Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Не, не меў ні найменшага падання; яя ўжо прызнаўся, што лічыў Цёмнага Лорда загінулым. Я ўсяго толькі спрабую растлумачыць, чаму Цёмнага Лорда, ва ўсякім разе яшчэ год назад, ніколькі не засмучала тое, што Потэр застаўся жыць…
— Але чаму ён жыве зараз?
— Вы мяне не слухаеце? Я не патрапіў у Азкабан выключна дзякуючы заступніцтву Дамблдора! Вам не здаецца, што смерць любімага вучня магла бы наладзіць яго супраць мяне? Але ёсць і нешта большае. Нагадаю, што калі Потэр толькі з’явіўся ў Хогвартсу, пра яго хадзілі розныя слыхі: нібы ён сам — вялікі чорны вядзьмак, таму і перажыў напад Цёмнага Лорда. У той час шматлікія нашы паплечнікі лічылі, што Потэр стане тым сцягам, вакол якога мы аб’яднаемся. Прызнаюся. мне было цікаўна, я не гарэў жаданнем прыкончыць хлапчука, ледзь той пераступіць парог замка.
— Аднак неўзабаве мне стала ясна, што ў яго няма ніякіх экстраардынарных здольнасцяў. Яму атрымоўвалася выблытвацца з боек дзякуючы выключнай удачлівасці і дапамогі адораных сяброў. Потэр — пасродкавасць да мозгу костак, хоць ганарысты і самаўпэўнены, як яго бацька. Я рабіў усё, каб яго вышпурнулі з Хогвартсу, дзе, па маім перакананні яму зусім не месца, але… забіць або дазволіць яго забіць у мяне на вачах? Пры Дамблдору? Я быў бы ідыётам, калі бы пайшоў на такі рызык.
— Стала быць, мы павінны верыць, што Дамблдор ніколі вас ні ў чым не падазраваў? — запыталася Белатрыса. — Ён не здагадваецца пра вашы праўдзівыя перакананні і цалкам вам давярае?
— Я добра гуляю сваю ролю, — адказаў Снэйп. — А вось вы не зразумелі, у чым слабое месца Дамблдора: ён аддае перавагу думаць пра людзей добра. Калі я, учорашні Пажыральнік Смерці, прыйшоў працаваць у школу, мне было досыць адлюстраваць вялікае раскаянне, і Дамблдор прыняў мяне з распрасцёртымі абдымкамі — хоць, як я ўжо казаў, ён не дазваляў мне займацца чорнай магіяй. Дамблдор быў адным з самых вялікіх чараўнікоў… так-так, — звяртаючыся да Белатрысы, якая зашыпела, — сам Цёмны Лорд гэта прызнае. Аднак, я рад паведаміць, што Дамблдор пачаў здаваць. Двубой з Цёмным Лордам яго падкасіў. Ён атрымаў цяжкую рану — рэакцыя не тая, што рану — рэакцыя не такая, як раней. Але, як бы там ні было, усе гэтыя гады ён верыў Сэверусу Снэйпу, у чым, па меркаванні Цёмнага Лорда, і складаецца мая вялікая каштоўнасць.
Белатрыса па-ранейшаму глядзела скептычна, але відавочна не ведалі, чым яшчэ падчапіць Снэйпа. Той, скарыстаўшыся яе маўчаннем звярнуўся да Нарцысы:
— Але… ты, здаецца, прыйшла прасіць аб дапамозе?
Нарцыса падняла да яго журботы твар.
— Так. Сэверус, ты… адзіны, хто можа дапамагчы, больш мне не да каго звярнуцца. Люцыўс у турме і… Яна закрыла вочы. З-пад веек павольна выпаўзлі дзве вялікія слязы.
— Цёмны Лорд забараніў мне казаць пра гэта, — працягвала Нарцыса, не падымаючы вачэй. — Ён не жадае, каб хтосьці пазнаў пра яго план. Гэта…. страшны сакрэт. Але…
— Калі ён забараніў, ты не павінна казаць, — перабіў Снэйп. — Слова Цёмнага Лорда — закон.
Нарцыса сцісла ўскрыкнула, быццам яе аблілі халоднай вадой. У Белатрысы упершыню з моманту прыходу зрабіўся задаволены твар.
— Бачыш? — пераможна крыкнула яна, звяртаючыся да сястры. — Нават Снэйп кажа: нельга, значыць, маўчы!
Снэйп, паміж тым, устаў, падышоў да акенца, вызірнуў на вуліцу, злёгку адсунуўшы фіранку і тут жа яе завесіўшы. Потым з хмурным выглядам павярнуўся да Нарцысы.
— Так здарылася, што я ведаю пра план, — ціха сказаў ён. — Я — адзін з нешматлікіх, каго Цёмны Лорд прысвяціў у свае намеры. Тым не менш, Нарцыса, не ведай я сакрэту, ты здзейсніла бы жахлівую здраду.
— Я так і думала, што ты ведаеш! — Нарцыса ўздыхнула вальней. Ён так табе давярае, Сэверус…
— Ведаеце пра план? — Радасць Белатрысы імгненна змянілася абурэннем. — Вы?
— Зразумела, — пацвердзіў Снэйп. — Але пра якую дапамогу прамова, Нарцыса? Калі ты думаеш, што я змагу пераканаць Цёмнага Лорда, то на гэта не варта і спадзявацца.
— Сэверус, — прашаптала Нарцыса, і па яе шчокам пацяклі слёзы. — Гэта ж мой сын… мой адзіны сын…
— Драка павінен ганарыцца, — раўнадушна вымавіла Белатрыса. — Цёмны Лорд аказаў яму вялікі гонар. І я вось што скажу: Драка не спрабуе сысці ад выканання абавязку, ён рад, нават шчаслівы выявіць сябе…
Нарцыса зарыдала, не зводзячы ўмольнага погляду са Снэйпа.
— Яму ўсяго шаснаццаць, ён не ўяўляе, што яго чакае! Чаму, Сэверус? Чаму менавіта мой сын? Справа занадта небяспечная! Гэта помста за памылку Люцыўса, я ўпэўнена!
Снэйп маўчаў. Ён адвярнуўся ад рыдаючай Нарцысы, як ад чагосьці непрыстойнага, але не мог прыкідвацца, быццам не чуе яе.