Jeszcze może załopotać

Ja… przestałem się bać.

Umrzemy? Tak, umrzemy, ale właściwie, co z tego? Umrzemy, ale nie na kolanach. Będziemy stać, walić Se-kohlandczyków z całych sił, dźgać, siec, tłuc i gryźć, ale umrzemy, stojąc.

Nie na kolanach.

Tak to pamiętam ja, jeden z ostatnich żyjących obrońców wzgórza ols-Tersa. I być może moi towarzysze zapamiętali to inaczej, być może ich sercami targały wtedy inne emocje, lecz moje wspomnienia są właśnie takie – jedyną rzeczą, która się wtedy dla mnie liczyła było to, by nie umrzeć na kolanach”.

* * *

Gdy przyszli po Chorągiew i insygnia jej Strażnika, zastali opustoszałą, cichą jak grób rezydencję, ale nie zdziwiło ich to. Wiedzieli już, że Subren-kul-Marres zwolnił wszystkich, wypłacając każdemu z trzydziestu dziewięciu sług, którzy przy nim pozostali, nadzwyczaj sutą odprawę – rzecz niebywała, jak na takiego skąpca. Sam książę czekał na ludzi Szczurzej Nory w sali balowej, gdzie na środku marmurowej posadzki stała wielka, długa na piętnaście, a szeroka i wysoka na trzy stopy skrzynia, przeznaczona do przechowywania Wielkiej Chorągwi. Książę leżał na skrzyni, przepasany szarfą, z ceremonialnym mieczem u boku i pudłem pieczęci przyciśniętych do piersi. Martwy. Jego twarz miała obrzydliwą, fioletową barwę i straszyła przeraźliwym grymasem, co sugerowało, że trucizna, której książę użył, nie była tak szybka i łagodna, jak zapewne się spodziewał, oraz że ktoś później ułożył jego zwłoki na skrzyni z Chorągwią.

Dowódca drużyny Szczurów wskazał na kartkę leżącą obok zwłok księcia.

— Ewwan, sprawdź, co tam jest napisane.

Jego zastępca rozłożył papier, przebiegł wzrokiem, skrzywił się.

— Zawsze na straży, zawsze bez zmazy — przeczytał na głos. — Co to za rymowanka?

— Sentencja Strażników Chorągwi. — Dowódcę drużyny przepełniły nagle złe przeczucia. — Ściągnijcie go i otwórzcie skrzynię.

Byli Szczurami i mieli dla martwych książąt taki sam szacunek, jak dla każdego innego trupa, więc po chwili ostatni Strażnik Chorągwi leżał na posadzce, a wieko skrzyni uniesiono z cichym zgrzytem.

— Ewwan. Pójdziesz do Pierwszego. Natychmiast. Opowiesz, co zastaliśmy.

— Nie wiadomo…

— To go odszukaj! Albo odszukaj cesarza i powiedz mu, że nie mamy Wielkiej Chorągwi, mimo że kazał nam ją dostarczyć. Reszta sprawdzić posiadłość, a ty, Korel, ściągnij jeszcze dwie drużyny i zacznijcie przepytywać okolicznych mieszkańców. Jeśli wynieśli stąd chorągiew, ktoś musiał widzieć ludzi z olbrzymim pakunkiem. I dziesięć orgów dla tego, kto znajdzie kogoś ze służby. Kogokolwiek.

* * *

Psiarka osadziła konia ostrzej, niż zamierzała i wymachując pismem przewiązanym szkarłatną wstążką, ruszyła ku cesarskiemu namiotowi. Strażnicy rozpoznawali ją już z daleka, bo przez pół dnia latała na Łabędzie Wzgórze i z powrotem, więc przepuścili dziewczynę bez słowa. Wokół panował ruch, sugerujący, że w najbliższym czasie wydarzy się coś ważnego, gońcy latali tam i powrotem, nieopodal zespół budowniczych stawiał wysoki na kilkadziesiąt łokci maszt, a grupa mężczyzn i kobiet w ciemnych kapturach musiała coś czarować, bo powietrze wokół nich na zmianę skrzyło się lodowymi kryształkami i buchało parą.

Więc tak wyglądają przygotowania do decydującego starcia.

Była zmęczona, ale też z jakiegoś niewyjaśnionego powodu czuła się szczęśliwa i podniecona, jakby udzielił jej się nastrój chwili. Wszyscy szykowali się na coś dużego i najwyraźniej miała to być wspaniała rzecz.

Dobrze było być jej częścią, a to, że po raz pierwszy przenosiła pismo przewiązane czerwoną wstążką, które osobiście wręczył jej naczelnik Wywiadu Wewnętrznego, wzbudzało w niej dodatkową dumę. Czerwona wstążka znaczyła bowiem – wiadomość pierwszej wagi, oddać cesarzowi do rąk własnych.

Ta duma puchła w niej do chwili, gdy Kregan-ber-Arlens złamał pieczęć i przeczytał kartkę.

Omal nie zemdlała, widząc, jak zmienia się twarz władcy.

— Czy on powiedział ci, co tu jest napisane? — Cesarz nie podniósł na nią wzroku, więc dopiero po chwili zorientowała się, że pytanie jest skierowane do niej.

Dygnęła. Cholera, dygnęła tak, jak uczyła ją tego matka.

— Nie, Najjaśniejszy Panie.

— Dobrze, napiszę ci… Nie, lepiej powiem i przekażesz to Getrowerowi osobiście. Trzeba zachować sekret… żadnych pism, a im mniej ludzi będzie wiedzieć, co się stało, tym lepiej…