Фрашкі да пляшкі
- Автор: Квяткоўскі Севярын
- Год: 2007
- Язык: белорусский
- ISBN: 978-985-6937-75-3
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Фрашкі да пляшкі». Краткое содержание книги:
“Фрашкі да пляшкі” можна чытаць як ураздроб, гэтак адным цэлым тэкстам, які можна назваць эсэ, а можна—прыгодніцкім раманам.
“Хлопцы, хадзем да “Цэнтральнага”, — кажа Дзіма. — Мне ўнутраны голас падказвае”. Тусаваліся мы ў кафэтэрыі гастраному, тусаваліся, і пачалі пераконвацца, што ўнутраны голас, як заўжды, падмануў. Але не! Заходзіць прыяцель Жэня і заяўляе замест вітаньня: “Пацаны, у мяне ёсьць бабкі, давайце гудзець!” “Давайце, давайце!” — радасна падтрымалі мы зь Віталікам. А Дзіма ўпадае ў задуменьне. “Ведаеце што, — сур’ёзна кажа ён, — вы гудзіце, а я пайшоў, мне ТЭРМІНОВА трэба ісьці”. “Што такое?!” “У мяне трэцяе вока адкрылася, трэба тэрмінова ісьці ў той бок”, — Дзіма махнуў рукой у бок стадыёну “Дынама”, хуценька разьвітаўся і ледзь не пабег.
Павесяліліся мы тады на славу, не падвёў унутраны голас. Жэня празь міліцыю дадому трапіў, мы зь Віталікам таксама мала што памятаем. А вось Дзіма…
Дзіма прыбегам рушыў празь Менск. Хутчэй, хутчэй, туды… там… яго, штосьці там… чакае. Хутчэй, хутчэй…
Дзіма ледзь стрымаўся, калі на скрыжаваньні трамвайных рэек і вуліцы Сьвярдлова яго спыніў сьвятлафор. Давай, давай! Хутчэй запальвай зялёнае. Трэцяе вока глядзела шырока-шырока — наперад.
Запалілася зялёнае. Дзіма імгненна рушыў. З супрацьлеглага боку рушылі два бамбізы. Адзін зь іх бяз словаў, не спыняючы хады, кароткім моцным ударам даў Дзіму ў лоб і моўчкі рушыў далей. Дзіма ў пырсках іскар з вачэй ляснуўся галавой на заледзянелы асфальт і на імгненьне зьнепрытомеў.
А калі праз пару сэкундаў апрытомеў, трэцяе вока закрылася.
Ёсьць штосьці супольнае ў колішніх жыхароў краіны Ад-Мора-Да-Мора ў стаўленьні да п’яных выбрыкаў на вуліцы, п’янства ў часе працы і апраўленьня фізіялягічных патрэбаў у непрыстасаваных месцах. Вось, напрыклад, паэт Славамір А. аднойчы засумаваў у віленскай кавярні. Узяў ды выліў піва на сьцяну. Афіцыянтка моўчкі выцерла ды сышла. Славік прагнуў скандалу, а тут… Выйшаў на вуліцу і пачаў гайдаць прыпаркаваныя блізу машыны. “Гэта твая машына?” — запытаўся адзін з патрульных. “Не”. “Глядзі, не пашкодзь, дорага плаціць будзе”, — папярэдзіў паліцыянт і нават руху не зрабіў, каб затрымаць Славаміра.
А я ў Варшаве на Ўсходнім вакзале запытаўся ў дзяжурных паліцыянтаў, дзе туалет. “А сцы тут, толькі за вагон зайдзі”, — радасна паведаміў тоўсты і вусаты капрал. Але самая элегічная гісторыя здарылася ў Львове.
Бязь лішняй сьціпласьці пахвалюся, што мне ўдалося зарганізаваць канцэрт “Ulisа” і “Новага Неба” сумесна з гуртом “Мертвий Півень” у двух альтэрнатыўных львоўскіх клюбах, на пачатку 1999га. Ды што там! Пасьля канцэрту я сваёй песьняй распачаў джэмсэйшн! Я сьпяваў “Карчомку” (“Хайкужыдоўку”), на бэквакале была Кася, на гітары падыгрываў Слава Корань, а таксама гралі музыкі з гуртоў “Мертвий Півень” і “Плач Єремії”… Нараніцу мы пайшлі сьнедаць у гатэльную кавярню.
А там за адным столікам сядзяць чатыры міліцыянты: два сяржанты, прапаршчык і капітан. А перад міліцыятамі графінчык з гарэлкай.
Уявіць у Менску мянтоў, якія б пры поўным парадзе: з дубінамі, пісталетамі, рацыямі й кайданкамі — у цэнтры гораду ў кавярні пілі гарэліцу, я не магу. Але ж, падумаў, вольныя людзі ў вольнай краіне скончылі цяжкую начную зьмену і перад адпачынкам вырашылі ўзяць па 50.
Я ў Менску п’яных міліцыянтаў бачыў. Бачыў, як пасьля начной зьмены пры поўнай амуніцыі глушылі чарніла на вуліцы. Але не адкрыта, а схавана — у кустах.
Ну, а львоўскія тым часам узялі яшчэ графінчык. Твары ўжо чырвоныя, наліваюць ды тосты гавораць — па-ўкраінску, зразумела. Раптам у кавярню заходзіць яшчэ адзін сяржант — здаровы такі, зь вялікім фінгалам пад вокам:
— Товарышу капітане, вас тэрміново выклыкаюць до начальныка.
І перад тым, як пайсьці на працу, капітан
узьняў аглаблёвую:
— Ну, за то, шоб наше підраздэлэніе в наступному кварталі отрымало прэмію!
Мы сядалі ў рэдакцыі “Нашай Нівы” пасьля здачы нумару. Старэйшыя заводзілі нясьпешную прыязную размову… “Мужыкі, уяўляеце, а дзевяноста гадоў таму ў Вільні… маладыя хлапцы гэтаксама сядалі ў рэдакцыі “Нашай Нівы”…” — любіў казаць Дзядзя Пеця.
Гэта я прыдумаў мянушку для Сяргея Дубаўца — Дзядзя Пеця. Бо на пачатку ня ведаў, як да яго зьвяртацца. “Сяргей Іванавіч” — не па-беларуску (імя па бацьку ўжывалася толькі па-прыколу). “Спадар Дубавец” ці “спадар Сяргей”? Занадта афіцыйны гэты “спадар” для калегаў-аднадумцаў. На “ты”? Піетэт не дазваляў. А Дубавец любіў пабурчэць на маладзейшых аўтараў: “Што вы за тэксты здаеце?! Вы іх хаця б перачытваеце? Куча ачапятак, недакладнасьцяў… Здалі і пайшлі. А хто выпраўляць будзе — дзядзя Пеця?” Альбо: “А дзядзю Пецю сядзі, выпраўляй”.