Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

Rozdział 8. — Uwięzieni we mgle

Ci spośród załogi statku, którzy nie mieli żadnych pilnych obowiązków do wypełnienia, zebrali się przy włazie, z którego widać było jedynie szarą substancję okrywającą Otchłań. Właściwie najchętniej udaliby się do sterowni i posłuchali razem z Tangiem dźwięków z inter-komu, ale powstrzymywała ich obecność Kapitana. Lepiej już było przykucnąć na szczycie rampy, wpatrywać się w mgłę i nasłuchiwać. Może wreszcie usłyszą warkot silnika szperacza, który dotąd nie nadleciał.

— Oni wiedzą, co robią — stwierdził po raz chyba dwudziesty Kosti. — Nie będą ryzykować utraty życia przedzierając się przez to okropieństwo. Ali… to zupełnie coś innego. Porwali go, zanim to wszystko się zaczęło.

— Czy sądzisz, że to kłusownicy? — odważył się zadać pytanie Weeks.

Jego ogromny kumpel zastanowił się głęboko.

— Kłusownicy? Być może. Ale na co oni mają tu kłusować, powiedz mi? Nie przywieźliśmy ze sobą sveekowych futer ani arlunowych kryształów — przynajmniej ja nie widziałem, żeby to gdzieś tu leżało. A co z tymi martwymi stworzeniami, które widzieliście w dolinie, Thorson? — zwrócił się do Dana. — Czy wyglądali na takich, którym warto było coś ukraść?

— Nie byli uzbrojeni, ani nawet ubrani, tak nam się przynajmniej wydawało — odrzekł Dan trochę roztargniony. — A na ich polach rosną jakieś ostro pachnące rośliny, których nigdy dotąd nie widziałem.

— Narkotyki? Może to są narkotyki? — zastanawiał się Weeks.

— Jakiś nowy rodzaj. Tau nie rozpoznał liści. Dan podniósł głowę patrząc w gęste opary przed nimi. Tak, teraz był pewien: to ten sam dźwięk!

— Słuchaj! — szarpnął ramię Kostiego i wyciągnął go na rampę. — Czy teraz coś słyszysz?

W tej mgle, przez którą światło sygnalizacyjne Królowej nie mogło się przedrzeć i która z nastaniem nocy stała się jeszcze bardziej nieprzejrzysta, rozległ się jakiś dźwięk. Regularny rytm pracującego silnika został spotęgowany w podstępnej zawiesinie i wydawało się, że cała eskadra samolotów ruszyła na nich ze wszystkich stron wszechświata.

Dan odwrócił się i opuścił dźwignię kontrolującą światła na rampie. Nawet przez tak gęstą mgłę mógł się przedrzeć jakiś słaby promień, który wskaże drogę zabłąkanemu szperaczowi. Weeks zniknął. Dan słyszał łoskot jego magnetycznych butów na trapie: śpieszył do sterowni z meldunkiem. Ale zanim Jasper dotarł do sterowni, następny sygnał rozświetlił mgłę. Był to reflektor dziobowy o pełnej mocy, którego promień nie mógł zostać stłumiony.

W tym samym momencie ciemny przedmiot przemknął obok tak blisko, że omal nie rozbił się o rampę. Silnik huczał głośno, potem przycichł, i znów zawarczał nad ich głowami. Samolot podchodził do lądowania.

Zgrzyt, który usłyszeli, sugerował brak wyczucia odległości u pilota. Do rampy zaczęły zbliżać się trzy postacie, które pozostawały nierozpoznawalne, dopóki nie znalazły się przy włazie.

— O, Bogowie Przestworzy! — do uszu oczekujących dotarł głos Ripa, który zatrzymał się i poklepał burtę statku. — Dobrze znów widzieć naszą starą damę! O, Wszechświecie, jak dobrze!

— Jak wam się udało przedostać przez to paskudztwo? — zainteresował się Dan.

— Musieliśmy — udzielił mu prostej odpowiedzi asystent astronawigatora. — Tam, w górach, nie było nigdzie miejsca, żeby wylądować. Klify wznoszą się zupełnie pionowo nad ziemią. Tak nam się przynajmniej wydaje. Weszliśmy na falę prowadzącą, ale przez moment… Słuchajcie, co powoduje te zakłócenia? Dwa razy uciekł nam przez to promień, nie mogliśmy tego szumu wyciszyć…