Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

Zbiegła panna młoda nawet bez paisa przed imieniem, sama na dworcu Mumbai Chhatrapati Shivaji Terminus. Setki pociągów odjeżdżających w każdej minucie, ale nie ma dokąd jechać. Ludzie gapili się na mnie, na wpół tancerkę kurtyzanę, na wpół Niedotykalną bezdomną. W swoim wstydzie przypomniałam sobie o zaczepie za uchem. Ashok, napisałam na tle kolumn z piaskowca i wirujących reklam. Pomóż mi!

— Nie chcę być rozdarta, nie chcę być sobą i kimś innym, dlaczego nie mogę być po prostu jedną osobą? — z frustracji uderzyłam się kostkami palców w czoło. — Napraw mnie!

Odpryski pamięci. Ubrana na biało obsługa podaje mi gorący chai w prywatnym przedziale pierwszej klasy ekspresu shatabdi. Roboty czekające na peronie ze starodawnym palankinem, żeby przenieść mnie przez poranne Delhi do zielonych, tryskających wodą ogrodów Ashoka. Ale zza tego wszystkiego przebijał się jeden obraz, biała pięść mojego wujka, ześlizgująca się z liny i jego upadek, nogi bijące powietrze, a potem śmietankowe wody rzeki Shakya. Nawet teraz byłam rozdarta. Przerażenie i szok. Rozbawienie i śmiech. W jaki inny sposób można przetrwać bycie boginią?

Bogini. Moja Bogini.

Ashok nie mógł zrozumieć.

— Leczyłabyś śpiewaka z jego talentu? Szaleństwo nie istnieje, istnieją tylko sposoby adaptacji. Inteligencja to ewolucja. Niektórzy mogliby się krzywić, że bagatelizuję objawy łagodnego syndromu Aspergera.

— Nie wiem, co to znaczy.

Machnął różą tak mocno, że pąk odpadł.

— Myślałaś o tym, co teraz zrobisz?

Myślałam praktycznie wyłącznie o tym. Narayanowie nie oddadzą łatwo swojej własności. Mamaji nie wpuści mnie za próg. Moja wioska była dla mnie zamknięta.

— Może przez jakiś czas, gdybyś mógł…

— To nie jest dobry czas… Kto będzie miał swoje wtyczki w parlamencie? Rodzina, która buduje tamę gwarantującą im zaopatrzenie w wodę przez następnych pięćdziesiąt lat, czy przedsiębiorca zajmujący się oprogramowaniem, ze stajnią aeai poziomu 2.75, które rząd Stanów Zjednoczonych uważa za nasienie Szatana? W Awadh wciąż liczą się dobra rodzinne. Powinnaś to wiedzieć.

Słyszałam swój głos, jakby należący do małej dziewczynki.

— Gdzie mam iść?

Opowieści kupca narzeczonych o Kumari, których nikt nie poślubił i które nie mogły już wrócić do domu, kończących w klatkach z kobietami w Varanasi i Kalkucie. Chińczycy płacący kilka rupii za numerek z Boginią.

Ashok zwilżył usta językiem.

— Mam kogoś w Bharat, w Varanasi. Awadh i Bharat raczej niechętnie ze sobą rozmawiają.

— Och, dziękuję ci, dziękuję…

Osunęłam się przed Ashokiem na kolana, chwyciłam jego dłonie. Odwrócił wzrok. Pomimo sztucznego chłodu charbagh wyraźnie się pocił.

— To nie jest przysługa. To jest… zatrudnienie. Praca.

— Praca, to dobrze, dam radę; jestem dobrą pracownicą, mogę robić wszystko; co to takiego? Nieważne, dam sobie radę…

— Trzeba przetransportować pewne produkty.

— Jakie produkty? Zresztą, nieważne, mogę nosić wszystko.

— Aeai. — Ze srebrnej tacy wziął sobie paan. — Nie mam zamiaru czekać, aż Krishna Cops wylądują w moim ogrodzie z nakazem aresztowania.

— Akty Hamiltońskie — strzeliłam, chociaż nie wiedziałam, czego dotyczą, tak jak nie rozumiałam większości narzekań Ashoka.

— Zgodnie z prawem wszystko powyżej poziomu 2.5. — Ashok przygryzł dolną wargę. Kiedy paan przetoczył się przez jego czaszkę, źrenice mu się poszerzyły.

— Oczywiście, zrobię wszystko co się da, żeby pomóc.

— Nie powiedziałem ci, w jaki sposób muszą zostać przetransportowane. W sposób absolutnie bezpieczny, gdzie nie znajdzie ich żaden Krishna Cop. — Dotknął palcem czoła. — Ani nikt inny.