Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Абрыдла Талімэне гутарка ўся скора, Хацела ў лес пайсці, падшуквала партнёра. Зняла з калочка кошык. «Вам, панове, мусіць, І дома добра, я дык на рыжкі прайдуся, Прашу са мной, хто ласкаў», — ветліва сказала І шаль чырвоны з кашаміру завязала. Руку падкамаранцы падала, другою Фальбоны прыўзняла, перш чым ступіць нагою. Тадэвуш у грыбы за ёй падаўся следам. Суддзя быў рад праходцы той перад абедам, У ёй ён бачыў спосаб на сцішэнне крыкаў. «Прашу у лес, панове! — весела заклікаў, — Хто сёння з вас рыжка найлепшага дабудзе, З найпрыгажэйшай побач той абедаць будзе Сам выбярэ яе. А калі знойдзе дама, Найпрыгажэйшага хай выбера таксама!»