Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Valentine potrząsnął głową.

— Będziemy uważać na mroczne kąty. Ale tyle tu jeszcze do obejrzenia…

— Lepiej byłoby zawrócić, mój panie.

— Odwagi, Sleecie.

Mały człowieczek wzruszył ramionami i odszedł. Valentine wbił wzrok w ciemność. Nie lekceważył ostrzeżenia Sleeta, w pełni doceniając jego znakomity słuch, dzięki któremu jego przyjaciel potrafił żonglować z zawiązanymi oczami. Jednak czy mieli uciec z tego niezwykłego miejsca tylko dlatego, że ktoś usłyszał dziwny szelest czy odgłos stóp? Nie, nie tak prędko, nie tak nagle.

Choć z nikim nie podzielił się swoim niepokojem, jednak poruszał się teraz ostrożniej. Duchy Ermanara nie musiały istnieć, byłoby jednak szaleństwem nie zachować rozwagi w tym dziwnym mieście.

Kiedy oglądali jeden z najbogatszych w ornamenty budynków, stojący pośród centralnego skupiska różnych pałaców i świątyń, Zalzan Kavol, który szedł przodem, zatrzymał się gwałtownie, ogłuszony hałasem kamiennej płyty, która spadla mu prosto pod nogi. Zaklął i ryknął:

— Te przeklęte małpy…

— Nie, myślę, że to nie małpy — rzekł z cicha Deliamber. — Tam kryje się coś większego.

Ermanar oświetlił krawędź sąsiedniego gmachu. Zdążyli jeszcze zobaczyć znikającą, chyba ludzką, sylwetkę. Bez chwili wahania Lisamon Hultin ruszyła w pościg na drugi koniec budynku. Tuż za nią biegł Zalzan Kavol, wymachując miotaczem. Carabella i Sleet ruszyli inną drogą. Valentine chciał iść z nimi, lecz Ermanar schwycił go za ramię i przytrzymał nadspodziewanie silnie.

— Nie mogę pozwolić ci na żadne ryzyko, mój panie, kiedy nawet nie mamy pojęcia…

— Stój! — dobiegł ich uszu potężny bas Lisamon Hultin. Rozległy się odgłosy szamotaniny, a zaraz po nich ktoś zaczął się wspinać po stertach zwalonego gruzu i to zupełnie nie jak duch. Valentine pałał chęcią poznania przyczyn całego zajścia, lecz Ermanar miał rację: pogoń za nieznanym wrogiem w ciemnym obcym miejscu nie należała do przywilejów Koronala Majipooru.

Groźne pomruki, okrzyki i przeraźliwe jęki rozbrzmiewały coraz bliżej, aż wreszcie oczom Valentine'a ukazała się Lisamon Hultin, na pół niosąc, na pół wlokąc za sobą kogoś, kto miał na ramieniu gwiezdny emblemat Koronala.

— Szpiedzy — powiedziała. — Ukrywali się tam na górze, obserwując nas. Chyba było ich dwóch.

— Gdzie jest drugi? — spytał Valentine.

— Mógł uciec — powiedziała olbrzymka. — Szuka go Zalzan Kavol. Rzuciła swego więźnia przed Valentinem i postawiła na nim stopę.

— Pozwól mu wstać — rzekł Valentine.

Mężczyzna podniósł się. Wyglądał na bardzo wystraszonego. Ermanar i Nascimonte błyskawicznie sprawdzili, czy nie ma broni. Nie znaleźli niczego.

— Kim jesteś? — spytał Valentine. — I co tu robisz?

Żadnej odpowiedzi.

— Nie bój się mówić. Nie zrobimy ci nic złego. Nosisz gwiazdę na ramieniu. Czy należysz do wojska Koronala?

Kiwnięcie głową.

— Wysłano cię na przeszpiegi? Następne kiwnięcie.

— Czy wiesz, kim ja jestem?

Mężczyzna popatrzył na Valentine'a w milczeniu. — Czy potrafisz mówić? — spytał Valentine. — Czy możesz wydać z siebie głos? Powiedz coś. Cokolwiek. — Ja… jeśli ja…

— W porządku. Mówisz. Pytam raz jeszcze: wiesz, kim jestem? Pojmany odpowiedział ledwo dosłyszalnym szeptem:

— Mową, że chcesz ukraść tron Koronala.

— Nie — rzekł Valentine. — Mylisz się. przyjacielu. Złodziejem jest ten, który teraz zasiada na Górze Zamkowej. Lordem Valentinem jestem ja i żądam, abyś był mi posłuszny.

Mężczyzna patrzył oszołomiony, nie rozumiejąc.

— Ilu was było tam na górze? — spytał Valentine. — Proszę, panie…

— Ilu?

Głuche milczenie.

— Pozwól, że wykręcę mu trochę ramię — poprosiła Lisamon Hultin.

— To nie będzie konieczne. — Valentine podszedł bliżej do skulonego ze strachu człowieka i powiedział łagodnie: — Nie rozumiesz, co się tu dzieje, ale w swoim czasie wszystko stanie się jasne. Jestem prawdziwym Koronalem i powołując się na przysięgę, którą mi kiedyś składałeś, żądam teraz odpowiedzi. Ilu was było?

Mężczyzna walczył ze sobą. Odpowiedział powoli, niechętnie:

— Tylko dwóch, panie.

— Czy mogę ci wierzyć?

— Tak, klnę się na Panią.

— A zatem dwóch. W porządku. Jak długo szliście za nami?

— Od… od Skarpy Ltimanzar. — W jakim celu?

— Aby obserwować wasze ruchy i donieść o nich rano do obozu. Ermanar zachmurzył się.

— To by znaczyło, że tamten drugi prawdopodobnie jest teraz w połowie drogi do jeziora.