Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
‘Obee mi raportas, sinjoro majoro, ke kiam mi malfruas, mi sentas ĉiam ian internan maltrankvilon, timon kaj riproĉojn de la konscienco. Sed se, kiam mi ricevis permeson esti ekstere post la dormosignalo, mi revenas en la kazernon en ordo kaj ĝustatempe, tiam kaptas min feliĉega trankvilo, rampas sur min interna kontento.’
Ĉio ĉirkaŭe ridis kaj la majoro Blüher min alkriis:
‘Sur vin, ulo, rampas nur cimoj, kiam vi dormaĉas sur pajlosako. Li, la ulo mizera, faras al si ankoraŭ ŝercojn.’
Kaj mi ricevis pro tio tian katenpunon, ĝojo tion vidi.”
“En la armeo tio alie ne eblas,” diris la ĉefserĝento-kontisto, maldiligente streĉante sin sur la lito, “tio estas jam tia kutimo, respondu, kiel vi volas, faru tion aŭ ion alian, ĉiam devas pendi super vi nuboj kaj la tondro komencas bati. Sen tio ne ekzistas disciplino.”
“Tute bone dirite,” proklamis Švejk. “Tion mi neniam forgesos, kiel oni malliberigis rekruton Pech. Leŭtenanto de la kompanio estis certa Moc kaj tiu kunvokis rekrutojn kaj ĉiun demandis, de kie li devenas.
‘Damnindaj rekrutoj, flavbekuloj,’ li diras al ili, ‘vi devas ellerni respondi klare, precize kaj per rapideco de krakanta vipo. Ni do komencos. De kie vi devenas, Pech?’ Pech estis inteligenta homo kaj respondis: ‘Dolní Bousov, germane Unter Bautzen, 267 domoj, 1936 da ĉeĥaj loĝantoj, prefektejo Jičín, distrikto Sobotka, iama bienaro Kost, paroka preĝejo de sankta Katarina el la 14a jarcento, renovigita de grafo Václav Vratislav Netolický, lernejo, poŝto, telegrafo, stacio de ĉeĥa komerca fervojo, sukerfabriko, muelejo kun segejo, solejo Valcha, ses jarfoiroj.’ Kaj en tiu momento jam saltis al li la leŭtenanto Moc, komencis loki al li baton post bato sur la faŭkon kaj kriis: ‘Jen vi havas unu jarfoiron, jen la duan, trian, kvaran, kvinan, sesan.’ Kaj Pech, kvankam li estis rekruto, anoncis sin al bataliona raporto. En kancelarioj servis tiam gajaj ŝerculoj, ili do skribis, ke Pech iras al la bataliona raporto pro jarfoiroj en Dolní Bousov. Komandanto de la bataliono estis majoro Rohell. ‘Do, pri kio temas?’ li demandis la rekruton Pech kaj tiu komencis: ‘Obee mi raportas, sinjoro majoro, ke en Dolní Bousov estas ses jarfoiroj.’ La majoro Rohell lin do alkriegis, piedfrapis la teron kaj tuj igis lin forkonduki en soldatan hospitalon en frenezulĉambron; de tiu tempo Pech iĝis la plej malbona soldato kun longa vico da punoj.”
“Eduki soldatojn estas malfacile,” diris la ĉefserĝento-kontisto Vaněk, oscedante. “Soldato, kiu ne estis dum la soldatservo punita, ne estas soldato. Tio validis eble en la paca tempo, ke soldaton, kiu pasigis sian servon senpune, oni poste preferis en civila okupo. Nun en la milito ĝuste la plej malbonaj uloj, kiuj alie en la paca tempo ne forlasis la malliberejon, estas la plej bonaj soldatoj. Mi memoras infanterianon Sylvanus de la oka marŝko. Tiu antaŭe havis unu punon post la alia, kaj kiajn punojn! Li ne hezitis priŝteli sian kamaradon je la lasta krejcero, kaj kiam li venis sur batalkampon, kiel unua li tratondis pikdratajn barilojn, militkaptis tri ulojn kaj unu ulon tuj dumvoje mortpafis, laŭdire ke li lin ne fidis. Li ricevis grandan arĝentan medalon, oni alkudris al li du steletojn, kaj se oni pli poste ne pendumus lin ĉe Dukla, li estus jam longe serĝento. Sed pendumi lin oni devis, ĉar post batalo li anoncis sin por rekognoski terenon kaj patrolo de alia regimento vidis lin prirabi kadavrojn. Oni trovis ĉe li proksimume ok brakhorloĝojn kaj multe da ringoj. Oni do pendumis lin ĉe stabo de la brigado.”
“El tio vidiĝas,” rimarkis Švejk saĝe, “ke ĉiu soldato mem devas batalakiri sian pozicion.”
Ektintis telefono. La ĉefserĝento-kontisto iris al la aparato kaj eblis distingi voĉon de la ĉefleŭtenanto Lukáš, kiu demandis, kiel statas la afero pri la konservaĵoj. Poste oni aŭdis riproĉojn.
“Ili vere ne ekzistas, sinjoro ĉefleŭtenanto!” kriis Vaněk en telefonon, “kiel ili povus ekzisti, tio estas nur fantazio de tiuj supre en la intendantaro. Estis tute superflue sendi tien homojn. Mi volis al vi telefoni. — Ke mi estis en la kantino? Kiu tion diris? Ke tiu kuiristo-okultisto el la oficira kuirejo? Mi permesis al mi tien enpaŝi. Ĉu vi scias, sinjoro ĉefleŭtenanto, kiel tiu okultisto nomis la panikon pri konservaĵoj? ‘Teruraĵoj de la nenaskito’. Ne, sinjoro ĉefleŭtenanto, mi estas tute sobra. Ke kion faras Švejk? Li estas ĉi tie. Ĉu mi lin alvoku?”
“Švejk, al telefono,” diris la ĉefserĝento-kontisto kaj mallaŭte aldonis: “Kaj se li vin demandus, en kia stato mi venis, diru, ke en ordo.”
Švejk ĉe la telefono: “Švejk, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto.”
“Aŭdu, Švejk, kiel tio estas pri tiuj konservaĵoj? Ĉu tio estas en ordo?”
“Ili ne ekzistas, sinjoro ĉefleŭtenanto, eĉ spuro pri ili ne estas.”
“Mi deziras, Švejk, ke vi anoncu vin ĉiumatene ĉe mi, dum ni estos en la tendaro. Alie vi estos senĉese ĉe mi, kiam ni veturos. Kion vi faris nokte?”
“Dum la tuta nokto mi estis ĉe telefono.”
“Ĉu estis io nova?”
“Estis, sinjoro ĉefleŭtenanto.”
“Švejk, ne komencu denove per viaj idiotaĵoj. Ĉu anoncis iu de ie ion gravan?”
“Oni anoncis, sinjoro ĉefleŭtenanto, sed nur por la naŭa horo. Mi ne volis vin maltrankviligi, pri tio mi eĉ ne ekpensis.”
“Diru al mi do jam, diable, kio estas tiel grava je la naŭa horo.”
“Telefonogramo, sinjoro ĉefleŭtenanto.”
“Mi vin ne komprenas, Švejk.”
“Mi havas tion skribita, sinjoro ĉefleŭtenanto: ‘Akceptu telefonogramon. Kiu estas ĉe telefono? Ĉu vi havas tion skribita? Legu,’ aŭ iel simile.”
“Kruciĝi, Švejk, tio estas kruco kun vi! Diru al mi la enhavon, aŭ mi saltos sur vin kaj donos al vi baton. Kio do estas?”
“Denove konsiliĝo, sinjoro ĉefleŭtenanto, hodiaŭ matene je la naŭa horo ĉe sinjoro kolonelo. Mi volis veki vin nokte, sed poste mi tiun intencon ŝanĝis.”
“Tion vi povis aŭdaci, ŝiregi min el la dormo pro ia stultaĵo, se estas sufiĉe da tempo por tio matene. Denove konsiliĝo, diablo tion bugru! Pendigu la aŭdilon, alvoku al telefono la ĉefserĝenton Vaněk!”
La ĉefserĝento-kontisto Vaněk ĉe telefono: “Ĉefserĝentokontisto Vaněk, sinjoro ĉefleŭtenanto.”
“Vaněk, trovu por mi senprokraste alian servosoldaton. Tiu kanajlo Baloun forvoris al mi dumnokte ĉian ĉokoladon. Ke ligi lin? Ne, ni disponigos lin al sanitaristoj. La ulo estas forta kiel monto, li povas do fortrenadi vunditojn el batalo. Mi sendos lin tuj al vi. Aranĝu tion en la regimenta kancelario kaj tuj revenu al la kompanio. Ĉu vi opinias, ke ni veturos baldaŭ?”
“Ne necesas hasti, sinjoro ĉefleŭtenanto. Antaŭ ol ni forveturis kun la naŭa marŝkompanio, oni kondukis nin je la nazo la tutajn kvar tagojn. Kun la oka same. Nur kun la deka estis tio pli bona. Ni staris surloke komplete batalpreparitaj, tagmeze ni ricevis ordonon kaj vespere ni veturis, sed aliflanke oni pelis nin poste tra la tuta Hungario kaj ne sciis, kiun truon sur kiu batalkampo per ni ŝtopi.”
Dum tiu tuta tempo, kiam la ĉefleŭtenanto Lukáš iĝis komandanto de la dekunua marŝko, li troviĝis en stato nomata sinkretismo, t.e. en filozofio, ke li klopodis akordigi kontraŭajn ideojn helpe de cedoj ĝis kunfluo de opinioj.
Ankaŭ tial li respondis: “Jes, povas esti, jam estas tiel. Ĉu vi do ne opinias, ke oni hodiaŭ veturos? Je la naŭa horo ni havas konsiliĝon kun sinjoro kolonelo. — Á propos, ĉu vi scias pri tio, ke vi estas kancelariestro? Nu, mi nur tiel… Elesploru por mi… Atendu, kion vi elesploru…? La liston de suboficiroj kun informo, de kiam ĉiu el ili servas.. Poste provizojn de la kompanio. Ĉu naciecon? Jes, jes, tion ankaŭ… Sed ĉefe sendu tiun novan servosoldaton… Ke kion ekzercu hodiaŭ subleŭtenanto Pleschner kun la viraro? Preparojn al forveturo. Ke fakturojn? Mi venos subskribi post la manĝo. Neniun ellasu en la urbon. Ke en kantinon en la tendaro? Post la manĝo por unu horo… Alvoku ĉi tien Švejkon!…