Nocny Patrol

– Kici-kici-kici – wyszeptałem. – Nie bój się, kotku…

Raczej dla wypróbowania własnej mocy niż z potrzeby zamknąłem za sobą drzwi. O teraz, chłopcze, jesteś znacznie lepiej chroniony. Ale czy to ci pomoże, kiedy usłyszysz Zew?

– Wyjdź – powiedziała Olga. – Bardzo szybko tracisz siły. Na tym poziomie Zmroku niełatwo nawet doświadczonemu magowi.

Z ulgą wyrwałem się z tego poziomu. Tak, nie jestem agentem operacyjnym, mogącym swobodnie poruszać się po wszystkich trzech warstwach Zmroku. Właściwie takiej potrzeby nie odczuwałem.

Powoli zaczęło się rozjaśniać. Obejrzałem się – mieszkanie było wygodne i niezbyt zanieczyszczone przybyszami ze świata Zmroku. Kilka nitek sinego mchu przy drzwiach… nic strasznego, same nie przetrwają, kiedy już macierzysta kolonia została zniszczona. Rozległy się dźwięki – wydaje się z kuchni. Zajrzałem tam.

Chłopak stał przy stole i jadł czosnek, popijając go gorącą herbatą.

– Światło i Ciemność… – wyszeptałem.

Teraz wydawał się jeszcze młodszy i bardziej bezbronny niż wczoraj. Chudy, niezgrabny, chociaż nie można było go nazwać słabym. Widać było, że zajmuje się sportem. Ma na sobie wyblakłe błękitne dżinsy i niebieską koszulkę.

– Niebożę – powiedziałem.

– Bardzo wzruszające – zgodziła się Olga. – Takie propagowanie magicznych właściwości czosnku, to świetne posunięcie wampirów. Podobno sam Bram Stoker to wymyślił…

Chłopiec wypluł na rękę przeżutą bryję i zaczął nacierać szyją tym czosnkowym puree.

– Czosnek to bardzo skuteczny środek – powiedziałem.

– Tak. Świetnie chroni. Przed wirusami grypy – dorzuciła Olga. – Och, jak łatwo ginie prawda, a jak długo żyje kłamstwo… Ale chłopiec rzeczywiście ma dużo mocy. Nie zaszkodzi Nocnemu Patrolowi jeszcze jeden nowy agent operacyjny.

– Jest nasz?

– Na razie niczyj. Nie ukształtowane przeznaczenie, sam widzisz.

– A ku czemu się skłania?

– Na razie nie można określić. Dopóki nie zrozumie całej sytuacji. Teraz jest zbyt wystraszony. Jest gotów zrobić wszystko, by tylko się uratować. Może stanąć po stronie Ciemności albo też Światła.

– Nie mogę go osądzać za to.

– Oczywiście. Chodźmy.

Sowa zerwała się i przeleciała korytarz. Udałem się za nią. Poruszaliśmy się teraz trzykrotnie szybciej niż ludzie, to jedna z podstawowych cech Zmroku – zmiana tempa upływania czasu.

– Tutaj poczekamy – zdecydowała Olga, znalazłszy się w pokoju-Ciepło, jasno i wygodnie.

Usiadłem w miękkim fotelu przy stoliku. Spojrzałem na gazety, rozrzucone na stoliku.

Nie ma nic śmieszniejszego niż czytanie prasy w Zmroku.

„Maleją zyski z kredytów" – głosił tytuł.

W rzeczywistości to zdanie wygląda zupełnie inaczej. „Na Kaukazie rośnie napięcie". Można wziąć teraz gazetę i przeczytać prawdę. Rzeczywistą. To, o czym naprawdę myślał dziennikarz, klecący zamówiony artykuł. I te okruchy informacji, które otrzymał z nieoficjalnych źródeł. Prawdę o życiu i prawdę o śmierci.

Tylko po co?

Od samego początku nauczyłem się lekceważyć ten ludzki świat. Jest wprawdzie naszą podstawą. Naszą kolebką. Ale my jesteśmy Inni. My przechodzimy przez zamknięte drzwi i chronimy równowagę dobra i zła. Jest nas niewielu i nie potrafimy przekazywać naszych mocy potomnym… córka maga wcale nie musi być czarodziejką, a syn wilkołaka nie musi przemieniać się podczas księżycowych nocy.

Nie musimy kochać tego świata.

Chronimy go tylko dlatego, że na nim pasożytujemy.

Nienawidzę pasożytów!

– O czym myślisz? – spytała Olga.

W pokoju pojawił się chłopak. Rzucił się do sypialni – bardzo szybko, biorąc pod uwagę, że był w zwykłym świecie. Zaczął grzebać w szafie.

– Tak o niczym. Smutno.

– Zdarza się. Kilka pierwszych lat wszyscy to przechodzą – głos Olgi stał się już zupełnie ludzki. – Potem przywykasz.

– Dlatego właśnie się smucę.

– Powinieneś się cieszyć, że my jeszcze żyjemy. Na początku wieku populacja Innych spadła do krytycznego minimum. Wiesz, że omawiano już możliwość zjednoczenia Ciemności ze Światłem? Że nawet opracowywano programy eugeniczne?

– Tak, wiem.

– Nauka nas o mało nie wybiła. Nie wierzono w nas, nie chciano wierzyć. Uważano, że nauka zdolna jest zmieniać świat na lepsze.

Chłopiec wrócił do gościnnego pokoju. Usiadł na tapczanie, zaczął poprawiać na karku srebrny łańcuszek.

– A co, teraz jesteśmy lepsi? – spytałem. – Pochodzimy od ludzi. Nauczyliśmy się przechodzić w Zmrok, nauczyliśmy się przeobrażać naturę rzeczy i ludzi. Czy coś się zmieniło?

– Choćby to, że wampiry już nie polują bez licencji.

– Powiedz to człowiekowi, któremu wypijają krew…

Na progu pojawił się kot. Patrzył na nas. Zamiauczał, gniewnie patrząc na sowę.