Tajemnica Kaszlącego Smoka

– No właśnie, co z tym smokiem? – spytał Bob. – Dałeś nam jasno do zrozumienia, że uważasz go za podróbkę. A więc?

– Tak – przyznał Jupe. – Mimo że miałem takiego samego pietra i uciekałem jak i wy obaj, sądziłem, że jest sporo powodów, żeby wątpić w prawdziwość tego smoka z jaskini.

– No to zdradź nam chociaż jeden – powiedział Pete. – Dlaczego pomyślałeś, że on nie może być prawdziwy?

– Z wielu względów. Nieprawdziwa była jaskinia. Nieprawdziwy stary tunel. Nieprawdziwe wejście do niego. Jeżeli wziąć to wszystko pod uwagę, podejrzenie o nieautentyczność smoka nasuwa się samo.

– Nie zauważyłem ani jednej z tych rzeczy – przyznał się Bob.

– Zacznijmy od pierwszej jaskini – powiedział Jupe. – Znaleźliśmy tam jakieś podejrzane deski. Odsunęliśmy jedną z nich i ukazało się wejście do przemytniczej pieczary.

– Pamiętam, że przyglądałeś się im z trochę dziwną miną – powiedział Bob. – Co tam było nieprawdziwego?

– Miała to być stara jaskinia, kryjówka przemytników i piratów. Deski były wprawdzie stare, ale tylko niektóre.

– Niektóre? – zapytał Pete.

Jupiter kiwnął głową.

– Na przykład deska, którą odsunęliśmy. Ale był też długi i szeroki kawał sklejki. Nie muszę wam chyba przypominać, że sklejka jest dość niedawnym wynalazkiem. Nie mogli posługiwać się nią piraci ani nawet przemytnicy.

– Sklejka? – powtórzył Pete, marszcząc brwi. – No, może i tak. Ale nie jest to żaden istotny szczegół, który by czegoś dowodził.

Jupiter wrócił do swego wywodu.

– Przejdźmy do następnej jaskini, tej, którą odkryliśmy, kiedy Bob znalazł tę ruchomą kamienną płytę. Nadal nie wiemy, kto zainstalował ten mechanizm. Jak pamiętacie, posuwając się w głąb tej jaskini, szliśmy w kierunku lądu, ponieważ nie było innej drogi. Żadnego wyjścia na plażę, żadnego otworu, jak w pierwszej.

Niedługo potem musieliśmy się zatrzymać. Natknęliśmy się na coś, co z pozoru wyglądało na masywną ścianę skalną. Mieliśmy nadzieję, że ta jaskinia doprowadzi nas do tunelu, o którym dowiedział się Bob w czytelni.

Obaj partnerzy Pierwszego Detektywa kiwnęli głowami.

– Pamiętam, że zacząłeś skrobać ścianę scyzorykiem – powiedział Pete, śmiejąc się. – Czego się dowiedziałeś oprócz tego, że na litej skale można zepsuć najlepsze nawet ostrze?

Jupiter sięgnął do kieszeni. Wyjął z niej swój scyzoryk i otworzył go.

– Widzicie te szare drobinki na ostrzu? – zapytał. – Powąchajcie je.

Pete i Bob pochylili się i pociągnęli nosami.

– To farba! – wykrzyknęli jednocześnie.

Jupiter przytaknął, zamknął scyzoryk i schował go do kieszeni.

– Nikt nigdy nie malował ścian starych jaskiń – powiedział. – A kiedy zdrapałem farbę, ostrze zostawiło rysę na powierzchni ściany. Według mnie, ta ściana nie była wcale skałą, ale jakąś konstrukcją wyłożoną płytami pilśniowymi albo gipsowymi, a potem pomalowaną szarą farbą, natryśniętą po wymieszaniu z piaskiem i grubym żwirem, który nadawał powierzchni wygląd przypominający naturalną skałę. A płyty pilśniowe i gipsowe zostały, jak wiecie, wprowadzone do użytku całkiem niedawno i są powszechnie stosowane do wykładania ścian w domach albo robienia ścianek działowych w biurach. Jest ich wiele rodzajów, niektóre wyglądają na przykład jak mur z cegły.

Uważam, że ten, kto postawił tę ścianę, próbował ukryć to, co jest za nią, być może coś cennego i godnego uwagi.

– Na przykład? – spytał Bob.

– Na przykład, jak podejrzewam, ten stary tunel, w którym miała jeździć szybka kolej miejska!

– To możliwe – wykrzyknął Pete. – Ktoś odkrył ten stary tunel i zamknął go, żeby inni nie mogli go znaleźć! Bo nawet jeśli komuś udałoby się dotrzeć do tej ściany, ona zawróciłaby go na pewno.

– Chyba że – wtrącił się Bob – tunel został zamknięty w ten sposób przez tych, którzy go budowali.

– Prefabrykowane płyty nie mogą pochodzić sprzed pięćdziesięciu lat – stwierdził Jupe.

– Może i nie – upierał się Bob. – Ale nie wiemy dokładnie, kiedy postawiono tę ścianę. Mogli zrobić to później, żeby nie wchodziły tam dzieci i zwierzęta.

Jupe zamyślił się.

– Wiesz, Bob, to możliwe, choć osobiście w to wątpię. Ale teraz musimy przeanalizować trzecie tajemnicze wydarzenie. Znajdowaliśmy się koło ściany. Właśnie ją badałem i odwróciłem się do was, żeby pokazać wam te drobinki na ostrzu noża, kiedy…

Pete skinął głową i przełknął ślinę.

– …nagle jaskinia otworzyła się i zrobiło się w niej dużo jaśniej, a potem wszedł do niej smok. Choć już wiem, co masz na myśli. – Pete podrapał się w głowę. – A przynajmniej tak mi się wydaje. Może jednak lepiej ty to powiedz.