Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза
- Автор: Гениюш Лариса Антоновна
- Год: 2010
- Язык: белорусский
- Год: Лімарыус
- ISBN: 978-985-6968-06-1
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза». Краткое содержание книги:
Застаюся з павагай да Вас – Ларыса Геніюш.
1 ліпеня 1971 г.
Даражэнькая Валя!
Дзякуй Вам і Эве за памяць аба мне, за дарагія прывітанні, якія прыйшлі 29 ліпеня. Дзіва! Было ў нас і сумна, і скромна на гэты раз. Лёс сястры цяпер на ўсім. А які моё лёс?.. Галоўнае, што дзеці і ўнукі пакуль здаровыя. Патэлефанавалі, віталі. Найлепей – Алесік, як дарослы. І сыновая! Нешта ў лесе здохне, бо піша – “мама”.
Змяніліся нашыя сыновыя. І Вераніка [Клімовіч] гаварыла Яначцы аб вялікай сваёй згодзе з дзецьмі. Крыху позна… Адольф [Клімовіч] купіў хату на імя сына, а сабе там – пакойчык на лета. Выгнала сыновая. Колькі, бедныя, нацярпеліся, каб пабачыць унучку – Людачку. Перад смерцю Адольфа. Гэтага не забыцца.
Гартаю “Вянок” Багдановіча 1913 г. І плачу… З Друкарні пана Марціна Кухты…
Часам урываюцца сябры ў шэрасць дзён, але хутка ўцякаюць. Я разумею іх. Ніколі не забудуся Раісе яе сяброўскай дапамогі маёй сястры. Я вярну ёй гэта хоць крыху кніжкамі. Хоць крыху яшчэ трэба дапамагчы, хоць крыху… Той Раман змяніўся, глядзіць сястру. Відно – ёсць у яго крыху сумлення. Я нікога не асуджаю. Жыве кожны як можа, а памыляецца – дык яго гора. Дорага пасля за гэта плаціць.
Святара Строка памятаю, але здаецца мне, што гэта быў айцец Іаан. Я была маладзенькай і пазнаёмілася з ім у хаце маіх бацькоў. Другога не памятаю. Я заўсёды была вельмі набожнай, але неяк па-свойму. Мой храм – гэта мая Беларусь, а Бог мой – любоў і ўся справядлівасць і чалавечнасць. Божа мой, я і сяння такая ж.
Яначка ўдома. Усё загарае. Чорны ўжо – як нацмен! У хаце яму добра. Я думаю. Цешуся, што Ксеня піша, што яшчэ жыве. Гэтыя гады яна мне не пісала, у яе былі свае інтарэсы. Божа мой, які чалавек бяссільны перад хваробамі!
Былі ў нас старыя мае сябры – муж і жонка. Я іх пажаніла ў цяжкі час. Проста сказала: “Вось ею заапякуйся”. У іх цяпер дачушка. Сядзяць яны на ганку, а я рву маліны. Кажуць – не, гэта не яна, бо яна ўжо мусяе быць старэнькая… Дзівіліся. Старэць нельга, бо многа працы.
Зноў купіла Эве кружэлку. З кнігамі вышлем. Дзякуй за памяць Вам, а Раісе, харошай маёй, у горы харошай да слёз, за ўсё дзякую.
Пішэце мне, дарагія. Прывітанні Вам усім з Беларусі!
Юра пісаў, што Ксеня не пражыве болей за 6 месяцаў пасля аперацыі. Божа мой…
Ну, усяго Вам найлепшага. За пару дзянькоў напішу Вам.
Ларыса.
Зэльва, 15 ліпеня 1971 г.
Дарагая Раіса!
Сяння атрымала ліста ад сястры. Яна ўжо вярнулася са шпіталя дамоў. Недзе ў сэрцы я спадзяюся, што гэта не рак, і будзе жыць бедная мая сястрычка… Так людзям хочацца жыць. Почырк ёй змяніўся, такі няпэўны.
Даўно ўжо атрымала я “Рагнеду”. Мела радасць. Таго, другога, верша не памятаю. Я наагул усё забываю.
Яначка ў Паланзе. Не задаволены. За кватэру там трэба плаціць 2 руб. ці 1 руб. 50 кап. Усе, хто багаты, едуць цяпер у Прыбалтыку, бо на Чорным моры нейкія бактэрыі ці нешта падобнае. Ён знайшоў сабе “койку” (на верандзе) за 1 руб., але гэта 3 км ад санаторыя. Усё думаю, як ён там ходзіць? Такі нядужы… Піша, што ўцячэ. І добра зробіць. Ліст з Палангі ідзе 4 сутак! Ён нервуецца.
Ці атрымалі 5 нумароў “Помнікаў”? Што ні раблю, дык усё думаю пра сястру. Юра выслаў ёй 500 зл. Я выслала сяння крыху ежы, якую згэтуль дазваляюць. Мала выслала. Калі ж няма нічога… А грошай нельга высылаць. Хоць плач… Скупаваты крыху Юра, але дзякуй яму і за гэта. Надта хочуць ехаць у Балгарыю. Гэта адная магчымасць для іх. Юра зрабіўся надта нервовы. Піша цяпер вельмі рэдка.
Са старых вершаў маю хоць кусочак “Рагнеды”. Дзіўна неяк. За адсутнасць Яначкі я зрабіла такі рамонт, што не пазнае хаты. Але ж далася начыста! Цешыць тое, што чыста кругом. Янка аб гэтым нават не ведае. Дастала фарбы і на падлогу. Прыемней стала ў хаце. Горай стала з сэрцам.
Як там Вы маецеся? Як той “Караван” прайшоў? Ці паздаровелі Эве ножкі? Ці не было дэфіцыту? Малы, дарагі здымачак памагаў мне ў працы. Былі мы ўдваіх.
Пахаладала зноў. Не растуць гурочкі. Мой гарод наагул слабы. Вада там стаяла ў дождж. Адзін сябра з часоў нялёгкіх прывёз мне арла, выразанага з дрэва. Цудоўнага! Пабег у краму, усяго мне накупляў і гэтак жа знік, як паявіўся. Заплакаў. Зняў мяне на плёнку, калі атрымаю здымкі, дык вышлю Вам у лісце.
Вось чакаю Яначкі. Ціха-ціха. Часам ноччу не гашу святло. Іначай неспакойна. Працы – поўныя рукі, жалю – поўнае сэрца. Чакаю вестак ад Вас. Баюся вельмі сваіх 61-х угодкаў. І не таму, што пуставата ў кішэнях… Проста думаю недзе ад’ехаць на пару дзён, хоць добрых людзей магу гэтым абразіць, а злых мне на вочы бачыць цяжка.