Nocny Patrol

– Nie jestem niczyim podopiecznym – odpowiedział w końcu chłopiec. – Jestem Igor.

– A ja Tygrysek – dziewczyna już weszła do mieszkania i serdecznie go uściskała.

– Chodź, pokaż mi pole walki! Zaczniemy przygotowywać obronę!

Zbiegłem na dół, uspokojony. Zapięć minut Tygrysek zademonstruje chłopcu, za co otrzymała swoje imię.

– Cześć – mruknął do mnie idący na górę Niedźwiedź.

– Cześć -szybko uścisnęliśmy dłonie. Spośród wszystkich pracowników Patrolu Niedźwiedź budził we mnie najbardziej dziwne i mieszane uczucia.

Był więcej niż średniego wzrostu, krzepki i miał zupełnie nieprzeniknioną twarz. Nie lubił dużo mówić. O tym, jak spędza czas poza pracą, gdzie mieszka, nie wiedział nikt, z wyjątkiem chyba Tygryska. Krążyły plotki, że nawet nie był magiem, lecz wilkołakiem. Podobno początkowo pracował w Dziennym Patrolu, ale potem, w trakcie jakiejś misji, nagle przeszedł na naszą stronę. Wszystko to oczywiście bzdura, Światło nie staje się Ciemnością, a Ciemność nie przemienia się w Światło. Ale było w nim coś niejasnego, stwarzającego dystans.

– Samochód czeka na ciebie – powiedział nie zatrzymując się. – Kierowca to as. Dojedziesz błyskawicznie.

Niedźwiedź trochę się jąkał i dlatego budował krótkie zdania. Nie spieszył się, Tygrysek już pełnił dyżur. Ale ja nie mogłem się spóźnić.

– Ciężko tam? – przyspieszając krok spytałem. Z góry doleciało:

– Beznadziejnie.

Przeskakując po kilka schodków, wybiegłem przed dom na podjazd. Samochód już stał – zatrzymałem się podziwiając go przez chwilę. Wspaniałe ciemnopurpurowe BMW najnowszy model, z niedbale przyczepionym na dachu kogutem. Drzwi były otwarte, a kierowca, u którego pod połą marynarki można było domyśleć się kabury, palił spokojnie, wysunąwszy nogi z samochodu. Pizy tylnych drzwiach stał zupełnie monumentalnej postaci niemłody mężczyzna a spod rozpiętego płaszcza widać było bardzo drogi garnitur, w którego klapie błyszczał znaczek poselski. Mężczyzna rozmawiał przez komórkę:

– Kto to taki? Kiedy będę mógł – przyjadę! Co? Jakie, do cholery, dziewuchy? Rusz mózgownicą? Kroku beze mnie zrobić nie możecie?

Spojrzawszy na mnie, poseł, nie żegnając się, przerwał rozmowę i wsiadł do samochodu. Kierowca łapczywie zaciągnął się, wyrzucił papierosa i chwycił za kierownicę. Silnik cicho zawył i ledwie zdążyłem usiąść, gdy samochód już ruszył. Po drzwiach z trzaskiem przesunęły się oblodzone gałęzie.

– Oślepłeś, czy co? – wrzasnął poseł na szofera, choć jedynie ja byłem temu winny. Ale gdy odwrócił się do mnie, ton jego głosu się zmienił: – Zawieźć ciebie do Pierowa?

Do tej pory jeszcze ani razu nie podwozili mnie przedstawiciele władzy. W dodatku ni to wysoka milicyjna szarża, nie to bandycki boss. Wiedziałem, że przy możliwościach Patrolu to wszystko jedno, ale nigdy nie próbowałem eksperymentować.

– Tak, tam, skąd ich przywieźliście. I jak najszybciej…

– Słyszysz, Wołodia? – poseł zwrócił się do kierowcy. – Gazu!

Wołodia docisnął gaz tak ostro, że zrobiło mi się niedobrze. Spojrzałem w Zmrok – czy my w ogóle dojedziemy cało?

Wyszło, że dojedziemy. Ale nie tylko dzięki mistrzowskim umiejętnościom kierowcy czy współczynnikowi sukcesu, który u mnie, jak i u każdego członka Patrolu, sztucznie podwyższono. Wyglądało na to, że ktoś zneutralizował pole prawdopodobieństw, usuwając stamtąd wszystkie możliwe wypadki, korki i zbyt łapczywych policjantów z drogówki.

W naszym wydziale coś takiego mógł zrobić jedynie sam szef. Tylko po co?

– Coś mi straszno… – szepnął z mojego ramienia niewidzialny ptak. -Kiedy my z hrabią…

Zamilkła, jakby zaskoczona własną nadmierną szczerością.

Samochód przejechał skrzyżowanie na czerwonym świetle, przemykając po niewyobrażalnej krzywej pomiędzy innymi samochodami i ciężarówkami. Z przystanku ktoś wyciągnął rękę w naszym kierunku.

– Łykniesz? – życzliwie zapytał poseł. Wyciągnął maleńką buteleczkę martini i plastykową jednorazową szklaneczkę. Wyglądało to tak śmiesznie, że bez wahania nalałem sobie trzydzieści gram. Nawet przy takiej prędkości i na tak kiepskiej jezdni samochód jechał zupełnie nie kołysząc się i koniak się nie rozchlapał.

Oddałem butelkę, kiwnąłem głową, wyciągnąłem z kieszeni słuchawki odtwarzacza, włożyłem je i włączyłem płytę. Wypadło na starą, bardzo starą piosenkę „Woskresenija", moją ulubioną.

To miasteczko był maleńkie jak dziecięca zabawka, od dawna nie wiedziało co to epidemie i najazdy. Na baszcie twierdzy milcząc rdzewiało działo i omijały je marszruty turystyczne… i tak upływał za rokiem rok, bez świąt i codzienności – całe miasto spało. We śnie widział ziemie bezludnych miast i martwych skał…

Wyjechaliśmy na trasę. Samochód ciągle przyspieszał, jeszcze nigdy nie jechałem przez Moskwę tak szybko. Zresztą nie tylko przez Moskwę… Gdyby niezneutralizowane pole prawdopodobieństw, zmusiłbym do zwolnienia jazdy, a tak pozostał tylko strach.