Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“‘Al la konsiliĝo matene…’ Ĉu vi estas preta? Ripetu tion.”

“Al la konsiliĝo matene…”

“‘Je la naŭa horo. — Subskribo.’ Ĉu vi scias, simio, kio estas subskribo? Tio estas skribita nomo. Ripetu tion!”

“Je la naŭa horo. — Subskribo. Ĉu vi scias — simio — kio — estas subskribo — tio — estas — skribita nomo.”

“Idioto. Do subskribo: ‘La kolonelo Schröder’, bruto. Ĉu vi havas tion? Ripetu tion.”

“La kolonelo Schröder, bruto.”

“Bone, idioto. Kiu akceptis la telefonogramon?”

“Mi.”

“Himmelherrgott, kiu estas tiu ‘mi’?”

“Švejk. Ĉu ankoraŭ ion?”

“Dank’ al Dio, jam nenion. Sed por vi konvenus la nomo Bovino. — Kio estas ĉe vi nova?”

“Nenio. Ĉio kiel antaŭe.”

“Vi ĝojas pro tio, ĉu? Laŭdire hodiaŭ oni iun ĉe vi ligis?”

“Nur servosoldaton de sinjoro ĉefleŭtenanto, li forvoris al li manĝon. Ĉu vi ne scias, kiam oni veturos?”

“Jen la demando, homo, tion ne scias eĉ la kolonela maljunulaĉo. Bonan nokton. Ĉu vi havas ĉe vi pulojn?”

Švejk formetis la aŭdilon kaj komencis veki la ĉefserĝenton-kontiston Vaněk, kiu furioze sin defendis kaj kiam Švejk komencis lin skui, ekbatis lin sur la nazon. Poste li kuŝiĝis surventren kaj piedbatis ĉirkaŭ si en la liton.

Švejk tamen nur sukcesis veki lin tiagrade, ke tiu, viŝante al si la okulojn, turnis sin surdorsen kaj konsternite demandis, kio okazis.

“Nenio grava,” respondis Švejk, “mi ŝatus kun vi nur konsiliĝi. Ĝuste nun ni ricevis telefonogramon, ke sinjoro ĉefleŭtenanto Lukáš venu morgaŭ je la naŭa horo denove al konsiliĝo ĉe sinjoro kolonelo. Nun mi ne scias, kion fari. Ĉu mi sciigu tion al li tuj, aŭ nur matene? Mi longe hezitis, ĉu veki vin, kiam vi tiel bele ronkis, sed poste mi ekpensis: okazas nenio, prefere konsiliĝu…”

“Pro Dio, mi petas vin, lasu min dormi,” ekĝemis Vaněk, plengorĝe oscedante, “iru tien nur matene kaj ne veku min!” Li renversis sin flanken kaj tuj denove ekdormis.

Švejk denove iris al la telefono, sidiĝis kaj komencis dormeti kun la kapo sur la tablo. Vekis lin tintado.

“Halo’, la dekunua marŝkompanio.”

“Jes, la dekunua marŝkompanio. Kiu estas tie?”

“La dektria marŝko. Halo’. Kioma horo estas? Mi ne sukcesas kontakti la centralon. Iel longe oni ne venas min deĵorŝanĝi.”

“Nia horloĝo staras.”

“Do same kiel ĉe ni. Ĉu vi ne scias, kiam oni veturos? Ĉu vi ne parolis kun la regimenta kancelario?”

“Tie ili scias nenion, la saman merdon kiel ni.”

“Ne estu maldeca, fraŭlino. Ĉu vi jam ricevis konservaĵojn? De nia kompanio oni tien iris kaj alportis nenion. La magazeno estis fermita.”

“Ankaŭ tiuj niaj venis kun malplenaj manoj.”

“Tio estas ĉiuflanke superflua paniko. Kien ni veturos laŭ via opinio?”

“Rusion.”

“Mi opinias, ke probable en Serbion. Tion ni vidos, kiam ni estos en Budapesto. Se oni veturigos nin dekstren, elŝeliĝos el tio Serbio, kaj se maldekstren, Rusio. Ĉu vi jam havas pansaketojn? Laŭdire oni nun altigos la soldon? Ĉu vi regas la kartludon ‘freŝa kvaro’? Ke vi ĝin regas? Venu do morgaŭ. Ni ludas tion ĉiuvespere. Kun kiom da homoj vi estas tie ĉe telefono? Ke vi sola? Fajfu do pri tio kaj iru dormi. Vi havas ĉe vi strangan ordon. Ke vi venis al tio kiel blinda kokido al grajno? Nu, fine oni venis min deĵorŝanĝi. Dormaĉu dolĉe.”

Kaj Švejk ĉe telefono ankaŭ dolĉe ekdormis, forgesinte pendigi la aŭdilon, tiel ke neniu rompis lian dormon sur la tablo kaj telefonisto en la regimenta kancelario sakris, ke li ne povas ligi la kontakton kun la dekunua marŝkompanio por sciigi al ĝi novan telefonogramon, ke morgaŭ ĝis la dekdua horo oni sciigu al la regimenta kancelario la nombron de tiuj, kiuj ne ricevis kontraŭtifan vakcinon.

Intertempe la ĉefleŭtenanto Lukáš sidis ankoraŭ en la oficira kazino kun soldatkuiristo Šancler, kiu, rajdsidante sur seĝo, en regulaj paŭzetoj batis la plankon per bilarda bastono kaj proklamis ĉe tio sinsekve jenajn frazojn:

“Saracena sultano Salah-Edin unuafoje rekonis la neŭtralecon de sanitaraj korpusoj.

Ambaŭ partioj zorgu pri vunditoj.

Oni pagu por ili kuracilojn kaj flegadon kontraŭ kompenso de elspezoj fare de la alia partio.

Oni permesu sendi al ili kuracistojn kaj kuracistajn helpantojn, ŝirmitajn per pasportoj de generaloj.

Ankaŭ militkaptitajn vunditojn oni sendu reen sub protekto kaj garantio de generaloj aŭ interŝanĝu ilin. Sed pluservi ili poste povas.

Malsanulojn de ambaŭ partioj oni ne militkaptu kaj ne mortigu, sed transveturigu ilin en sendanĝerejon, en hospitalojn, kaj permesu lasi ĉe ili soldatojn gardostare, kiuj, same kiel la malsanuloj, revenu ŝirmitaj per pasportoj de generaloj. Tio validas ankaŭ por feldkuratoj, kuracistoj, kirurgoj, apotekistoj, flegistoj de malsanuloj, helpantoj kaj aliaj personoj, destinitaj por prizorgado de malsanuloj, kiujn militkapti estas malpermesite, ili devas esti senditaj reen per la sama maniero.”