Багуслаў Радзівіл

— А ты што ж, мансеньёр? Няўжо закахаўся?

— Я? — здзівіўся Багуслаў. — Бог з табой, Яне. Жонку трэба халодным розумам шукаць, а не гарачым сэрцам. Але ўсё адно абраза мне сэрца сушыць… Ну, дзякуй, хоць прэч не гоніць, як іншых кавалераў. Але і толькі. І чым я ёй не дагадзіў?

Князь заклапочана зазірнуў у вялікае люстэрка, што вісела на сцяне. І, не знайшоўшы ніводнага недахопу ні на сваім прыгожым твары, ні ў складным моцным целе, якое выглядала бездакорна ў пашытым па апошняй парыжскай модзе камзоле, што каштаваў цэлы маёнтак. Князь падміргнуў Яну, патрабуючы адказу. Невяроўскі разгублена паціснуў плячыма.

— Можа, шчаслівы сапернік? — асцярожна выказаў меркаванне ён.

— Ужо думаў. І хто? Усіх месье, што за ёй увіваліся, я ўжо разагнаў.

— А нахабнік, з якім ты біўся на дуэлі?

— Прынц Тарэнт? Вярнуўся ў Галандыю. І на яго Маргарыта холадам дыхае…

Багуслаў уздыхнуў і надоўга пра нешта задумаўся. Невяроўскі пакорліва чакаў, ведаючы, што маўчанне нічога добрага не прадвяшчае. Нарэшце аблічча Радзівіла пасвятлела, і ён рашуча ўскочыў на ногі.

— Паехалі, Яне! Сёння Маргарыта мяне прымала, а сама ад гадзінніка вачэй не адводзіла. І адзетая была па-хатняму, таму з візітамі ехаць не збіраецца. Калі ёсць той сапернік на свеце, сёння ён будзе ў яе. Паехалі!

— Дык ноч на вуліцы, — паспрабаваў пратэставаць Ян, але Радзівіл загадаў замаўчаць і прынесці плашч і начышчаныя батфорты…

На вуліцу Сэнт-Антуан яны прыбылі ўжо пасля сігналу тушыць святло, гэта значыць небяспечнай парой, калі добрапрыстойныя грамадзяне мусілі адпачываць у цёплых ложках, а не падстаўляць шыі пад нажы вулічных рабаўнікоў, якімі аж кішэў начны Парыж.

— Ну і цемра, — бурчаў Невяроўскі, недаверліва гледзячы на цёмныя вокны дома. — Сёння тут гасцей няма, а герцагіня ўжо, напэўна, спаць легла.

— Дзе там, — сказаў Багуслаў, паказваючы на ледзьве прыкметнае святло ў акне яе спачывальні. — Або кагосьці прымае, або кагосьці чакае.

Яго конь нецярпліва заіржаў. Князь, супакойваючы, правёў рукой па грыве. Нібы ў адказ, адкрыліся невялікія дзверцы, якія шукальнікі прыгод спачатку і не заўважылі на цёмнай сцяне дома, і жаночы голас ціха спытаў:

— Гэта вы, месье?

— Я, — не разгубіўся Багуслаў, які пазнаў пакаёўку герцагіні. — А яе светласць?

— Чакае вас.

Радзівіл саскочыў з каня, кінуў лейцы прыгаломшанаму Невяроўскаму і, насунуўшы капялюш на твар, падышоў да субрэткі.

— Хадзем, мілая.

Яна паднесла свечку, каб лепш разгледзець госця, але Багуслаў, захінуўшы твар рукой, нібы ад рэзкага святла, паўтарыў:

— Хадзем.

Дзяўчына крыху адышла ўбок, прапускаючы наперад Радзівіла, затым зайшла сама. Ян пачуў, як шчоўкнула зашчапка, яшчэ некаторы час раздаваліся, аддаляючыся, крокі, пакуль не расталі ў поўнай цішыні.

— Чорт пабірай, — сказаў сабе Невяроўскі. — Здаецца, князь стаў яшчэ большым французам, чым самі французы. Ох, хоць бы на дапамогу паклікаў, калі што не так пойдзе.