Год беларуса: Вершы. Вершав. апавяданні. Публіцыстыка
- Автор: Сівы-Сівіцкі Уладзіслаў Пятровіч
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Год: МАСТАЦКАЯ ЛІТАРАТУРА
- ISBN: 5-340-00529-1
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Год беларуса: Вершы. Вершав. апавяданні. Публіцыстыка». Краткое содержание книги:
Гэта кніга-першае выданне твораў Старога Уласа (Уладзіслава Пятровіча Сівога-Сівіцкага (1865–1939), беларускага паэта, пра якога М. Гарэцкі сказаў, што такія паэты «…маюць у нашан паэзіі літаратурна-маральнае значэнне як паэты з мазолістай рукою, што не толькі „з народа“, але і „сам народ“». Большасць вершаў — мастацкая апрацоўка народных легенд і паданняў.
Перейти на страницу:
БОЯЗНА
У цяжкім змаганні з цёмнаю сілай,
Гдзе шмат мазольнай работы,
Добрыя людзі вестачкай мілай
Нам паддавалі ахвоты.
I часам слоўца адно, другое,
Сказана добра у пору,
Падніме духа, адгоніць злое
I як бы зверне з плеч гору.
Але і з верай, моцнай і правай,
Ніхто прапасці не можа,
I нашай чыстай і пэўнай справе
Сам Бог напэўна паможа.
Адна рэч толькі у гэтай рабоце
Варта дапраўды увагі,
Каб нам пры нашай добрай ахвоце
Ды не забракла адвагі.
Каб, як раслінка ў зелені дзікай,
Мы так без сонца не счэзлі
Ды гэтак з думкі надта вялікай
Хаця б на печ не палезлі.
3 НОВЫМ ГОДАМ
3 Новым годам, родны браце,
Няшчасны ваяча!
Па табе не раз мо ў хаце
Там сямейка плача.
Выглядаюць дзеці, жонка
У час непагоды,
Ці не стукне у ваконца
Іх татулька родны.
Або маці, як галубка,
Праглядае вочы,
Ці павернецца Якубка.
Той сынок урочы [13].
Вы, што біліся з варогам
I клалі галовы,
Варачайцеся жа з Богам
У гэты год Новы.
3 Новым годам, браце мілы,
Хлебаробе з вёскі,
Няхай Бог прыспорыць сілы
I здароўя трошкі.
Няхай спорыцца вашэці
Па мазольным трудзе
У хляве, гумне і клеці,
У гаршку, ў арудзе.
Гараваў ты восень, лета,
Выліў многа поту,—
Спажывай здароў жа гэта
I не знай клапоту.
3 Новым годам, браце стрэчны,
Што сядзіш ў палацы,
Ты, што сыты і бяспечны
I з чужой жыў працы.
Еў ты смачна, не на жарты,
Ды ў віне купаўся,
Гуляў ёмка, граў у карты
I ў пуху качаўся.
Скінь атласы і ядвабы,
Шубу з сабалямі
I забудзь, што быў ты «грабя»[14], —
Параўнайся з намі!
Пакінь пыху, панебраце,
Бо яе не трэба,—
Будзем разам працаваці
На кавалак хлеба!
АПОШНЯЕ ЖАДАННЕ
Век цэлы біўся я, трапятаўся,
Бо гэтак, мусіць, судзіў мне Бог…
I тады толькі я ужо здаўся,
Калі мяне немач зваліла з ног.
Ляжу ў пасцелі я адзінокі…
Пакой вялікі, быццам стадол,
А мае думкі блудзяць далёка,
Хоць дакучае пракляты боль.
Цісне і ломіць старыя косці,
Ды сэрца ные цяжэнька тут.
I як бы шэпча на вуха хтосьці,
Што ўжо прыходзіць скора капут.
Ноч доўга… Сумна, о мой ты Божа!
У маім хароме мёртвая ціш.
А гэтай цішы не патрывожа
Ні звонам муха, ні бегам мыш…
Ляжу і ныю адзін — бяздольны,
Чужыя людзі, чужы куток.
Пара ўжо скончыць свой труд мазольны,
Шкада мне толькі жонкі, дзяток.
Адно, прызнацца, хацеў бы штосьці
(Такія думкі ў мяне былі),
Каб после смерці ды свае косці
У беларускай злажыць зямлі.
Дык пахавайце гдзе на кургане
Паміж зялёнай кучкі дзярэў,
Гдзе разлягацца будзе ў тумане
Наш беларускі тужлівы спеў.
Толькі пастаўце крыжык дубовы
Мне на магілцы, прашу я вас,
А на крыжы напішыце словы:
«Тут пахаваны Стары Улас».
вернуться
13
Урочы (польск.) — прывабны, чароўны.
вернуться
14
Грабя (польск.) — граф.
Перейти на страницу: