De Cock en het roodzijden nachthemd
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #44
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0832-7
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en het roodzijden nachthemd». Краткое содержание книги:
‘En?’
Dikke Hennie trok een grijns.
‘Ze vertikte het. Het was de eerste keer dat Henkie zoiets meemaakte. Volgens hem was het een serpent van een wijf. Er viel niet mee te praten.’
De Cock kneep zijn ogen halfdicht.
‘Weet je nog meer van die vrouw, behalve dat het een serpent van een wijf was?’
Dikke Hennie schudde haar hoofd.
‘Ik heb haar nooit gezien of gesproken. Henkie zei alleen dat hij met liefde een stuk snoer om haar nek zou leggen.’
‘Om haar te wurgen?’
‘Zoiets.’
‘Je hebt haar naam nooit horen noemen?’
‘Henkie noemde nooit namen.’
‘Je weet ook niet waar ze woont?’
‘Geen idee.’
De Cock plukte nadenkend aan zijn onderlip.
‘Heeft die vrouw aan Henkie verteld waarom hij die vent voor haar moest neerleggen?’
‘Hij was lastig.’
‘Meer niet?’
Dikke Hennie schonk hem een meelijwekkend lachje.
‘Mensen die Henkie een opdracht gaven om iemand te vermoorden, zeiden nooit waarom. En Henkie vroeg daar ook niet naar.’
De Cock knikte begrijpend.
‘En het slachtoffer?’
‘Je bedoelt die vent die Henkie moest ombrengen?’
‘Ja.’
Dikke Hennie maakte een schouderbeweging.
‘Hij had alleen een beschrijving van die vent gekregen. Dat wijf zou Henkie bellen wanneer die vent bij haar op bezoek was. Wanneer die vent dan haar woning verliet, zou Henkie hem volgen en hem neerknallen als de gelegenheid gunstig was.’
De Cock strekte zijn handen voor zich uit.
‘Toen dat wijf… dat serpent van een wijf… niet wilde dokken, wat heeft Henkie toen gedaan?’
Dikke Hennie schonk hem een moede glimlach.
‘Hij is voor haar huis gaan posten.’
De Cock veinsde onbegrip.
‘Posten?’
Dikke Hennie knikte.
‘Hij heeft net zo lang voor haar huis staan posten tot uit de deur van haar woning een man kwam die voldeed aan de beschrijving die zij Henkie had gegeven.’
De Cock streek met de rug van zijn hand langs zijn drooggeworden lippen. ‘De man dus, die hij moest ombrengen.’
‘Precies.’
De Cock boog zich nog verder naar haar toe. ‘En toen?’
Dikke Hennie verzonk even in gepeins.
‘Hij heeft die man op straat aangesproken en hem uitgelegd dat hij van iemand de opdracht had gekregen om hem te vermoorden.’
‘Wat?’
Dikke Hennie keek hem verwijtend aan.
‘Praat ik Russisch?’
De Cock sloot een moment zijn ogen en schudde geruststellend zijn hoofd. ‘Ik moest even denken aan een nogal wrang Amerikaans grapje,’ sprak hij sober. ‘Don’t panic; here is your killer… raak niet in paniek, hier is je moordenaar.’ Hij zweeg even. ‘Hoe… eh, hoe reageerde die vent?’
Dikke Hennie trok haar schouders op.
‘Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat Henkie hem een voorstel deed.’
‘Wat voor een voorstel.’
‘Hij vroeg aan die vent hoeveel het hem waard was om te weten van wie hij die opdracht had gekregen.’
De mond van De Cock zakte van verbazing half open.
‘Ging die vent daarop in?’
Dikke Hennie zuchtte.
‘Ook dat weet ik niet. Ik weet alleen dat mijn Henkie een paar dagen later een afspraak met diezelfde vent heeft gemaakt en dat ik Henkie daarna niet meer levend heb teruggezien.’
De Cock kneep zijn lippen op elkaar.
‘Jij denkt dat die vent Henkie heeft vermoord?’
Dikke Hennie knikte traag.
‘Dat vermoed ik. Al begrijp ik het niet. Henkie was altijd erg voorzichtig. Hij doorzag de bedoelingen van mensen heel gauw. Die vent moet hem hebben verrast. Er zaten vier kogels in zijn rug.’
‘Laf.’
Dikke Hennie liet haar hoofd zakken. Er kwamen weer tranen in haar ogen. Ze gleden over haar bolle wangen en drupten op haar schoot.
De Cock kwam overeind.
‘Weet je nog hoe de beschrijving was, die dat wijf van die man had gegeven?’
Dikke Hennie keek met een betraand gezicht naar hem op.
‘Een man… een sterke man… met zwart krullend haar en een snor. Zo’n volle snor, zoals Turkse mannen die wel dragen.’
11
Vanuit het fraaie flatgebouw sjokten ze naar de geparkeerde Golf. Vledder opende het portier en schoof achter het stuur. De Cock nam naast hem plaats en klikte zijn autogordel vast.
Vledder legde zijn beide handen op zijn knieën en leunde behaaglijk achterover.
De Cock keek hem verwonderd aan. ‘Gaan we hier kamperen?’
Vledder ademde diep. ‘Ik moet even bijkomen.’
‘Waarvan?’
Vledder wees in de richting van het flatgebouw.
‘Dat verhaal van Dikke Hennie. Het is nauwelijks te geloven. Wat een vent.’
‘Je bedoelt Henkie Spaargaren?’
Vledder knikte.
‘Het verbaast mij niets dat hij een paar kogels is tegengekomen. Het was pure uitlokking. Blaffer Henkie vroeg erom.’
De Cock wees naar het contactslot.
‘Zou je niet eens starten?’
Vledder zwaaide afwerend.
‘Wacht even. Voor ik hier wegrijd wil ik alles even op een rijtje zetten.’
De jonge rechercheur tikte met de middelvinger van zijn rechterhand tegen zijn voorhoofd.
‘Hier vanboven is alles nog een beetje chaotisch.’ Hij zweeg een paar seconden.
‘Blaffer Henkie,’ memoreerde hij, ‘in zijn hoedanigheid van huurmoordenaar… wordt benaderd door een vrouw.’
De Cock grinnikte.
‘Een serpent van een wijf.’
Vledder negeerde de opmerking.
‘De vrouw verlangt van Blaffer Henkie, dat hij een man om zeep helpt.’
‘Een man met zwart krullend haar en een snor.’
Vledder reageerde geprikkeld.
‘Laat mij nu even denken.’
De jonge rechercheur strekte zijn handen voor zich uit. ‘Blaffer Henkie voert, zoals bij hem gebruikelijk, zijn opdracht tot moord niet uit. Integendeel, hij chanteert de vrouw die hem de opdracht gaf.’
De Cock knikte instemmend.
‘Tot verwondering van Blaffer Henkie laat de vrouw… ik herhaal, een serpent van een wijf… zich niet chanteren. En wat doet dan Blaffer Henkie?’
Vledder lachte.
‘Hij zoekt contact met de man die hij had moeten vermoorden en vraagt aan die man hoeveel het hem waard is als hij, Blaffer Henkie, hem de naam van zijn opdrachtgever noemt.’
De jonge rechercheur lachte opnieuw.
‘Dat noem ik lef.’
De Cock knikte.
‘Lef, die hij met de dood moest bekopen.’
Vledder trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘Jij gaat er ook van uit dat de man met de snor Henkie heeft omgelegd?’
De Cock knikte.
‘Blaffer Henkie is het laatst in gezelschap van zo’n man gezien,’ antwoordde hij gelaten. ‘De recherche in Lelystad probeert al een paar dagen zijn identiteit te achterhalen.’
‘Motief?’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘De man had tegen Henkie kunnen zeggen dat het hem niet interesseerde wie zijn dood zocht… Dat die wetenschap hem geen stuiver waard was.’
De oude rechercheur schudde zijn hoofd.
‘Maar dat is niet aannemelijk. Ik denk dat de man met de snor wel degelijk op het aanbod van Henkie is ingegaan en dat Henkie hem de naam van zijn opdrachtgeefster ook werkelijk heeft genoemd.’
Vledder trok zijn gezicht strak.
‘Tegen een beloning van vier kogels in zijn rug.’
Het klonk cynisch.
‘Henkie Spaargaren,’ formuleerde hij voorzichtig, ‘was al jong een geboren gokker… een grenzeloze opportunist. Hij beschouwde het leven als een amusant spelletje… met om zich heen mensen als marionetten.’
Vledder schudde zijn hoofd.