Круглы год. Хоку беларускiх паэтаў
- Автор: Орлов Владимир Алексеевич, Танк Максим
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Год: Літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Круглы год. Хоку беларускiх паэтаў». Краткое содержание книги:
Існуе безліч паэтычных формаў, і кожным разам паэт выбірае адну-адзіную, каб менавіта ў яе пераліць уласныя пачуцьці. І можна ўявіць, як нячаста некалькі розных паэтаў абіраюць падобную форму і працуюць у ёй. Для эўрапейцаў традыцыйна абранымі былі трыялеты, актавы, санэты, але ў дадзеным выпадку мы прадстаўляем зборнік хоку.
Хоку — трохрадкоўе, якое бярэ выток у японскім вершаскладаньні. Разам з рубаі і танка хоку — гэта прыклад усходняй вершаванай мініятуры. Хоку пісалі вялікія старажытныя японскія паэты Басё, Бусон, Іса. У ХХ ст. гэтай мініятураю захапляліся Сікі, Кёсі, Дакоцу… Папулярнасьць хоку выйшла за межы Японіі, трохрадкоўі пішуцца ва ўсім сьвеце.
А зборнік з хоку беларускіх паэтаў — невялікі востраў у плыні сучасных нязьменных зьменаў.
Хоку — трохрадкоўе, якое бярэ выток у японскім вершаскладаньні. Разам з рубаі і танка хоку — гэта прыклад усходняй вершаванай мініятуры. Хоку пісалі вялікія старажытныя японскія паэты Басё, Бусон, Іса. У ХХ ст. гэтай мініятураю захапляліся Сікі, Кёсі, Дакоцу… Папулярнасьць хоку выйшла за межы Японіі, трохрадкоўі пішуцца ва ўсім сьвеце.
А зборнік з хоку беларускіх паэтаў — невялікі востраў у плыні сучасных нязьменных зьменаў.
Перейти на страницу:
* * *
Да маёй нагі
прытуліўся сабака.
Не спыняйся, дождж!
* * *
Шукаю ўначы
на хвалях эфіру
родную мову.
* * *
Ля кніжнай шафы
разьбіраю паперы,
раптам — верш Басё.
* * *
Ня маю ў жыцьці
нічога, хіба ў сшытку
некалькі вершаў.
* * *
Як цяжка знайсьці
словы, і гэта мая
родная мова.
* * *
Лапкамі елак
свой пакой упрыгожыў,
сьвяточны настрой.
* * *
Бяз сэнсу жыву,
учора і так штодня.
Холад раніцы.
* * *
Адчыніў дзьверы:
варушыцца на сходах
мой цень зламаны.
* * *
Замерзла ноччу
вірлівая крынічка,
белая нуда.
* * *
Доўгі, доўгі дзень.
Сёньня мне ліст ад маці
павінен прыйсьці.
* * *
Ад брата сёньня
паштоўку прынесьлі мне.
Чакаю вясну.
* * *
Узяў фуфайку,
успомніў нябожчыка,
дзеда Валодзю.
* * *
На першым сьнезе
сьмецьце — кінула восень
лісьце зь бярэзін.
* * *
Грукнулі дзьверы.
Дзіцячая калыска.
Халодны пад'езд.
* * *
Скокнуў верабей:
толькі сьнегу камякі
сыплюцца з галін.
* * *
Белая нуда.
Толькі недзе пад сьнегам
схавалася мыш.
* * *
Зімовы вечар.
З запісною кніжкаю
сяджу ў куточку.
* * *
Печку адчыніў:
пасівелі вугалькі,
попел варушу.
* * *
У качагарцы
прытуліўся да печкі —
прыемна, цёпла.
* * *
Сыпле дробны сьнег.
Побач даўно ўжо няма
блізкага сябра.
* * *
На сьнезе пісаў
хоку сёньня — не дарма
існую ў жыцьці.
* * *
Зімовы вечар.
Між небам і зямлёю
сьвятло мястэчка.
* * *
Зімовы вечар.
Цыгарка праходжага
і тая зьнікла.
* * *
Маці на кухні,
пах смажанага сала —
вайсковы ўспамін.
* * *
Трымаю ката,
ціха сэрца тахкае,
мяккае цяпло.
* * *
Прачнуўся ноччу.
Па калідоры хаджу.
Бясконцая ноч.
* * *
Казарма. Ліхтар.
Чакаю мінулага.
Цяжкі ўспамін.
* * *
Сьвяточная ноч,
грукае ў шыбу маю
толькі вятрыска.
* * *
Устаўшы рана,
выпіў з хлебам гарбаты,
палю цыгарку.
* * *
Між роснай травы
дзьмухавей захістаўся.
Халодны ранак.
* * *
У сонечны дзень
нерухомае неба
раньняй вясною.
* * *
Жорсткая трава.
Яшчэ трымае холад
зямля вясною.
* * *
Ледзь дакрануўся
да дзьмухавея — адчуў —
вецер над полем.
* * *
Зярністы пясок,
ён не трымае доўга,
нават лужыны.
* * *
На бярэзінах
дробнае лісьце дрыжыць.
Майскія сьвяты.
* * *
Доўга дзівіўся:
рэшткі сьнегу на полі
склалі малюнак…
* * *
Кавалкі неба
хмарай разарваныя.
Блакітны вецер.
* * *
Неба сьпявае?
Ці за сонцам схаваўся
маленькі жаўрук?
* * *
Перейти на страницу: