Jeszcze może załopotać

A my staliśmy tam w mniej więcej pięciuset. Pięć setek z prawie dwóch i pół tysiąca i nie było wśród nas nikogo, kto nie odniósłby ran. Rankiem mieliśmy tylko jednego kapitana i dwóch poruczników, pułkownik Samgeris-ols-Tersa zginął wkrótce po północy, rozsiekany na strzępy przez barbarzyńców, którzy nie rozumieli, dlaczego nie chcemy się poddać, albo chociaż dać się zwyczajnie pozabijać.

ANNKS był odpowiedzią.

Wiśniowe wzgórza noszą teraz imię pułkownika ols-Tersa, a weterani, którzy je obronili, noszą ANNKS na mankietach koszul. I są tacy, którzy błyskają tymi czerwonymi literami z prawdziwą dumą, lecz są i tacy jak ja, którzy oddaliby prawo do ich noszenia w zamian za spokojne sny”.

Sięgnął po następną kartkę, czując, że Maiwa chyba miała rację. Opisanie tych wydarzeń, zamknięcie ich w klatkach słów tkwiących na papierze zadziałało… kojąco. Dawno nie miał tyle spokoju w sercu.

„Miałem też napisać, dla mojej córki i wnucząt, jak cesarz ocalił mi życie (nie licząc tego, że w końcu wygrał bitwę, ha, ha). Ja umierałem na tym wzgórzu, gdy cesarski orszak na nie wjechał. Nie wiem po co, skoro trwała bitwa, ale jasne było, że teraz już nikt nie wypuści imperatora na pierwszą linię. Ale wjechał na nasze wzgórze, siedząc na białym ogierze, a gdy drzewa zmusiły go do zejścia z siodła, szedł sam na górę, brudząc zbroję i płaszcz krwią. Naszą i ich. I byłem pierwszym żywym jeszcze żołnierzem, jakiego cesarz napotkał. Znalazł mnie siedzącego pod drzewem, z tarczą osłaniającą moje połamane nogi. Krwawiłem z rany na głowie i niewiele widziałem, więc gdy wyczułem ruch, najpierw udałem martwego, a gdy podszedł bliżej, wrzasnąłem i próbowałem dźgnąć go mieczem. Tak jak robiłem to przez całą noc z każdym nadchodzącym z dołu.

Tak właśnie było. Ja, Mawilo Vanesares, żołnierz Sześćdziesiątego Siódmego pułku, próbowałem zadźgać cesarza Meekhanu, gdy pierwszy raz spotkaliśmy się twarzą w twarz. Wrzeszczałem przy tym: Nie na kolanach! Nie na kolanach, sukinsynu!

Mój miecz ześlizgnął się po cesarskim napierśniku, a towarzyszący mu gwardziści rzucili się na mnie, gotowi rozsiekać. Ale Kregan-ber-Arlens powstrzymał ich jednym słowem, ratując moje życie.

I to właśnie mówię, każdemu, kto mnie zapyta – cesarz ocalił mi życie, więc mu służę. Nie jest to jednak prawdą. Nie służę mu, bo nie pozwolił mnie zabić. Służę mu za to, co zrobił później.

Bo odesłał swoich gwardzistów, każąc im szukać innych żywych żołnierzy między drzewami, a potem stał przez chwilę pośrodku sadu, na ziemi, gdzie trup leżał na trupie, po czym podszedł do najbliższego z naszych poległych, ukląkł, zakrył mu twarz płaszczem i, przysięgam na życie moich dzieci i wnuków, zapłakał. I tylko ja to widziałem, więc były to szczere łzy, a nie takie na pokaz. Zresztą do tej pory nie wiem, czy on wie, że widziałem, jak płakał nad nami, nad każdym zabitym żołnierzem z Piątego Regimentu i nad tym, czego dokonaliśmy.

Właśnie dlatego zostałem Brązowym Klucznikiem i strzegę spokoju, i bezpieczeństwa imperatora.

Bo Kregan-ber-Arlens płakał, klęcząc na wzgórzu ols-Tersa wśród tysięcy zabitych żołnierzy.

I takie są moje wspomnienia z tej bitwy.

Mawilo Vanesares – Brązowy Klucznik”.

Ostatnia kartka powędrowała na stos, a mężczyzna uśmiechnął się lekko i rozprostował ramiona. I po raz pierwszy od lat, w rocznicę Bitwy o Meekhan poczuł senność, taką zwykłą, zwiastującą dobrą noc senność. I mimo, iż zbliżał się świt, postanowił, że wróci jeszcze do łóżka i prześpi się trochę.

Jutro mają, zgodnie z cesarskim rozkazem, zacząć przenosić kwaterę władcy z pałacu Kaliahe do Menaner.

Chyba nadchodziły ciekawe czasy.

* * *

Cesarz kazał ją odszukać wiele godzin po bitwie. Miasto oszalało, w świątyniach dzwony nie milkły nawet na chwilę, pijany tłum wypełniał ulice, a Psiarnia miała pełne ręce roboty, próbując nie dopuścić, by świętowanie przemieniło się w zamieszki, bo większość armii była poza stolicą. Kawaleria Laskolnyka ścigała rozbitego Ojca Wojny, piechota po zdobyciu obozowiska koczowników zajęta była pilnowaniem jeńców oraz liczeniem łupów.

Psiarka uważała, że groźba zamieszek jest żadna. Nauczyła się już czuć nastroje ulicy, a te zwiastowały tylko pijaństwo i zabawę. Jej służba w charakterze gońca dobiegła końca i zastanawiała się, co teraz będzie. Takie ogarze szczenięta jak ona albo szkoliły się nadal, albo wracały na ulicę.

Mimo wszystko była bardzo zaskoczona, gdy kazano jej stawić się w kwaterze cesarza.

— Jak się nazywasz? — zaczął bez specjalnych wstępów.

Dygnęła.

— Wołają na mnie Psiarka, Wasza Wysokość.

— Dlaczego?

— Bo lubię psy.

— Rozumiem. A jak masz na imię?

Zarumieniła się.

— Eusewenia. Eusewenia-kon-Pores.

— To prawdziwe nazwisko?

— A o imię nie zapytasz, panie? — palnęła, nim ugryzła się w język.