Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

Po raz pierwszy przypomniał sobie, że powinien był cały czas utrzymywać kontakt z pozostałymi i pośpiesznie włączył interkom. Natychmiast zabrzmiał mu w uszach głos Tau:

— Ali, Thorson, odezwijcie się!

W głosie medyka słychać było zniecierpliwienie, toteż Dan natychmiast odszedł od skały i wrócił na ścieżkę prowadzącą w dół doliny.

— Tu Thorson. Jestem na krańcu doliny. Chcę zameldować…

Tau przerwał mu:

— Wracajcie do kapsuły! Ali, Thorson, wracajcie natychmiast do kapsuły!

— Thorson wraca! Dan ruszył najszybciej, jak mógł, ale ciągle potykał się i ślizgał na żużlu i kamykach. Głos Tau cały czas brzmiał w interkomie — wzywał Aliego, lecz ten nie odpowiadał.

Dysząc ciężko, Dan dotarł do miejsca, gdzie zostawili medyka. Tau przywołał go do szperacza.

— Gdzie jest Ali?

— Gdzie Kamil? — zapytali niemal równocześnie, wpatrując się w siebie z przerażeniem. Dan odezwał się pierwszy.

— Powiedział, że idzie w dół strumienia, śladem tych kolein, które znaleźliśmy. Ja poszedłem w górę.

— W takim razie to musi być on… — Tau zmarszczył brwi. Odwrócił się i zaczął przyglądać dolinie. Obecność wody spowodowała tu bujny rozwój zarośli, które tworzyły rodzaj muru, z rzadka tylko poprzecinanego wdzierającym się weń strumieniem.

— Ale co się stało? — chciał wiedzieć Dan.

— Usłyszałem wezwanie w interkomie, ale dźwięk został natychmiast urwany.

— To na pewno nie ja, nie byłem podłączony — powiedział Dan, zanim zdążył pomyśleć, co mówi. Dopiero po chwili dotarły do niego jego własne słowa.

Nikt nie wychodzi na zwiad bez włączenia łączności. Była to zasada, którą każdy w Syndykacie, nawet najzwyklejszy junior, znał. A on pozwolił sobie o niej zapomnieć podczas pierwszej pracy w terenie! Czuł, jak zalewa go fala ciepła. Nie próbował jednak niczego wyjaśnić, czy usprawiedliwić. Wina była oczywista i będzie musiał ponieść konsekwencje swego błędu.

— Ali ma kłopoty — to był jedyny komentarz Tau, który siadał właśnie za sterami kapsuły. Milczący i zawstydzony Dan usadowił się za nim.

Wznieśli się w górę nierówno, skokami, zupełnie inaczej niż z Alim. Tau skierował dziób szperacza w dół i zwolnił maksymalnie, zachowując jedynie prędkość konieczną do utrzymania się w powietrzu. Obserwowali teren w dole. Nie widzieli jednak nic, oprócz wypalonych miotaczem pasów ziemi oraz niezmąconej niczym zieleni, wśród której pojawiały się tu i ówdzie skały i połacie żużlu.

Zobaczyli również ślady pełzacza i teraz Dan zrelacjonował to, co udało im się z Alim ustalić. Twarz Tau była kamienna.

— Jeśli nie znajdziemy Aliego, musimy wrócić do Królowej.

Była to jedyna rozsądna decyzja, jaką mogli w tej chwili podjąć. Dan jednak obawiał się momentu, w którym będzie musiał przyznać się do swego zaniedbania. Być może ten błąd nie był jedynym, który popełnił. Może bardziej istotny był fakt, że rozdzielili się z Alim, że nie pozostali razem.

— Dzieje się tu coś paskudnego — mówił Tau. — Ten, kto użył tych miotaczy, na pewno nie działał w zgodzie z prawem.

Dan wiedział doskonale, że prawo Federacji dotyczące zasad walki było surowe. Obrona przed atakiem obcych jest dozwolona, ale w żadnym przypadku, oprócz ratowania własnego życia, nie wolno użyć miotacza lub innej broni przeciwko istotom pozaziemskim. Nawet promienie usypiające traktowane były jako broń, choć w praktyce stanowiły wyposażenie większości frachtowców wyruszających na nieznane obszary zaludnione przez prymitywne plemiona.

Załoga Królowej wylądowała na Otchłani nieuzbrojona i dopóki nie zaistniało bezpośrednie zagrożenie życia Branżowców, nie wolno im było użyć broni. W tej dolinie jednak użyto miotacza, dając upust czyjejś bezsensownej nienawiści do mieszkańców planety.

— One nie mogły nikogo napaść, prawda? Te kuliste stworzenia?

Ciemna twarz Tau miała zacięty wyraz, kiedy zaprzeczył:

— Nie mieli żadnej broni. Powiedziałbym nawet, na podstawie tego, co widziałem, że zaatakowano je bez ostrzeżenia. Może ktoś zmiótł je z powierzchni ziemi jedynie dla przyjemności zabijania…

Te słowa przywołały koszmarny obraz z pola bitwy i Tau, który przywykł do życia zgodnego z prawem moralnym, zatrzymał się nagle, wstrząśnięty.