Nocny Patrol

– Tak to wygląda, Antoni – powiedział szef, ledwo zrozumiale, nie wy suwając z ust cybucha wodnej fajki. – Tak to wygląda. Widzisz?

Spojrzawszy w okno kiwnąłem głową.

Czarny wir wyrastał z takiego samego dziewięciopiętrowca jak ten, w którym się znajdowaliśmy. Cienki i giętki lej wiru zaczynał się gdzieś na poziomie parteru i patrząc przez Zmrok, mogłem dokładnie zlokalizować mieszkanie.

– Jak to mogło się stać? – spytałem. – Borysie Ignatjewiczu, to już przecież nie cegła spadająca na głowę… i nawet nie wybuch gazu w bloku…

– Robimy wszystko, co możemy – szef jakby uznał za konieczne złożyć mi sprawozdanie. – Wszystkie silosy rakietowe są pod naszą kontrolą, to samo już zrobiono w Ameryce i we Francji, kończą się prace w Chinach. Trudniej jest z taktyczną bronią atomową. Nie możemy zlokalizować wszystkich zdolnych do pracy sputników z laserami. Zagrożenie bakteriologiczne w mieście jest duże… Nieledwie godzinę temu omal nie doszło do wycieku z Instytutu Wirusologii.

– Losu się nie oszuka – ostrożnie powiedziałem.

– Właśnie. Zatykamy dziury w burtach statku. A statek już pęka na połowy.

Nagle zauważyłem, że wszyscy – i mag, i Olga, i Lena, i ochroniarze -patrzą na mnie. Zrobiło mi się nieprzyjemnie.

– Borysie Ignatjewiczu?

– Jesteś jej pisany.

– Co?

Szef westchnął, wypuścił cybuch, zimny opiumowy dymek spłynął na podłogę.

– Ty, Antoni Gorodecki, programista, kawaler, średnio uzdolniony, jesteś pisany dziewczynie, nad którą wisi to czarne paskudztwo.

Mag Ciemności siedzący w kącie ledwie słyszalnie westchnął. Na nic lepszego niż spytać „dlaczego?" nie wpadłem.

– Nie wiem. Wysłaliśmy do niej Ignacego, pracował poprawnie. Wiesz przecież, że może każdej zawrócić w głowie.

– A z nią mu nie wyszło?

– Wyszło. Tylko wir zaczął rosnąć. Rozmawiali pół godziny, a wir z półtorametrowego stał się do dwudziestopięciometrowy. Musiałem go odwołać… natychmiast.

Obejrzałem się na maga. Zawulon niby patrzył w podłogę, ale od razu podniósł głowę. Tym razem tarcza nie zareagowała – amulet mnie osłaniał skutecznie.

– Nam nie jest to potrzebne – powiedział cicho. – Tylko dzikus zabija słonia, żeby zjeść na śniadanie kawałeczek mięsa.

To porównanie aż mnie skręciło, ale wydawało się, że nie kłamał.

– Rzadko kiedy potrzebujemy zniszczenia w takiej skali – dodał mag. – Teraz nie mamy żadnych projektów, wymagających emisji energii w takich ilościach.

– Mam taką nadzieję… – cudzym, skrzypiącym głosem rzekł szef. – Zawulon, powinieneś nas zrozumieć. Jeśli jednak dojdzie do katastrofy… my także wyzyskamy ją do maksimum.

Na twarzy Maga pojawił się cień uśmiechu:

– Tych, którzy przerazi ta katastrofa, którzy będą rozpaczać i współczuć nieszczęśliwym, będzie wielu. Ale więcej, niewyobrażalnie więcej chciwie przylgnie do ekranów telewizorów, dozna radości na widok cudzego nieszczęścia i będzie się pocieszać, że to właśnie ich miasto ominęło, i rozwodzić o przyczynie upadku trzeciego Rzymu, który dosięgła kara… kara niebios. Wiesz o tym, mój wrogu.

Nie okazywał złośliwej satysfakcji – wysocy rangą stronnicy Ciemności nie są tak prymitywni – po prostu informował.

– I mimo to jesteśmy gotowi – powiedział Borys Ignatjewicz. – Wiesz o tym.

– Wiem. Ale my znajdujemy się w korzystniejszym położeniu. Chyba, że chowasz parę asów w zanadrzu, Borysie.

– Wiesz, że zawsze mam przynajmniej cztery.

Szef odwrócił się nagle ku mnie, jakby mag przestał dla niego istnieć.

– Antoni, wir nie jest wspomagany przez Dzienny Patrol, lecz przez jego twórcę. To nieznany mag Ciemności, o ogromnej mocy. Wyczuł Ignacego i zaczął przyspieszać zdarzenia. Teraz cała nadzieja w tobie.

– We mnie?

– Przecież ci mówiłem – jesteście sobie pisani, Antoni. W przestrzeni prawdopodobieństw istnieją trzy możliwości zdarzeń.

Szef machnął ręką i w powietrzu rozwinął się biały płaski ekran. Zawulon skrzywił się – pewnie podrażnił go ten wyrzut energii.

– Oto pierwszy wariant rozwoju zdarzeń – powiedział szef.

Na białym płótnie, wiszącym na środku pokoju, pojawił się czarny pas, który stał się wkrótce bezkształtnym kleksem, wychodzącym za obszar ekranu.

– To najbardziej prawdopodobny wariant. Wir osiąga apogeum i następuje interno. Miliony ofiar. Globalny kataklizm -jądrowy, biologiczny, upadek asteroidu, trzęsienie ziemi o sile dwunastu stopni. Cokolwiek by to było.

– A bezpośredni wybuch inferna? – ostrożnie spytałem. Spojrzałem przelotnie na Zawulona -jego twarz pozostała obojętna.

– Nie. Mało prawdopodobne. Do tej granicy jeszcze jest daleko – szef pokręcił głową. – Gdyby to miało nastąpić, przypuszczam, oba Patrole już wybiłyby się nawzajem. Drugi wariant…