Багуслаў Радзівіл

Маргарыта збялела яшчэ больш: і ад пагрозы, і ад таго, што пачула стук конскіх капытоў, які заціх каля дома. Герцагіня кінулася да акна, але Багуслаў яе апярэдзіў. Адчыніўшы акно, ён паглядзеў уніз і ўбачыў вершніка, які нерашуча гарцаваў, здзіўлена разглядаючы Невяроўскага і прывязаных да агароджы коней.

— Месье! — крыкнуў яму Радзівіл. — Не саромцеся, падымайцеся сюды.

Незнаёмы хвіліну глядзеў на князя, потым саскочыў з каня і кінуўся да дзвярэй, што якраз адчыніліся, але зачыніліся так хутка, што пан Невяроўскі, які здагадаўся пабегчы следам, ледзь паспеў ускочыць у дом.

— Ну, вось і ўсё, — усміхнуўся Радзівіл, чуючы моцны тупат на сходах.

Дзверы расчыніліся, і ў пакой забег малады прыгажун, які замёр на парозе, убачыўшы Багуслава. За ім заскочылі ўзброеныя сякерамі слугі герцагіні і Невяроўскі са шпагай у руцэ. Слуг герцагіня адразу ж адправіла назад, а Ян застаўся ў пакоі, толькі схаваў зброю ў похвы. Багуслаў таксама заткнуў пісталет за пояс.

— Вы, ваша светласць, запрасілі мяне сюды, каб пасмяяцца? — ліхаманкава спытаў герцагіню прыгожы незнаёмец. — Вы ж ведаеце, што мне лепш развітацца з жыццём, чым бачыць вас у абдымках іншага.

— Не, Анры, не, — сказала Маргарыта, не зводзячы з яго закаханых вачэй. — Я так рада вас бачыць… А гэтых дабрадзеяў я сюды не запрашала…

— Я прыйшоў сюды, каб сустрэцца з вамі, месье, — Багуслаў вырашыў быць велікадушным, але вельмі дзівіўся, не пазнаючы твар саперніка.

— Са мной? — недаверліва перапытаў той, разглядаючы князя.

— Так. Я Багуслаў Радзівіл, прынц Свяшчэннай Рымскай імперыі. З кім маю гонар гаварыць?

— Шэвалье дэ Шабо да паслуг вашай светласці, — малады чалавек цырымонна пакланіўся.

— Хто? — недаверліва перапытаў князь, які гатовы быў сустрэць у гэтых пакоях нават каранаваную асобу, але ніяк не беднага шляхціча, які адважыўся паквапіцца на самую багатую нявесту Францыі і — самае дзіўнае — дабіўся поспеху там, дзе і прынцы крыві, і сам Радзівіл пацярпелі паразу.

— Да вашых паслуг, — паўтарыў дэ Шабо, паклаўшы руку на эфес шпагі.

— Вельмі добра, — злавесна бліснуў вокам князь. — Я таксама не люблю адкладаць на потым неадкладныя справы. Выцягвайце шпагу, месье, і скончым з гэтым.

— Стойце! — закрычала Маргарыта, закрываючы сабой каханага. — Анры, ты не будзеш біцца з ім! Я… я табе забараняю! А вы… вы, прынц, ведайце, што я кахаю шэвалье дэ Шабо і выйду замуж толькі за яго альбо не выйду зусім. Так я сказала і сваім сваякам, і яе вялікасці каралеве-маці.

Пры гэтых словах з вуснаў Анры дэ Шабо вырваўся радасны ўскрык, але Радзівіл, зразумела, зусім не падзяляў весялосці саперніка.

— Усё гэта выдатна, мадэмуазэль, — сказаў ён, кусаючы вусны. — Толькі, чорт пабірай, чаму вы не сказалі мне пра гэта раней?

— Але толькі вы, прынц, маглі пазбавіць мяне ад надакучлівага кузэна! — малітоўна склала рукі герцагіня. — Ды і заляцанні прыдворных кавалераў мне вельмі надакучылі. Таму я і вырашыла, што найлепшай абаронай ад іх будзе ваша таварыства.