbycia się wiary i zaufania w ludzkie możliwości.