Ператвораныя ў попел
- Автор: Мудроў Вінцэсь
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Год: Логвінаў
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Ператвораныя ў попел». Краткое содержание книги:
У Вялікай Багне ўсё было вялікае. Вось і чаратовы Кот быў ростам з Ільва: чарнамызы, памаўзьлівы, з круглявымі жоўтымі вачыма і адвечна перапэцканым у мазуту хвастом. У Вялікім Лесе таксама валадарыў Леў, але хворы і дарэшты ўпіты. Чаратовы Кот і карыстаўся гэтым: краў разам зь іншымі катамі гаспадарскае дабро — часьцей за ўсё, нафтапрадукты, і пры гэтым перапэцкаваў хвост ды вушы.
Сябруковыя словы супакоілі Лёву. Яны выпілі на разьвітаньне па цэбру медавухі, абняліся і Бабёр — галоўны рэдактар “Зьвярынай газэты” — зазьняў гэты момант, каб на заўтра даць фотаздымак у газэту.
Наступным днём, ад самага ранку, газэта з памятным фотаздымкам была расклеена на дрэвах, але яе ніхто не чытаў. Усе беглі да Вячыстага Баабаба, дзе — таксама ад ранку — з гучнагаварыльніку вырывалася на прасьцяг мэлёдыя з кінафільму “Мой ласкавы пяшчотны зьвяруга”, і дзе, надзейна прымацаваная да неабдымнага стаўбура, вісела чырвоная выбарчая скрыня.
Апісваючы падзеі, якія надарыліся ў Белым Лесе, мы нездарма абралі такі жанр, як казка. Бо ж гэта толькі ў казках цара зьвяроў на выбарах можа апярэдзіць, ды яшчэ зь вялікім адрывам, нікому не вядомы Мурашкаед.
Наперадзе, аднак, быў другі тур і Леў, які два дні непрабудна піў, на трэці дзень, нават не пахмяліўшыся, сабраў у пячоры свой выбарчы штаб.
Гаспадар Белага Лесу сядзеў у тарцы стала і сьвідруюча-дапытлівымі вачыма глядзеў на падначаленых. Праваруч ад яго варушыўся ў крэсьле шэры Воўк — кіраўнік выбарчага штабу. Яшчэ зусім нядаўна гэты самы Воўк блукаў, пабіты і галодны, па лесе, а мінулым перадзім’ем, дарэшты скалеўшы, скраў з грамадзкага складу аўчынны кажух. Вартаўнікі яго злапалі; небараку пагражаў суд, але, як тое часта здараецца ў Белым Лесе, злодзей апынуўся не ў судзе, а ў Ільвінай адміністрацыі. З той пары Ваўка стала не пазнаць. Поўсць ваўчыная заблішчэла, пыса акруглела, а на галаве зьявіўся цыліндар. Воўк знайшоў яго недзе на ўзьлеску, нацубіў, дзеля паважнасьці, на левае вуха і быў з тае нагоды празваны Капіталістам.
Насупраць шэрага Ваўка сядзеў ільвіны дарадца Шашок, вядомы тым, што замятаў хвастом свае сьляды. На дарадцу Леў, аднак, рупіўся не глядзець: Шашок быў прысланы з Вялікай Багны і шпегаваў за гаспадаром. Леў пра гэта ведаў, але нічога зрабіць ня мог. Супроць суседзяў не папрэш, там нават каты вялічынёй з тыгра.
Далей сядзелі, падцяўшы хвасты, Бабёр з Галоўным Шакалам і яшчэ пару гіенаў — дэпутатаў ляснога парлямэнту.
— Ну дык што... так і будзем маўчаць? — выдыхнуў Леў, пазіраючы на падначаленых. Усе сядзелі, панурыўшы галовы, і Леў, грукнуўшы лапай па стале, злавесна рыкнуў: — Хто ён такі, гэты Мурашкаед? Адкуль ён узяўся?
Запанавала гнятлівая цішыня, якая перарывалася ляскатаньнем ільвінага хваста аб падлогу. Невядома, колькі б доўжылася гэтая ціша, ды тут шэры Воўк кашлянуў, паправіў цыліндар і разгарнуў скрутак дробна сьпісанай бяросты.
— “Мурашкаед звычайны... Myrmecophaga tridactyla, — зь цяжкасьцю прачытаў Воўк і аддзьмуўся. — Даўжыня цела 120 сантымэтраў, важыць 22 кіляграмы. Морда выцягнутая, трубкападобная...”
— 22 кілаграмы вагі,— прамовіў Леў, з кіслай усьмешкай хітаючы галавою. — У мяне яйцы больш важаць...
Ізноў запанавала цішыня і Леў, раскінуўшыся ў крэсьле, з сардэчным клёкатам у горле запытаў: — Ну вы хоць уяўляеце — якой нікчэмнасьці мы аддаем свае лёсы!
— У яго язык 60 сантымэтраў, — падаў голас Бабёр, паціраючы мокрую патыліцу. — Лупіць ім як церніцай. Чуеце?
Усе наструнілі слых. Удалечыні гулкім рэхам абзывалася лясное радыё. Зьвяглівы голас то мацнеў, то цішэў, зрываючыся на высокай ноце, і разабраць можна было толькі асобныя словы.
— І што ён там прамаўляе? — запытаўся Леў.
— Абяцанкі сыпле, — гукнуў Бабёр. — Цяпер, кажа, ні на паляваньне, ні на вадапой хадзіць ня трэба: у кожнага будзе і вада, і ежа.
— Яны што, зь неба зваляцца? — хмыкнуў Леў. Пачуўшы, якую лухту вярзе супернік, цар зьвяроў пажвавеў, задаволена пачухаў валасатую грудзіну. — І што, электарат дае веры гэтай балбатні?
— Дае! — гамузам адказалі падначаленыя, — усё жыцьцё сядзелі ў норах, цяпер во павылазілі... слухаюць, зяпы раскрыўшы.
Усьмешка зьбегла з ільвінай пысы й пыса прыкметна выцягнулася ўшыркі. Толькі цяпер дайшло да гаспадара — зь якім небясьпечным супернікам зьвёў яго пакручасты лёс. “Трэба зьвязацца з Катом, можа чым дапаможа”,— падумаў Леў і падняўся з крэсла.
Не сказаўшы ні слова падначаленым, Леў пайшоў у дальні канец пячоры, дзе вісеў тэлефон, зьняў слухаўку. Зь Вялікай Багнай доўга не злучалі, нарэшце, злучылі і мэмбрану скалануў асіпла-незадаволены каціны голас: — Слухаю.